Young journalists

Een psychopaat als Ronald Janssen is doorgaans een dankbaar thema voor de media. Liters inkt vloeien in de nadagen van zulke zaken. Het duurt meestal niet snel eer de eerste boeken verschijnen, waar dan nog liefst onmiddellijk een filmpatent op genomen wordt. Deze keer een ander verhaal echter. In volle hysterie rond de moordzaken waarin Ronald Janssen figureert als hoofdbeschuldigde, besluiten twee journalisten van de Concentra-holding, Tom De Smet en Thierry Goeman, hieromtrent een boek te publiceren met de niet mis te verstane titel “Het kan je buurman zijn”.

Hun 144 pagina’s tellend werkstuk zou naast duiding ook enkele belangrijke nieuwe elementen uit het onderzoek herbergen. Voor deze informatie zal de particulier echter wel (en dit vanaf vanaf 5 maart) een kleine vijftien euro moeten ophoesten, al kan die daags nadien wel reeds een exclusieve voorpublicatie meepikken in Het Belang van Limburg. Het zou mogelijks een mooie stijging van de oplage betekent hebben, ware het niet dat de ouders van de slachtoffers dit te elfder ure aan de oren was gekomen. Daags voor het verschijnen betekenden de ouders van de vermoorde slachtoffers bij de rechtbank van eerste aanleg dan ook een eenzijdig verzoekschrift tot stopzetting van de publicatie. De voorzitter van de rechtbank nam de redenering van de verweerders over en achtte de klacht ontvankelijk. Het boek kon desgevallend niet onmiddellijk op de markt terecht komen.

Op basis van twee motiveringen werd de geviseerde uitgeverij N.V. Linkeroevers in het ongelijk gesteld. De ouders van Shana Appeltans, Kevin Paulus en Annick Van Uytsel hebben namelijk op geen enkel ogenblik toelating verleend om gebruik te maken van de foto’s dewelke hun overleden kinderen afbeelden. Bovendien bleken in het boek details vermeld uit het gerechtelijk onderzoek die nooit eerder werden gepubliceerd. In die zin zou publicatie een schending van het geheim van onderzoek inhouden. Een voorlopig verbod werd desgevallend opgelegd, op straffe van het betalen van een dwangsom bij niet naleven van dit verbod. Aangezien het voornemen bestond om daags nadien over te gaan tot publicatie, werd dit verbod tevens opgelegd na eenzijdig verzoekschrift, bij reden van hoogdringendheid en volstrekte noodzakelijkheid. Een loutere dagvaarding in kort geding zou immers de publicatie van het boek niet belet hebben.

Om de rechtsgrond te staven gaat de magistraat vooral in op artikel 10 van de Auteursrecht dewelke zich o.a. uitspreekt over de bescherming op het recht van afbeelding. Deze stelt dat een derde niet het recht heeft een portret te reproduceren zonder toestemming van de geportretteerde of diens rechtverkrijgenden. Het feit dat deze foto’s reeds eerder in de media zijn verschenen is geen afdoende argument ter reproductie, daar een eerdere toestemming steeds bijzonder is en steeds mag worden ingetrokken. De rechtbank stelt ook dat niet overtuigend kan worden beargumenteerd dat het recht op informatie van de publieke opinie zou volstaan ter verantwoording van de publicatie. Een belangrijke nuance hierin betreft dat recht op afbeelding verloren kan gaan wanneer de beeltenis strekt tot informatie van het publiek, maar bijvoorbeeld niet wanneer commerciële doeleinden het uitgangspunt zijn. Dit is vooral van belang wanneer men de berichtgeving in de geschreven pers vergelijkt met wat uiteindelijk in het boek zou komen te staan. Binnen de termijn van zeven dagen werd ook de dagvaarding betekend teneinde een tegensprekelijke procedure te kunnen voeren. De betrokken uitgeverij wachtte deze echter niet af en besloot het boek niet te laten verschijnen, uit respect voor de nabestaanden.

