Young journalists

De VS hebben aan Bosnië een Serviër uitgeleverd die ervan verdacht wordt deel te hebben genomen aan de genocide op de moslims in Srebrenica.

Volgens de openbare aanklager heeft de 46-jarige Marko Bosic, als lid van het 10^de commando van het Servische leger, zich in juli 1995 schuldig gemaakt aan deze genocide.

Boskic zou na de val van Srebrenica persoonlijk betrokken zijn geweest bij het neerschieten en doden van de moslims.

De Bosnisch-Servische troepen, onder leiding van generaal Ratko Mladic, hebben zo’n 8000 Bosnische moslims gedood nadat ze de stad hadden ingenomen. Nochtans stond deze onder de bescherming van de Verenigde Naties.

Het Joegoslavië-tribunaal in Den Haag heeft hiervoor reeds zeven Bosnische Serviërs veroordeeld en zou nog negen andere willen veroordelen voor dit bloedbad.

Het Bosnisch tribunaal dat zich bezig houdt met oorlogsmisdaden heeft ook al dozijnen Bosnische Serviërs voor de rechtbank gebracht. Twaalf onder hen zijn gevangen gezet, zeven zijn vrijgesproken en tegen zeven anderen loopt nog een onderzoek.

Ondertussen is generaal Mladic al 14 jaar op de vlucht…

Bosnie heeft de uitlevering verkregen van een in Amerika verblijvende Servier die verdacht wordt van misdaden tijdens de massamoorden in de Bosnische stad Srebrenica in juli1995. Het Bosnische hof voor oorlogsmisdaden heeft sinds 2005 al tientallen beschuldigden berecht. Twaalf ervan kregen een gevangenisstraf.

Marko Boskic was lid van het 10^de commando van het Servisch Republikeinse leger. In die hoedanigheid zou hij eigenhandig Bosnische Moslims hebben vermoord. De stad werd toen beschermd door internationale troepen onder de vlag van de Verenigde Naties, maar werd toch ingenomen door Ratko Mladic, militair bevelhebber van de Bosnische Serviërs. Er werden onder zijn bevel zo’n 8000 Bosnische Moslims afgeslacht die het geweld trachtten te ontvluchten.

De Verenigde Staten arresteerde Boskic omdat hij gelogen zou hebben over zijn militaire rol in het voormalig Bosnisch-Servisch conflict (1992-95).

Op eenzijdig verzoekschrift heeft de Hasseltse rechtbank de verspreiding van het boek “Het kan je buurman zijn” verboden.
Het boek, geschreven door journalisten Tom De Smet en Thierry Goeman zou normaal in de boekhandel komen en gaf naast de reeds gekende feiten ook duiding bij het gevolgde onderzoek.

De ouders van Shana Appeltans, van Kevin Paulus en van Annick Van Uytsel verzetten zich echter tegen de publicatie en tekenden verzet aan.

Volgende elementen werden aangehaald:

• op de cover staat een afbeelding van Shana Appeltans en Kevin Paulus, alsook een afbeelding van Annick Van Uytsel;
• verder staan nog meerdere foto’s van voormelde personen: Kevin en Shana, Annick, grootvader van Shana, …
• verzoekers gaven op geen enkel ogenblik toelating tot het gebruik van foto’s van hun dochter of zoon;
• in het boek staan details vermeld uit het gerechtelijk onderzoek die nooit werden gepubliceerd, zodat de auteurs deze gegevens niet uit de pers hebben kunnen vernemen;
• in het boek staan intieme gegevens die tot het geheim van het onderzoek behoren;
• verzoekers kunnen zich niet ontdoen van de indruk dat de bedoeling van de uitgeverij en de auteurs van het betreffende boek ligt in financieel winstbejag.

Nadat de raadsmannen van verzoekers via fax uitgeverij NV LINKEROEVER UITGEVERS het verzet van zijn cliënten tegen het gebruik van de foto’s meedeelde en te horen kreeg dat men het boek in elk geval in ongewijzigde vorm wilde verspreiden, vond men dat een tegensprekelijke procedure niet meer tot de mogelijkheden behoorde. Vandaar dat men is overgegaan tot de eenzijdige procedure.

De rechtbank beoordeelt het verzoek als gegrond en wel voor volgende redenen:
“Het feit dat bepaalde informatie reeds voorheen via de media zou zijn verspreid, met miskenning van het privé-leven van verzoekers en miskenning van de wettelijke plicht tot geheim van het onderzoek, kan thans geenszins als alibi worden aangewend en doet niet in het minst afbreuk aan het feit dat de schending van rechten van verzoekers nog steeds actueel is en door een eventuele publicatie van het kwestieuze boek ernstig kunnen gekrenkt worden. Het gewaarborgde recht op persvrijheid en publicatie is hieraan in de gegeven omstandigheden totaal ondergeschikt”.

Hierna beslist de uitgeverij om niet over te gaan tot publicatie van het boek. Lees meer…

Lesgever: Rik Lamoral

Deze lange les werd vooral beheerst door het bekijken van een aantal dvd’s waarbij wat voorafgaande duiding werd gegeven.

