Jan-Albert Hootsen vertelt in dit artikel hoe hij als freelancer naar Mexico trok. Het is momenteel belangrijk om crossmediaal te zijn: leer werken met een audiorecorder, videocamera, fototoestel, … zodat je voor verschillende media kunt werken. Werk je in, leg contacten, … Dit alles komt aan bod in een toch wel leuk artikel voor mensen die de stap willen maken.
Lesgever: Peter Vandermeersch
Idolatrie is natuurlijk steeds gevaarlijk maar naar de les van gisteren keken er toch veel naar uit.
Vraag was hoe Peter Vandermeersch het dit jaar ging aanpakken.
Uiteindelijk hebben we gedebatteerd over de artikelenreeks van Geert Buelens die in De Standaard verscheen en nogal wat stof deed opwaaien. Deze reeks handelde over mediakritiek. Nadat Peter Vandermeersch hierop zelf een reactie schreef, kwam er nog meer discussie los.
Wat wij gisteren gedaan hebben, is over elk individueel punt van kritiek gedebatteerd. Het ging er bijwijlen geanimeerd aan toe.
Interessant was toch wel of de media nu (teveel) macht heeft of niet en mensen kan maken en/of kraken.
Blijkbaar neemt, althans volgens wat we gisteren te horen kregen, De Standaard de kritiek dat ze teveel choquante artikels brengen i.p.v. interessante, ter harte en zijn aan het onderzoeken hoe ze (opnieuw) hun rol van kwaliteitskrant kunnen opnemen.
Peter Vandermeersch gaf toe dat ze teveel gebracht hadden over de ontploffing in Luik, over de treinramp in Halle, over Dendermonde, …
Dit vond ik persoonlijk zo leuk aan deze les: Peter Vandermeersch gaf tenminste de indruk om in debat te willen gaan over de rol van de (zijn) media en schuwt de zelfkritiek niet. Dat het echter niet steeds zo gemakkelijk is ondervonden we soms zelf door het ook niet meer te weten.
In ieder geval mogen er van mij meer van deze lessen komen!
Lesgever: Madeleine Sergooris
Het zag er, qua opkomst, in eerste instantie maar beroerd uit maar uiteindelijk geraakten we toch aan acht…
We bespraken de opdracht die we gemaakt hadden, nl. het maken van een magazine. Elke hoofdredacteur moest vertellen hoe hij het had aangepakt en met welke problemen hij werd geconfronteerd.
We kregen vooral heel veel nuttige feedback van mevrouw Sergooris en vervolgens bespraken we de individuele artikels. Op een heel positieve manier gaven de medestudenten hun mening.
Het viel op dat de kwaliteit van de artikels goed en bij sommigen heel verrassend was. De meeste studenten hebben dit project dan ook gesmaakt.
Het was natuurlijk niet allemaal goed (zo bleef van mijn editoriaal weinig of niets over maar later meer hierover). Hierbij wat algemene aandachtspunten:
Zelf had ik een editoriaal geschreven over Oeganda. Het zal niet de eerste keer en vermoedelijk ook niet de laatste keer geweest zijn maar ik kreeg te horen dat mijn artikel eerder richting pamflet uitging. Ik heb ook alles wat teveel op een hoop gegooid. Tevens gebruikte ik ook teveel “we”, “ze” en nam eigenaardige stellingen in. Hou je aan de feiten! Conclusie: herschrijven!
Ik vond het een zeer interessante les. We hebben leren samenwerken, mekaars werk bespreken en hebben ondervonden dat er nog veel werk aan de winkel is. De feedback was dik ok!
Taak: tegen dinsdag 23 maart 2010 wordt er verwacht dat iedereen zijn/haar artikel herschrijft met verwerking van de gegeven opmerkingen.
We moesten voor Madeleine Sergooris een magazine maken. Wij kozen voor een mini-Knack, zowel qua structuur als qua inhoud. Naam van het magazine werd “Knick”. Ik was eindredacteur en hierbij volgt mijn editoriaal.