Waarschijnlijk scheelt het een hap op de borrel van beide auteurs, maar hebben zij hier nu ernstige deontologische fouten begaan? Met recht en rede kan men hen in ieder geval verwijten hun intenties niet te hebben overgemaakt aan de ouders van de slachtoffers in de zaak Janssen. Of het een voldoende argument is om hun integriteit als journalist in vraag te stellen is natuurlijk een ander paar mouwen.

Wanneer men de het beslag goed leest, kan men tussen de lijnen ontwaren dat uitzonderingen hadden kunnen gelden voor journalistieke stukken. Indien hun nieuwe bevindingen in de krant zouden worden gepubliceerd, eventueel met de gewraakte foto’s, waren deze beschermd onder het recht op informatie voor het publiek. Het geheim van onderzoek geldt immers enkel voor justitie, en de persvrijheid is nog steeds belangrijk genoeg om toe te staan dat lekken kunnen worden gemeld aan het publiek. Het schoentje wringt hier echter omdat commerciële doeleinden worden nagestreefd. Het commercieel motief is duidelijk wanneer men informatie in boekvorm giet en te koop aanbiedt. Het vermelden waard is dat, mits toestemming van de ouders, en na afloop van het gerechtelijk onderzoek, het boek allicht wel mag verschijnen. De verkoop zal dan echter, en met grote waarschijnlijkheid, minder gunstig uitdraaien.

Noem het dus maar gerust opportunisme, en niet journalistiek. Want journalistieke stukken worden wel degelijk goed beschermd, wanneer ze via de pers het publiek bereiken. Maar uiteraard niet het exploiteren van informatie, dat “graantje willen meepikken” wanneer de hysterie toeslaat. Deze zaken kunnen en mogen gerust aan banden gelegd worden. Niet dat deze journalisten daarom geen goede journalisten zijn. Integendeel, een pluim op de hoed voor het vergaren van niet eerder gepubliceerd materiaal. Alleen jammer dat ze dit niet met ons wouden delen op het moment zelf. Tijd genoeg nog na de mediastorm om een boek te schrijven me dunkt…

Laat het duidelijk zijn. Hopelijk komt elke betrokken partij hier voorts ongeschonden uit. De ouders hebben de sereniteit verkregen die ze zochten, de journalisten informeren ons in de toekomst terstond, en de uitgever zal misschien voortaan toch even de betrokken partijen contacteren alvorens een boek te publiceren. Handelen zoals een goede huisvader het betaamd dus. Het zal tot betere resultaten leiden dan het wachten op een juridisch kluwen dat in werking wordt gesteld wanneer men dit even vergeet te doen.

Heavy Trash in AB : demonische rockabilly met een hart
Ancienne Belgique ; 15 januari 2010 door Peter Thys

Benieuwd welke toekomst is weggelegd voor de rock’n’roll in de 21e eeuw? Ga dan eens kijken naar Heavy Trash, de rockabilly band van Jon Spencer en zijn partner in crime Matt Verta Ray. Zij speelden op 15 januari in de AB en begeesterden in een dikke twee uur het publiek met een eclectische mix van rock’n’roll, blues, countrypunk, boogie, heel wat woogie, en nog wat duivelse gospel toe. Een pittig en bijwijlen beklijvende performance om het nieuwe jaar swingend in te zetten.

De Canadees Bloodshot Bill mocht als one-man-band de zaal opwarmen en dreef al snel de temperatuur op tot ‘swamp’ hoogte. Met gitaar, basdrum en cimbaal ging hij het publiek te lijf met rauwe, stampende rock’n’roll en pleegde een brutale/muzikale hold-up in de kleine, gezellige AB-box. Hij zong, brulde, schreeuwde, spuugde, jankte, rochelde, perste de woorden door zijn keelgat en klonk nu eens als Elvis, dan weer als een stuiptrekkende Popeye. Zijn sponsen kostuum van een bajesklant en het obligate kammetje maakten het plaatje compleet. Rock’n’Roll van de vuilnisbelt die het publiek wel kon smaken. Slecht was dit zeker niet, maar toch eerder een curiosum. Dan zou Heavy Trash wat later meer finesse tentoon spreiden- hoort u het ons zeggen?