Zo bekeken we een filmpje over hoe journalisten tijdens de olympische spelen werken en hierbij geholpen worden door de firma Infostrada Sports die zorgen voor de statistieken, …

Veel filmpjes kwamen uit het Vara-programma “De Leugen Regeert“.

We zagen hoe de media foutieve berichtgeving brengt, bv. rond Tom Boonen, Michael Boogerd, …

Ook hoe de beeldcultuur zaken kan brengen die de geschreven pers niet kan schrijven zoals bv. het pijnlijke forfait van de Chinese hordenloper Liu Xiang tijdens de olympische spelen in Peking of nog de baanvergissing van Sven Kramer tijdens de olypische winterspelen in Vancouver (zie filmpje).

Tot slot hadden we het over hoe de media bericht over nog te komen zaken en waar er druk gespeculeerd wordt met alle gevolgen vandien.

Lesgever: Faroek Ozgünes

Met zijn vieren waren we bij VTM om de tweede les TV-journalistiek te volgen.

Net zoals vorig jaar volgden we tegelijkertijd het journaal van zeven uur op de VRT en VTM. Het viel op hoe gelijklopend de beide journaals opnieuw waren: BHV, reisperikelen, Ronald Janssen, …

De VRT spitte enkele onderwerpen dieper uit, soms té diep.

Hierna mochten we een buitenlandreportage monteren aan de hand van binnengelopen feeds van AP, Reuters, …

Om in herhaling te vallen: de les werd opnieuw gesmaakt…

Lesgever: Rik Lamoral

De meeste medestudenten zullen Rik Lamoral niet kennen. Ik kende hem vooral als de “basketpaus” van België en zag hem regelmatig aan het werk toen ik nog in het Redingenhof in Leuven naar de Grizzly’s ging kijken.

Rik gaf wat uitleg over de geschiedenis van de sportjournalistiek en had o.a. wat oude kranten mee. Regelmatig weken we af (mea culpa) zonder dat dit echter ten koste van de les ging.

Na de pauze bekeken we dan nog een dvd over één van de pioniers i.v.m. sportverslaggeving, Fred De Bruyne.

Ik weet al wel één ding en dat is hoe gevaarlijk het wordt wanneer ik samen met Rik Lamoral begin te discussiëren…

Het doet deugd om iemand met zoveel plezier over zijn (ex-)job te horen spreken!

Opdracht: schrijf op twee A4’s wat je vindt over de comebacks waarmee we de laatste tijd geconfronteerd zijn: Clijsters, Henin, Hellebaut, Schumacher, … Begin met te zeggen wat je doelgroep van je artikel is. Voor de rest ben je vrij; beschrijf de behoefte van de sporters, het perspectief, financiële argumenten, …
Uiterlijke inzenddatum: eind april 2010.

Lesgever: Pol Deltour

Speciale les zou het worden; in plaats van ’s avonds naar de les te gaan, was er ’s morgensvroeg afgesproken aan het justitiepaleis te Brussel.

Ik besloot van nog maar eens de trein te nemen. Voor 5 EUR had ik een retourticket Zaventem-Brussel. Ruimschoots op tijd was ik ter plekke. Gezien het zeer mooie weer keek in de buurt wat rond.

Wij waren uiteindelijk met zijn drieën (Joris, Isabel en ikzelf), aangevuld met een vijftal studenten van de Hogeschool-Universiteit Brussel.

Pol Deltour gaf eerst wat geschiedkundige uitleg over het justitiepaleis waarbij de “schieven architect” natuurlijk niet kon ontbreken. Vervolgens bezochten we het immense gebouw en gingen in de verschillende rechtbanken eens een kijkje nemen. We hadden o.a. het geluk om Sven Mary, zoon van oud-VRT-baas Tony Mary, aan het werk te horen. Helemaal te gek werd het wanneer we een proces over een zware drugsbende bijwoonden. Vooraleer we de zaal binnen gingen, moesten we onze identiteitskaart afgeven en werden gescreend. In de zaal stonden meer dan genoeg politiemensen… Spijtig genoeg verliep alles in het Frans en daar de akoestiek er overal even slecht is, begrepen we er niet teveel van…

Toen we in de zaal van het Hof van Cassatie stonden, werd Pol Deltour zowaar even melancholisch; hij zat hier immers ten tijde van het spaghetti-arrest en vertelde hoe vanaf het Poelaertplein de massa op de trappen stond tot aan de ingang van de zaal. Opmerkelijk was wel dat weinigen nog wisten in welk jaar dit was (zo snel vergeten we dus).

De ochtend is voorbij gevlogen en ik ben tevreden om het eens mee te hebben gemaakt; anders zou ik vermoedelijk niet zo snel in het justitiepaleis een voet hebben binnen gezet…

Op Facebook beschreef ik het justitiepaleis in vier woorden: hoe hoger, hoe muffer…

Lesgever: Peter Vandermeersch

Tweede les van Peter Vandermeersch waarbij we verder gingen met de media-analyse van Geert Buelens. We hadden het o.a. over grijnsjournalistiek, fait-divers, buitenlandjournalistiek en pr-journalistiek.