In het noorden van Oeganda zijn er momenteel weer tal van vluchtelingenkampen, veelal bevolkt door Oost-Congolese vrouwen en kinderen. Hierbij krijg je dan nog tal van Oegandese ex-kindsoldaten die de grootste moeite van de wereld hebben om opnieuw normaal te functioneren.
Internationaal hoor je hier weinig of niets van. Heeft het ermee te maken dat Oeganda voor de westerse wereld niet interessant is?
Het valt op dat de laatste jaren de onverschilligheid tegenover het Afrikaanse continent blijft toenemen. Sommige mensen vinden dat ze het allemaal zelf zoeken door voortdurend binnen- en buitenlandse oorlogen uit te vechten.
Laat dit nu net de kern van het probleem zijn: ze vechten omdat ze niets hebben.
Westerse hulporganisaties slagen er maar niet in om structurele maatregelen in gang te krijgen. Zo heb je momenteel in de hoofdstad, Kampala, nog steeds tal van ziekten, vooral veroorzaakt door het gebrek aan latrines. Het sterftecijfer door malaria blijft ook maar stijgen. Hier geen (tien)duizenden muskietennetten om de behoeftigen te helpen.
Het enige wat blijkbaar over de nodige financiële steun kan beschikken is de bescherming van de berggorilla’s. Dankzij het werk van de Belg Emmanuel de Merode in het Virungapark in Congo is deze problematiek opnieuw op de wereldagenda gezet. Dankzij een bewustmakingscampagne zijn vele dorpbewoners er nu van overtuigd dat men de berggorilla’s moet beschermen en niet afslachten. Het inzetten van de dorpelingen bij het patrouilleren in het gebied en het geven van economische compensaties wanneer er vernielingen aan de tuin werden aangericht, was dan ook een meesterzet.
Spijtig genoeg volstaat dit niet; ook andere, prangendere problemen vragen onze aandacht.
Zo is de staat van de wegen nog steeds ondermaats waardoor Oeganda zowat het hoogste aantal verkeersdoden ter wereld telt.
Meerdere landen hebben hier reeds hun tanden op stuk gebeten, veelal omdat ze te weinig de lokale bevolking bij de werken betrekken. Uiteindelijk zijn zij het die het gaan moeten doen en zorgen voor het verdere onderhoud.
Het noorden van Oeganda blijft ook nog steeds levensgevaarlijk omdat de rebellen van Joseph Kony regelmatig de grens oversteken om kindsoldaten te recruteren en zich te bezondigen aan collectieve verkrachtingen. Het Internationaal Gerechtshof in Den Haag heeft een aanhoudingsmandaat uitgegeven en wil Kony voor het Hof brengen. De Oegandezen zelf kan het allemaal niet zoveel meer schelen. Ze willen nu eindelijk rust en zijn zelfs bereid om algemene amnestie te aanvaarden indien dit ervoor zorgt dat ze opnieuw een geregeld leven kunnen leiden.
Tot slot is het ook onze verdomde plicht om aan de Oegandezen te zeggen dat ze respect moeten opbrengen voor de oorspronkelijke bewoners, de Batwa. Deze nomaden zijn van de ene dag op de andere landloos geworden. Men heeft er niets beter op gevonden dan hen in een “excuse-moi le mot” reservaat te steken, klaar om nietsvermoedende toeristen wat dollars afhandig te maken. Het geld wordt vervolgens vooral gebruikt om alcohol aan te schaffen waardoor de Batwa in een neerwaartse spiraal blijven. Respect afdwingen bij anderen begint meestal bij jezelf.
Ik ben er rotsvast van overtuigd dat de Oegandezen het waar kunnen maken en één van de meest stabiele landen in Oost-Afrika kunnen worden. Stabiliteit in het ene land brengt automatisch stabiliteit in de naburige landen met zich mee en dit is wat er in de regio nodig is!