Jon Spencer stond in 2002 nog op het podium van Pukkelpop met de toen enorm populaire en ondertussen legendarische Blues Explosion, de groep waarmee hij doorbrak. De groepsnaam bleek goed gekozen ; de muziek is een typische fin de siècle versie van de blues, ontdaan van alle franjes en zéér explosief. De muziek van Heavy Trash is dat ook, maar het klinkt een stuk beter dan de naam zou doen vermoeden. Na het titelloze debuut in 2005, zijn de heren met ‘Midnight Soul Serenade’ aan hun derde langspeler toe. Een uitstekende plaat, die nu in België is voorgesteld met een uitstekend concert. Al moet gezegd dat pas vanaf de bisnummers het gaspedaal volledig werd ingedrukt. Gelukkig betrof het eerder een tweede ronde, die net zolang duurde als de eerste.

Met een energieke Sam Baker aan de drums en een guitige maar zeer ervaren Simon Chardiet aan de contrabas, kwam Heavy Trash beslagen op het podium. Jon Spencer had zijn akoestische gitaar omgegord, Matt-Verta Ray stond in voor de elektrische solo’s waar de geest van Tom Waits steeds doorheen klonk. Van instrumentenwissels was gedurende heel het optreden geen sprake, een zeldzaamheid tegenwoordig en tegelijk een verademing. Het decor van met sterretjes behangen gordijnen en plafonds, samen met de sound, de galmende microfoon, de kostuums en de vetkuiven van het viertal deden de hele zaal terechtkomen in de fifties.

Opener Say Yeah uit het eerste album zette meteen de toon en dat advies werd gretig gevolgd door de aanwezigen. Kreten à la oh yeah, allright en amen vlogen telkens weer in het rond, gevolgd door een stevige ‘thank’y’all’ van de man zelve, met een zweem van Elvis in de stem. Nieuwe songs van ‘Midnight Soul Serenade’, zoals Good Man, Nervis en (Sometimes you got to be) Gentle bleven goed overeind tussen het wat oudere geweld. Jon Spencer en maats creëren een soort van gecontroleerde chaos in hun muziek, met heel wat ritmeveranderingen en uitstapjes naar andere genres zoals country en zelfs punk, en dat allemaal binnen één song. Vandaar misschien de naam Heavy Trash? ‘Niet voor puristen’, schreef het weekblad Humo over de groep. Soms werd de muzikale anarchie inderdaad wat bevreemdend (bij The Pill), maar dat werd snel weer rechtgetrokken, zoals via de pittige blues Bumble Bee (ook een nieuwe). Een lang uitgesponnen In My Heart was de ideale aanloop naar de encores en gaf het optreden wat het nodig had: ziel en begeestering. In deze zweterige ballad toonde Jon Spencer zich een blanke James Brown en predikte vol overgave over de liefde. Fenomenaal. Gedurende de hele bisronde werd het opgezweepte publiek bedacht met nog een portie rock’n roll en zelfs swing van de zuiverste soort, waarbij drummer en bassist vooraan kwamen meezingen in een enthousiast kwartet bij Left Foot Boogie. Bij een volgende passage van Jon Spencer zal ik ongetwijfeld weer vooraan in de zaal te vinden zijn.