De meest interessante discussie ontspon zich over de rol van de ombudsman bij sommige (kwaliteits)kranten en of De Standaard ook zo iemand in dienst moet nemen. Vooral zijn/haar taak en de onafhankelijkheid t.o.v. de redactie bleek voer voor discussie.

Een les waarbij iedereen opnieuw het gevoel had van “meer van dit”…

Interessante link: Mario Garcia

Lesgever: Pol Deltour

Deze tweede les over gerechtelijke berichtgeving liet ons vooral kennis maken met het burgerlijk recht en het strafrecht.

Bij een burgerlijke rechtbank heb je één of drie rechters en noemen de partijen “eiser” en “verweerder”. Men is niet verplicht om persoonlijk te verschijnen. Indien je je laat vertegenwoordigen, moet dit door een advocaat gebeuren (pleitmonopolie). Bij het vredegerecht kan dit iemand van de familie zijn.

Termen: geschreven argumenatie noemt conclusie, mondeling pleidooi en de beslissing van een rechter vonnis.

Soorten rechtbanken: vredegerecht (geschillen i.v.m. huur/verhuur, burenruzies, herziening van onderhoudsgelden na scheiding, …), rechtbank van eerste aanleg (echtscheidingen, adoptie, …), rechtbank van koophandel (uitspraken van faillissementen, conflicten tussen aandeelhouders van een vennootschap, …), arbeidsrechtbank (geschillen tussen werkgevers en werknemers, geschillen i.v.m. sociale zekerheid, …).

Ook de beroepsprocedures werden onder de loep genomen. Hierbij was het vooral de rol van het Hof van Cassatie die toch wel belangrijk was. Het oordeelt over de wettelijkheid van de rechterlijke beslissingen maar spreekt zich niet uit over feiten.

Na de pauze ging het dan over het strafrecht waarbij we eerst kennis maakten met de twee bewegingen: het onderzoek en de rechtbank. In de onderzoeksfase heb je het parket (Openbaar Ministerie). Wanneer de dossiers complexer worden, gaan deze naar de onderzoeksrechter. Een zeer belangrijk verschil is dat het parket de richtlijnen uitvoert die zijn vastgelegd door de minister van justitie terwijl een onderzoeksrechter volledig onafhankelijk opereert.

Zaken zoals de Hoge Raad voor de Magistratuur en de Hoge Raad voor Justitie passeerden ook de revue.

We hadden het dan nog verder over de Raadkamer dat de onderzoeksrechter begeleidt in zijn onderzoekswerk en het onderzoek evalueert en eventueel bijstuurt.

De strafrechtbanken zijn de politierechtbank, de correctionele rechtbank en het hof van assisen.

Deze, naar mijn inziens zeer interessante les, werd beëindigd met de beroepsprocedures.

Op donderdag 25 maart 2010 wordt iedereen vanaf 9.00 uur verwacht aan de ingang van het justitiepaleis voor een bezoek ervan.

Lesgever: Pol Deltour

In deze les hadden we het vooral over de gerechtsjournalistiek. Er werd ons verteld dat, indien je een rustig leventje wilt, je best geen gerechtsjournalist wordt.

De belangen liggen een stuk gevoeliger; het slachtoffer wilt meestal met rust gelaten worden net zoals de dader die zich steeds kan beroepen op “het vermoeden van onschuld”. Tot slot heb je nog het gerecht dat de laatste tijd niet bepaald een goede relatie heeft met de pers.

Natuurlijk konden we niet voorbijgaan aan de laatste veroordelingen die de pers heeft opgelopen. Hier ontspon zich bijwijlen een hevige discussie. Een interessant zaak is toch wel die van QuickStep vs Het Laatste Nieuws waarbij een (ex-)journalist, Maarten Michielssens, de (ex) chef-sport (Frank Depoorter) en de hoofdredacteur (Paul Daenen) veroordeeld werden tot een gezamenlijke schadevergoeding van 500.000 euro plus interesten. Het standpunt van de VVJ en dat van Geert Buelens geven een beetje weer hoe de standpunten uit mekaar kunnen liggen.

Regelmatig maakten we, wegens interesse van de aanwezige studenten, wat zijsprongetjes. Zo discussieerden we o.a. over wat nu juist een publiek figuur is, wat zware/lichte feiten zijn, …

Een klein voorbeeld: de minister van Verkeer rijdt door een rood licht. Is dit een “zwaar” feit? Ja. Diezelfde minister wordt betrapt op sluikstorten. Zwaar feit? Neen.

Slachtoffers van zedenfeiten en jongeren die in het circuit van de jeugdbescherming zitten, genieten speciale bescherming.

We maakten ook kennis met de term “recht om vergeten te worden“. Dit is echter geen wettelijk recht.