De mens is van nature uit nogal wantrouwig. Godzijdank kunnen we voor onze zekerheden in het leven nog terugvallen op wetenschappelijk onderzoek. Cijfers liegen immers niet. Althans, daar gaan we van uit. Zolang men maar de allusie van onderzoek schetst en het geheel ondersteunt met wat mooie grafiekjes en cijfertjes, slikken mensen de grootste lulkoek als puur en onversneden waarheid. Dit blind vertrouwen in cijfers gaat voorbij aan het feit dat wetenschappelijk onderzoek moet voldoen aan strenge methodologische eisen. De onderzoekspopulatie moet zo representatief mogelijk weergegeven worden en meetfouten dienen beperkt of onder controle te blijven. Ook voor de interpretatie van het uiteindelijk verzameld materiaal moet uitvoerig getoetst worden op statistische relevantie eer men valide conclusies kan trekken.
Men komt hier wel in gespecialiseerd vaarwater terecht. Het grote publiek heeft niet veel kaas gegeten van multivariate statistiek en is vooralsnog niet bekend met termen als Kendall’s Tau, Cronbachs alfa, standaardafwijkingen, box and whisker plots, etc. Ronduit slecht gevoerd of nietszeggend onderzoek zal dan ook door hen niet gedetecteerd worden. Ook journalisten zijn in deze niet terdege getraind. Hun kritische oog gaat dan ook dikwijls voorbij aan wetenschappelijke methodologie. Interpretaties over de resultaten zullen vaak ongenuanceerd verschijnen en worden gehanteerd als gezagsargument, zonder evenwel een besef van de validiteit ervan. Als betrouwbare bron voor zijn lezerspubliek kan de journalist zo legitimiteit verschaffen aan totaal uit de lucht gegrepen stellingen.
Zo presteerde de gezamenlijke Nederlandstalige Belgische pers het in januari van dit jaar te publiceren dat “merkkleding dragen vrouwen slimmer maakt”. In diezelfde periode slaagden de kranten er ook in de stelling te lanceren dat “één op vier ouders willen dat hun kind op school Chinees leert”. Men hoeft in deze al niet de meest kritische geest zijn om te veronderstellen dat hier op zijn minst een gebrek aan nuance is tentoongespreid. Als men het onderzoek zelf wat naderbij bekijkt, vallen ook onmiddellijk een aantal zaken op die de validiteit ervan in twijfel trekken. Zo doet het eerste onderzoek uitspraken over de gehele vrouwelijke populatie, doch is ze slechts gestoeld op een deelnemersgroep van veertig vrouwen, met een controlegroep van nog eens veertig vrouwen. Veel te weinig in ieder geval om tot betrouwbare resultaten te komen. Bovendien wordt slechts met een zeer beperkt aantal afhankelijke variabelen rekening gehouden, in een gesloten setting, daar waar men een zeer complex fenomeen als invloed van perceptie pleegt te onderzoeken.
In het tweede geval werd het “onderzoek” uitgevoerd door een organisatie die tot doel heeft de Chinese taal te promoten. Objectiviteit is in deze ver zoek, en de vraagstelling bij respondenten werd ook danig gestuurd. Zo zal iedereen het wel eens kunnen zijn met het feit dat China een grote economie vertegenwoordigd. Voorts stemt men in met het feit dat Chinees een belangrijke taal kan worden in de toekomst, waarop men het dan voorzichtig raadzaam vindt dat men deze taal installeert in onze scholen. Op die manier kan elke stelling uiteraard bewezen worden. Het is slechts een kwestie van de juiste setting en de juiste manipulatie in te voeren, en de respondent wordt net als de uitkomst van het onderzoek in een bepaalde richting geduwd.