Op het WK snooker in Sheffield heeft de oude Steve Davis deze week voor heel wat enthousiasme gezorgd. Na in de eerste ronde verrassend Mark King uit te schakelen, toch de 16e op de wereldranglijst, versloeg hij in de tweede ronde zelfs regerend wereldkampioen John Higgins. Bij de BBC zat men een beetje met de handen in haar ; Davis is elk jaar tijdens het WK een graag geziene analist in de Crucible studio’s, maar zit nu zelf in de kwartfinales. De 6-voudige wereldkampioen (in de jaren ’80) is zo hét verhaal van dit WK. Steve Davis heeft de gezegende leeftijd van 52 jaar.
Velen die het snooker niet volgen, zullen zich nu misschien afvragen : is dat niet wat oud voor een comeback? Een logische vraag, zeker gezien de vele wederoptredens die we de laatste maanden beleven in de sport, en dan nog vooral in ons eigen kleine België. En net dat is het ongelooflijk mooie, aandoenlijke aan het verhaal van Steve Davis : dit is géén comeback, hij is namelijk nooit gestopt. De man houdt te veel van zijn sport.

Hoe zit dat dan met Tia Hellebaut, Kim Clijsters, Justine Henin en Michael Schumacher, allemaal grote kampioenen. Houden zij niet genoeg van hun sport? Het lijkt me een grove belediging dat nog maar te durven denken. Zonder liefde geen kampioen. Geen kampioen zonder volledige overgave. En daar wringt het schoentje. Waarom zijn deze sporters in de eerste plaats gestopt en waarom zijn ze teruggekomen? Clijsters wond er geen doekjes om: ze wilde kinderen, ze wilde mama worden. Tia Hellebaut en Kim Gevaert stopten omdat het goed was geweest, zijn ook iets ouder dan Kim en Justine, en werden even later beiden zwanger. Michael Schumacher van zijn kant was sowieso op pensioengerechtigde leeftijd. Maar voor hem en Henin gold wel dat ze de verzadiging nabij waren, ze hadden alles (of bijna alles) gewonnen, hadden zichzelf bewezen. Hellebaut stopte op een absoluut hoogtepunt met Olympisch goud. Bij Gevaert had de roofbouw op het lichaam zijn tol geëist. Om wat voor redenen ook, allemaal misten ze op een gegeven moment dat wat nodig is om in de topsport tot prestaties te komen : volledige overgave.

In feite zijn Clijsters en Henin hier de uitzonderingen, omdat ze vroegtijdig gestopt waren. Hellebaut de laatbloeier en Schumacher de veteraan, dat was minder verrassend. Aanvankelijk zaten hun na-carrière agenda’s overvol, met moedertje spelen voor Kim en toneeltje en nog wat spelen voor Justine. Hellebaut ging voor een werkende carrière. Maar wat blijkt na verloop van tijd? Het is toch allemaal minder spannend, gevarieerd, opwindend dan gedacht. Veel ex-sporters beschrijven dat als een groot gemis. Het buiten-gewone leven. De druk, hoe zwaar ze ook is, en hoe ermee omgaan, de pompende adrenaline, de enorme ontladingen. Terwijl het ‘gewone’ leven nogal, tja, gewoontjes is.

We begrijpen, of we begrijpen niet, waarom ze gestopt zijn. Begrijpen we waarom ze terug beginnen? Dikwijls wordt dan verwezen naar het geld, misschien onze Belgische afgunst die we niet kunnen verbergen. Persoonlijk geloof ik er geen bal van. Geld is ongetwijfeld een factor. Maar met geld win je geen grand prix, geen Olympische medaille, geen Wimbledon-titel en ga zo maar door. En deze 4 kampioenen zijn niet teruggekomen om meelopers te worden. Nee, ze willen zich opnieuw een weg banen naar de top, en stellen zich niet tevreden met een tweederangsrol. Clijsters beseft nu dat ze heel graag tennist, Hellebaut en Schumacher missen het presteren onder druk, Henin heeft door dat ze niet in alles even goed is als tegen een balletje slaan en heeft ook een besef van geschiedenis : ze wil die ontbrekende Grand Slam-titel op haar palmares. Allemaal hebben ze teruggevonden wat ze even kwijt waren : die ongelooflijke drive, de wil om te winnen, de menselijke wil om te excelleren, om boven zichzelf uit te stijgen. Prachtig toch?

