De sportieve midlifecrisis
Zou het gras niet groener zijn aan de overkant? Het schijnt de menselijke natuur te zijn zichzelf op tijd en stond deze vraag te stellen. Wat volgt is een afwegingsproces, al dan niet rationeel, met twee uiteenlopende resultaten. De nuchtere conservatief besluit dat alles best bij het oude blijft en de avontuurlijke romanticus beslist dat de horizon toch nog wat beters in petto heeft.
In het laatste geval durft men al eens beslissingen nemen die verder reiken dan de aanschaf van een nieuwe sportwagen. Een populaire zet in deze is wat men noemt de carrièrewissel. Aangezien topsporters ook maar mensen zijn valt ook onder deze bevolkingsgroep dit fenomeen te bespeuren.
Wanneer ze voorts een behoorlijke financiële onafhankelijkheid hebben opgebouwd lijken nog maar weinig argumenten over te schieten om deze sprong niet te wagen. Stoppen op het hoogtepunt en alle ontberingen vaarwel zeggen is dan ook een meer dan begrijpelijke beslissing.
Het kan echter al eens voorkomen dat het gras aan de overkant toch niet zo groen blijkt te zijn. De oorspronkelijke heimat wordt dan plots het groenere veld. Wanneer fysieke paraatheid en leeftijd geen beletsel vormen staat de poort voor een terugkeer dan ook wagenwijd open. In deze omstandigheden kiest men er dan ook vaak voor om een comeback te realiseren.
Waarom is het gras echter niet groener aan de overkant? Het gemis aan ontberingen kan geen afdoende argument zijn. Voor het geld hoeven ze het veelal ook niet meer te doen. Neen, zoals wel vaker is ook hier weer de emotionele toestand van het individu de doorslaggevende factor. Iemand die gelukkig is met zijn leven, hoeft immers geen verandering. De vraag is dan ook waarom de nieuwe carrière de ex-topsporter zo ongelukkig maakt.
Uiteraard bestaat hierop geen eenduidig antwoord, maar veel heeft geloof ik te maken met de typische verschijnselen van een midlifecrisis. De definitie van deze aandoening leert ons dat de midlifecrisis een toestand is van twijfel en onrust.
Een persoon voelt zich oncomfortabel bij de gewaarwording dat zijn of haar leven half voorbij is (35 tot 50 jaar). Hieruit volgt een bezinning over wat men tot dan toe bereikt heeft in het leven.
Voor u en ik is het antwoord meestal dat we nog niet genoeg bereikt hebben, waarop we naarstig proberen ons potentieel verder te bereiken. Voor topsporters kan het antwoord echter luiden dat ze het beste al bereikt hebben, en dat plaatst hen in een weinig benijdenswaardige positie.
Logisch dan ook dat sommigen beslissen om toch maar weer eens de harde trainingen te ondergaan.
Ze willen zichzelf bewijzen dat ze nog steeds een kampioen zijn, dat ze nog steeds iets te betekenen hebben. Doch hoe hoog de ambitie mag zijn, vroeg of laat komt het moment dat men niet meer kan voldoen aan de voor zichzelf hoog gespannen verwachtingen. Dan keert ook weer de initiële gedachte terug dat het beste reeds voorbij is en moeten ze desgevallend toch de overstap naar het voor zichzelf als “minderwaardig” gepercipieerd leven maken.
Het is dus zaak voor een topsporter te aanvaarden dat zijn pensioen vroeger in het leven komt dan onder normale arbeidsomstandigheden. De carrière van een topsporter is er immers één die in vele gevallen op zeer jonge leeftijd zijn aanvang kent om vervolgens op betrekkelijk jonge leeftijd te eindigen. Het aanvaarden van dit vroege einde en een nieuwe zin en richting geven aan het nog lange leven is geen makkelijke opdracht en het illustreert op een mooie manier de kwetsbaarheid en menselijkheid van een topsporter.
Dit gezegd zijnde, een ander aspect des mensen zorgt er ook voor dat alles na verloop van tijd steeds goed komt. Het overlevingsinstinct en de prachtige gave om zich overal en aan alles aan te passen blijven steeds intact. Zo nu en dan echter zal op onze weg steeds dat onvermijdelijk stuk groen gras opduiken waarmee onze psyche zal moeten slag leveren. We zijn immers allen mensen. Denk daar maar eens aan meneer Leterme, wanneer u denkt dat u toch maar beter voetballer van Standard was geworden…