Deze schijnbaar onschuldige fait-divers duiden op wat potentieel mis kan lopen in de hedendaagse media. Tijdens de verkiezingen, wanneer deze verwordt tot epicentrum van stemmingsmakerij, schuilen de meeste gevaren. Verkiezingen luiden immers een komen en gaan van opiniepeilingen en enquêtes in. Wanneer de resultaten ervan het lezerspubliek ongewild sturen, kan men maar beter prat gaan op degelijk onderbouwd materiaal. Nog markanter wordt het wanneer men zelfs ongegeneerd intendeert het lezerspubliek te beïnvloeden. Het gaat dan om stemadvies, in de vorm van een zogenaamde stemtest.
De laatste jaren heeft in deze met name De Standaard een behoorlijke reputatie opgebouwd. In samenwerking met de openbare omroep ontwikkelde deze in het verleden een degelijke, wetenschappelijk onderbouwde stemtest. Door de vervroegde verkiezingen dit jaar werd wegens tijdsgebrek echter het onderzoek opgezet door leden van de redactie. Hoewel zij deze maal niet pretenderen een wetenschappelijk onderzoek te voeren, teren zij wel nog steeds op deze reputatie. Er wordt dan ook geen moment geschuwd om het publiek met eigenlijk ongefundeerde cijfers om de oren te slaan. Te pas en te onpas verschijnt de vraag “U weet nog niet op wie u moet stemmen?”. Vervolgens het logische antwoord “Doe dan de stemtest!”. Het gezagsargument dat “reeds zevenhonderdduizend mensen het u voorgedaan hebben” is dan meestal niet ver weg. Resultaten worden ook kwistig gepubliceerd en gretig overgenomen door andere media. Allemaal misleidende informatie voor het publiek, want in geen enkel opzicht is deze stemtest een betrouwbare indicator voor kiesintenties.
Vooreerst zijn immers de zevenhonderdduizend mensen, hoe groot het getal ook, geen betrouwbare waardemeter van een juiste vertegenwoordiging van de populatie. Iedereen kan de test verschillende malen invullen, maar niet iedereen zal er zijn tijd willen insteken. De talrijke crashes zorgden er bijvoorbeeld ook voor dat verschillende personen de test verschillende malen dienden te herstarten, doch met behoud van de eerder opgeslagen “stemmen”. Dit was zeker niet de enige tekortkoming van de stemtest. Potentieel het meest bias genererende aspect is namelijk de vragenlijst waarop men de uiteindelijke resultaten baseert. Deze van De Standaard is in dat opzicht geen toonbeeld van correcte methodiek.
Er wordt namenlijk gebruik gemaakt van dertig verschillende stellingen, waarbij een bepaalde voor- of afkeur getoetst wordt aan de voor- of afkeur ten opzichte van deze stellingen bij de verschillende politieke partijen. Op zich geen probleem, ware het niet dat bijvoorbeeld elke vorm van nuance verloren gaat wanneer men een slechts een drievoudige schaal hanteert, gaande van “akkoord”, “niet akkoord”, tot “geen mening”. Bovendien zijn de vragen soms regelrecht slecht gesteld. Zo wordt systematisch gebruikt gemaakt van het zeer sterk geladen werkwoord “moeten”. Voor of tegen een stelling zijn wordt dan nog minder genuanceerd, want akkoord gaan met de stelling vereist een zeer duidelijke stellingname. Politieke partijen of gewone respondenten die deze stellingname nuanceren zullen bij deze vragen dan ook geneigd zijn “niet akkoord” of eerder, “geen mening” te kiezen. Bovendien wordt soms binnen dezelfde stelling gepeild naar twee verschillende zaken. Het al dan niet instemmen met één ervan, impliceert uiteraard niet dat hetzelfde geldt voor het ander, waardoor men uiteindelijk niet weet op welke van de twee geantwoord werd.
Al deze stellingen worden voorts getoetst aan de antwoorden van verschillende politieke partijen. Ook hier rijzen weer enkele problemen. Niet enkel zijn bepaalde partijen hiervoor geweerd, wat een vertekend beeld geeft, ook op de correctheid van hun antwoorden is op geen enkele manier gecontroleerd. Zo kan een populistisch gezinde partij regelrecht liegen in zijn antwoord op een stelling, hetgeen bijvoorbeeld de NV-A dankbaar gedaan heeft in vragen omtrent de salarissen van managers en arbeidsmobiliteit ten gunste van de werkgever. Ook de keuze van de stellingen is in die mate gekleurd dat zeker niet alle relevante thema’s op een gelijkwaardige manier naar boven kwamen. Partijen die inzetten op deze thema’s komen dan in de eindafrekening minder uit de verf.