Laten we niet hypocriet doen, wij en de media lusten het wel, al de verhalen rond helden en gevallen helden. De anticipatie ook. Zullen ze het nog wel kunnen? Wat gaan ze nog laten zien? Want helden creëren om ze dan zo snel en diep mogelijk te zien vallen, het is een Belgische sport. Frank Vandenbroucke werd eerst een godenkind genoemd en daarna uitgespuwd. Hij had net te vaak en in feite nooit een comeback gemaakt .

Gelukkig zijn het geen Vandenbrouckes, ‘onze’ Tia, Kim en Justine. Ook Schumacher niet. Hij kan wel eens arrogant zijn, iemand bewust een gericht tikje geven met een voor- of achterband, maar aan respect geen gebrek. En was dat niet zo, hij zou er zijn slaap niet voor laten. Ook de comebacks van de Belgische meisjes kunnen vooral op sympathie rekenen. We hadden het zelfs gehoopt, want ze zijn nog jong en hebben ongetwijfeld nog heel wat topprestaties in zich. Ze komen terug om hopelijk opnieuw op een hoogtepunt te stoppen. Eén man gaf hen al eens het voorbeeld van de waardige, perfecte comeback. Zijn naam : Michael Jordan. Hij had het Amerikaanse basketbal een hele carrière gedomineerd, een ploegsport dan nog. Hij stopte als de beste ooit, kwam na twee jaar terug en domineerde opnieuw, won 3 titels op rij en nam afscheid als de beste aller tijden. Hij kwam, zag en overwon, for the love of the game.

Zou het gras niet groener zijn aan de overkant? Het schijnt de menselijke natuur te zijn zichzelf op tijd en stond deze vraag te stellen. Wat volgt is een afwegingsproces, al dan niet rationeel, met twee uiteenlopende resultaten. De nuchtere conservatief besluit dat alles best bij het oude blijft en de avontuurlijke romanticus beslist dat de horizon toch nog wat beters in petto heeft.

In het laatste geval durft men al eens beslissingen nemen die verder reiken dan de aanschaf van een nieuwe sportwagen. Een populaire zet in deze is wat men noemt de carrièrewissel. Aangezien topsporters ook maar mensen zijn valt ook onder deze bevolkingsgroep dit fenomeen te bespeuren.

Wanneer ze voorts een behoorlijke financiële onafhankelijkheid hebben opgebouwd lijken nog maar weinig argumenten over te schieten om deze sprong niet te wagen. Stoppen op het hoogtepunt en alle ontberingen vaarwel zeggen is dan ook een meer dan begrijpelijke beslissing.

Het kan echter al eens voorkomen dat het gras aan de overkant toch niet zo groen blijkt te zijn. De oorspronkelijke heimat wordt dan plots het groenere veld. Wanneer fysieke paraatheid en leeftijd geen beletsel vormen staat de poort voor een terugkeer dan ook wagenwijd open. In deze omstandigheden kiest men er dan ook vaak voor om een comeback te realiseren.

Waarom is het gras echter niet groener aan de overkant? Het gemis aan ontberingen kan geen afdoende argument zijn. Voor het geld hoeven ze het veelal ook niet meer te doen. Neen, zoals wel vaker is ook hier weer de emotionele toestand van het individu de doorslaggevende factor. Iemand die gelukkig is met zijn leven, hoeft immers geen verandering. De vraag is dan ook waarom de nieuwe carrière de ex-topsporter zo ongelukkig maakt.

Uiteraard bestaat hierop geen eenduidig antwoord, maar veel heeft geloof ik te maken met de typische verschijnselen van een midlifecrisis. De definitie van deze aandoening leert ons dat de midlifecrisis een toestand is van twijfel en onrust.

Een persoon voelt zich oncomfortabel bij de gewaarwording dat zijn of haar leven half voorbij is (35 tot 50 jaar). Hieruit volgt een bezinning over wat men tot dan toe bereikt heeft in het leven.