Het mag duidelijk zijn dat de resultaten in deze eindafrekening allesbehalve betrouwbaar te noemen zijn. Politieke voorkeuren worden schematisch voorgesteld door bovenaan een lijst de partij te plaatsen waarmee het meest overeenstemming werd behaald, onderaan uiteraard deze met het minst overeenstemming. Door de onduidelijke vraagstelling is dit veelal een weergave met weinig verschil tussen de partijen. Achteraf uitpakken met resultaten afgeleid uit deze enquête is dan ook je reinste desinformatie. In een rol als stemmingmaker is het dan ook niet echt fatsoenlijk dit ongenuanceerd te doen.
De laatste maanden is de crisis een hot item. Chique termen als recessie en koopkracht vulden menig krantenpagina. Niemand kon eromheen, zeker niet de singles. Zij zijn misschien wel de grootste slachtoffers van het financiële monster. ?Maar vrees niet, dappere single, 4U zette de beste besparingstips op een rijtje zodat u uw leventje als vrolijke vrijgezel kan verder zetten, zónder geldzorgen.
Odi et amo
Wat begon als een opeenvolging van kleine tegenslagen in de Amerikaanse hypotheekmarkt, sloeg over naar een wereldwijde geldcrisis. Consumptieprijzen schoten de lucht in, duizenden werknemers werden, al dan niet met een ontslagpremie, bedankt voor hun diensten en mensen schreeuwden moord en brand tijdens betogingen tegen de vermindering van de koopkracht. Tussen de joelende menigte stonden heel wat singles die hun stem luid lieten horen. De crisis treft hen immers harder dan tweeverdieners. Zij moeten het doorgaans al rooien met één loon en door de crisis moeten zij nóg dieper in de geldbuidel tasten. ?Een klaagzang is voor u als single geoorloofd maar met onze tips hoeft u niet langer meer te zeuren. Lees aandachtig de onderstaande weetjes en u zal meteen de crisis zowel haten als beminnen, odi et amo.
U komt beter proper voor de dag maar…
Als vrije vogel is men doorgaans vrij hygiënisch van aard. Geen enkele potentiële liefde staat immers te springen om te kussen met iemand die last heeft van slechte adem- en lichaamsgeuren. Desalniettemin dient men op hygiëne toch wat in te boeten als men de crisis heelhuids wil doorkomen. Zo spoel je best niet na elke wc-beurt water door. Geurhinder verzekerd maar wees gerust, als single heeft enkel ú er last van. Houdt u niet zo van natuurlijke aroma’s, dan kan u als handige Harry steeds de recyclage-wc installeren. Bovenop de vergaarbak van het toilet maakt u een kleine lavabo. Handen wassen met proper water en daarna het gebruikte water in de wc laten vloeien. Zo, en niet omgekeerd.
De kleren maken de man/vrouw
U bent een gelukkige single maar u wil later niet als ‘oude vrijster’ of ‘ouwe bok’ bestempeld worden? Cupido met zijn liefdespijlen bestaat helaas niet dus hoog tijd om zelf het heft in handen te nemen. De eerste indruk is steeds belangrijk voor een toekomstige geliefde. Zorg er dus voor dat u goed gekleed voor de dag komt. Kleren kosten geld en in tijden van crisis heeft u liever eten op uw bord dan een nieuwe outfit om het lijf? Verkoop of herstel uw oude kleren.
Een auto van den Duts
Om iemand het hof te maken, helpt het als u in een dure slee kan rondtuffen om de ander te imponeren. Geen geld? Importeer een auto uit Duitsland. In het land van worsten en bier is de automarkt veel groter waardoor de prijzen en de BTW er voor nieuwe en tweedehandswagens een stuk lager liggen.?Als u al een wagen bezit, probeer dan uw brandstofverbruik te beperken. Rij achter grote voertuigen (zo geef je minder gas om vooruit te komen) of laat de auto op stal staan en stap in het systeem van het carpoolen (vermindert ook het vet op de dijen).
De wereld rond
Na betaling van al de rekeningen in het begin van de maand, wil u zo snel mogelijk de vaart inspringen? Een reisje naar de Caraïben of een citytrip naar Rome zit er voor u als single immers niet in. Dat dacht u maar! U kan perfect op reis gaan, alleen dient u een portie creativiteit te bezitten. Logeer op iemands sofa of in een jeugdherberg. Of beter, ga op reis als reisleider.
Een vrijgezel gaat pas slapen…
Als vrijgezel heeft u een goedgevuld sociaal leven. De crisis kan hier een stokje voor steken. Toch hoeft u geen kluizenaar te worden. Nodig u zelf uit bij vrienden, zeker wanneer de koelkast leeg is. ?En dan nog dit. Wanneer u na een avondje doorzakken een romantische nacht beleeft, doe het dan veilig. Een kind is immers de grootste slokop van het gezinsbudget…
Als bovenstaande tips niet haalbaar zijn dan kan u nog steeds een rijk lief zoeken. ?Single en geldzorgen, qué?
Overmorgen, donderdag 11 februari 2010, is er GEEN les. De les gaat door op maandag 1 maart 2010.
Dit werd medegedeeld via mail door Kurt Hillewaere.
Lesgever: Wim Boeckmans
Nou moe… Bij aanvang van de les werden we serieus de levieten gelezen wegens een zeer zwak dictee en andere testen. Waren we vorig jaar nog goed tot heel goed dan sloeg de meter nu de hele andere kant uit. We zaten er, na deze fikse bolwassing, dan ook als geslagen honden bij, beseffend dat een correct taalgebruik toch wel één van de pijlers van goede journalistiek is. Het weze gezegd, de heer Boeckmans heeft hierna een interessant discussie in gang gezet waarbij we onze ongezouten mening mochten geven over het hoe en waarom van dit feit. We kregen dan ook een geanimeerd debat dat mogelijk ertoe zal leiden om één en ander in de toekomst beter aan te pakken.
Na de pauze moesten we uit Metro een radioreportage van twee minuten maken. Hier viel vooral op dat we zowat allemaal onze stukken te lang maakten en veel te veel gebruik maakten van schrijftaal in plaats van spreektaal.
Wanneer ik op deze les terug kijk, moet ik toch wel vaststellen dat er tijdens de opleiding té weinig aandacht is voor de praktijk. De feedback die we bijvoorbeeld nu kregen, deed ons wel degelijk de ogen open doen. Vandaar ook dat de discussie die we gevoerd hebben misschien nog wel eens heel belangrijk zou kunnen zijn in het vervolg van onze opleiding/loopbaan…
4U
Een vrij-gezellig blad!
(magazine voor de avontuurlijke en complexloze single)
• Van Kelecom Joris:
- column gericht op de jonge vrijgezel
- wekelijks terugkerend thema: reizen
- knipoog naar de actualiteit
- schrijfstijl: naar voorbeeld Humo
De Rei/ijzende Gedachte
Wekelijks een interessante vakantiebestemming voor singles… Of toch weer niet?
Ik groet u weder en oprecht!
En zie, voor vandaag, volgende gouden raad… Singles aller landen, zie dat je af en toe eens op vakantie gaat!
Vervolgens, onvermijdelijk en telkens weer diezelfde vraag:
“Waar moeten we dan naartoe?”