Voor u en ik is het antwoord meestal dat we nog niet genoeg bereikt hebben, waarop we naarstig proberen ons potentieel verder te bereiken. Voor topsporters kan het antwoord echter luiden dat ze het beste al bereikt hebben, en dat plaatst hen in een weinig benijdenswaardige positie.

Logisch dan ook dat sommigen beslissen om toch maar weer eens de harde trainingen te ondergaan.
Ze willen zichzelf bewijzen dat ze nog steeds een kampioen zijn, dat ze nog steeds iets te betekenen hebben. Doch hoe hoog de ambitie mag zijn, vroeg of laat komt het moment dat men niet meer kan voldoen aan de voor zichzelf hoog gespannen verwachtingen. Dan keert ook weer de initiële gedachte terug dat het beste reeds voorbij is en moeten ze desgevallend toch de overstap naar het voor zichzelf als “minderwaardig” gepercipieerd leven maken.

Het is dus zaak voor een topsporter te aanvaarden dat zijn pensioen vroeger in het leven komt dan onder normale arbeidsomstandigheden. De carrière van een topsporter is er immers één die in vele gevallen op zeer jonge leeftijd zijn aanvang kent om vervolgens op betrekkelijk jonge leeftijd te eindigen. Het aanvaarden van dit vroege einde en een nieuwe zin en richting geven aan het nog lange leven is geen makkelijke opdracht en het illustreert op een mooie manier de kwetsbaarheid en menselijkheid van een topsporter.

Dit gezegd zijnde, een ander aspect des mensen zorgt er ook voor dat alles na verloop van tijd steeds goed komt. Het overlevingsinstinct en de prachtige gave om zich overal en aan alles aan te passen blijven steeds intact. Zo nu en dan echter zal op onze weg steeds dat onvermijdelijk stuk groen gras opduiken waarmee onze psyche zal moeten slag leveren. We zijn immers allen mensen. Denk daar maar eens aan meneer Leterme, wanneer u denkt dat u toch maar beter voetballer van Standard was geworden…

Lesgever: Rik Lamoral

In deze derde les hebben we het gehad over de opklopjournalistiek (o.a. de fake transfer van Ajax), ethische normen, clubtelevisie (vb. Manchester United TV), …

Hierna bespraken we de binnengeleverde taken over de comebacks (zie o.a. hier en hier). We moesten van mekaar de plus- en minpunten bespreken. Rik gaf dan nog zijn mening. Volgende negatieve zaken kwamen naar voren: slecht taalgebruik, weinig of geen gebruik van quotes, weinig of geen gebruik van tussentitels, teveel gebruik van haakjes, stroeve taal, montage. In het algemeen werden de artikels echter als goed tot zeer goed ervaren. Het leuke aan deze oefening is natuurlijk hoe iedereen het onderwerp vanuit zijn invalshoek bekijkt. Sommigen schrijven luchtig, anderen dan weer zeer gedetailleerd zodat er voor elk wat wils is.

We eindigden met een dvd over Johan Derksen, hoofdredacteur van Voetbal International.

Doelgroep: de sportliefhebber die graag wat meer achtergrondinformatie wilt.

De laatste tijd worden we in België “verwend” met enkele sportieve comebacks: Kim Clijsters, Justine Henin en Tia Hellebaut.

Wie dacht dat het alleen maar Belgen zijn die graag opnieuw aan (top)sport doen, heeft het grondig mis. Enkele wereltoppers gingen hen immers voor: Michael Jordan, Mario Lemieux, Michael Schumacher, Dara Torres, Brett Favre, …

Waarom doen deze sporters het? Voor het geld? De roem? De sport? Het publiek? Veel vragen en hopelijk kunnen we op het eind van dit artikel een antwoord geven.