Ook deze week weer een tipje van de sluier opgelicht, zonder taboe…
Een blik op de kranten deze week leerde ons alvast welke bestemming dezer dagen maar beter mijden. Een verdwaalde wereldverbeteraar of hulpverlener niet te na gesproken heeft vandaag immers niemand iets verloren in Haïti. En zelfs al hou je koppig voet bij stuk, je vliegtuig landt er uiteindelijk toch niet.
Neen, Haïti aanprijzen als toeristisch paradijs staat voorlopig niet in het businessplan van onze touroperator. Dan maakt hij vooralsnog meer kans dat vakantiehuisje aan het Lemmensplein te slijten. Een oase van rust te Anderlecht. Zo redeneerde tenminste de rijke Haïtiaan die er gisteren een bod op uitbracht…
Nochtans, hij had het niet eens zo ver moeten zoeken. De toeristische paradijzen in zijn regio, ze bestaan wel degelijk. Ga in de buurt maar eens op rondvraag naar favoriete vakantiebestemmingen. Haïti’s enige buurland zal opvallend veel over de lippen gaan. De Dominicaanse Republiek, parel van de Caraïben!
Het armste land van het westelijk halfrond gelegen naast dit populaire vakantieoord. Hoe kan dat? Wel, in de Dominicaanse Republiek beschikken ze blijkbaar over een aantal buitengewone troeven…
Een beetje research op het internet leert ons dat de Dominicaanse Republiek hét paradijs is voor mannelijke én vrouwelijke sekstoeristen. En seks, tja, dat verkoopt als zoete broodjes zeker?
Vrouwelijk sekstoerisme, als er al geen aflevering van Jambers over bestaat, dan is er één aan verloren gegaan!
De mannelijke variant, daar hoef ik niets over te horen. In één adem wordt dan kinderprostitutie genoemd (Bah!)(foei!). Over hoe de vrouwtjes dit aanpakken blijven we echter nog een beetje in het ongewisse. Het schijnt dan ook een vrij recent gegeven te zijn.
Vrouwen die erop uit trekken in de hoop met een jonge kerel te kunnen aanpappen. Eerlijk gezegd overvalt het me een beetje. Zeer bevreemdende gedachte. Was het niet het monopolie van de man om zijn begeerte achterna te lopen? Financiële inspanningen als verleidingstruc. Hebben vrouwen die nodig dan?
De vergelijking gaat echter niet helemaal op. De term sekstoerisme wordt namelijk door vrouwen helemaal anders ingekleurd. Wat had je anders gedacht, meneer?
Wat in de Dominicaanse republiek gebeurt is het het volgende:
Jonge, professionele verleiders (“Sankies Pankies” genaamd) paraderen langs de stranden en maken er jacht op westerse vrouwen van alle leeftijden, maten en gewichten. Ze hopen mee te delen in de luxe die deze vrouwen zich op vakantie laten welgevallen door hen gedurende deze periode in de watten te leggen. Directe financiële transacties voor lichamelijk contact komen zelden voor.
Het cliché van vrouwen die aandacht prefereren boven seksueel contact wordt hier wel bevestigd. Het initiatief gaat ook uit van de “toy-boy”, wat een bewuste keuze insinueert. Geen dwang in het spel dus, hetgeen bezwaarlijk van de mannelijke variant kan gezegd worden.
Zonder een ethische discussie te willen starten: Het spel wordt hier “proper” gespeeld. Men kan dit geheel terecht bestempelen als prostitutie, maar zeg nu eerlijk: Is het niet net iets beschaafder dan wat we allemaal kennen van de “koppen XL”- reportages over dikke Duitsers en kleine meisjes?
Ik zou er alvast niemand voor gaan vervolgen…
Dus,
aan vrouwen die het wensen aan den lijve te ondervinden zeg ik dan ook:
U heeft mijn zegen…
(en indien u dat wenst, eventueel ook mijn nummer)
Graag tot volgende week,
De vrijgezel die nooit gaat slapen…
(5) (1) (4) (30) (5) (8) (35) (27) (1) (3) (1)
(4) (1) (4) (1) (9) (24) (1) (6) (3) (62) (1)