Wie dit lijstje overloopt, herkent één constante: het gaat allemaal om topsporters. Michael Jordan was hét uithangbord van de NBA (basketbal), Mario Lemieux was een legende in de NHL (ijshockey), Michael Schumacher in de Formule 1, Dara Torres in het zwemmen en Brett Favre in de NFL (Amerikaans voetbal). Lees meer…

Linkeroever Uitgevers besloot het boek ‘De zaak Ronald Janssen – Het kan je buurman zijn’, van de journalisten Thierry Goeman en Tom De Smet niet te laten verschijnen. Deze beslissing kwam er nadat de rechter van de Hasseltse Rechtbank van Eerste Aanleg het eenzijdig verzoekschrift, ingediend door de ouders van enkele slachtoffers van de seriemoordenaar, goedkeurde. Daarin werd, in afwachting van een tegensprekelijke procedure, een voorlopig verbod van de verspreiding van het boek geopperd.

Via het internet kwamen de ouders van Shana Appeltans, Kevin Paulus en Annick Van Uytsel, te weten dat men het verhaal van de moordenaar van hun kinderen in boekvorm zou gieten. Na een ingebrekestelling konden zij het boek inkijken, waarna zij beslisten om naar de rechtbank te stappen. Ze waren immers niet akkoord met het feit dat de uitgeverij zonder hun toestemming foto’s van hun kinderen had gebruikt. Tevens vreesden zij de schending van het geheim en privacy van het nog steeds lopende onderzoek tegen Ronald Janssen.

De rechter gaf de familie van de slachtoffers op bijna alle punten gelijk (de dwangsom van €500.000 per inbreuk werd afgezwakt naar €12.500). Het boek, dat zowel een reconstructie als duiding van de feiten inhoudt, pleegt op flagrante wijze inbreuk op de subjectieve rechten van de verzoekers. Nooit vroeg de uitgeverij immers de toestemming aan de familie om de foto’s te gebruiken. Daarnaast gebruikte men informatie die, in het kader van het lopende onderzoek, geheim is. Tenslotte bevestigde de rechtbank dat door het boek de privacy van de slachtoffers geschonden werd.
Linkeroever Uitgeverij besliste het verdere verloop van de procedure niet af te wachten en verspreidde het verboden boek niet uit respect voor de slachtoffers en hun familie. Lees meer…

Doelgroep: Humo-lezers

Sportland kampt nog steeds met dopingperikelen, maar er wordt wel minder over gepraat, geroddeld en gespeculeerd. Immers, een nieuwe trend bezorgt dezer dagen menig sportverslaggever genoeg stof tot schrijven: de comeback!
Eerst was er mama Kim. Juju kon niet achterblijven en tenslotte besloot ook Tia II op te staan. Het lijkt wel of alle coryfeeën van de sportwereld eerst hun afscheid nemen van hun geliefde sport om luttele maanden later met veel bombarie hun terugkeer aan te kondigen.
Wat bezielen deze ex-sporters om hun bruisende privélevens aan kant te schuiven en zich opnieuw te storten in stoïcijnse trainingen en helse diëten… kortom, waarom al dat bloed, dat zweet en die tranen?

Money money money

Voor het geld moeten de topsporters het niet doen. De meesten hebben hun spaarvarken goed gevuld. Om een voorbeeld te geven: Justine Henin tenniste een schamele 19 miljoen euro bij elkaar, zónder de gewonnen Porsches en breedbeeldtelevisies. Juju heeft dan wel een dure scheiding achter de rug maar haar vermogen bestaat nog steeds uit een bedrag van minstens 8 cijfers. En ook op de bankrekeningen van Kim Clijsters en Michael Schumacher staat een pak poen waar Jan Modaal enkel van kan dromen. Lees meer…

Lesgever: Marc Depraetere

Wat voor een titel is dat nu? Wel, op de oorspronkelijk planning stond Rik Lamoral met sportjournalistiek gepland maar we werden tijdig verwittigd dat het andere les zou worden. Ik was er vanuit gegaan dat we een les kregen van Madeleine Sergooris (ngo’s) maar dit was dus niet juist. Lesgever van dienst was Marc Depraetere.

Ik dacht vervolgens dat we het over buitenlandjournalistiek gingen hebben maar we kregen een uitgeschreven cursus waarin een en ander over buitenlandse berichtgeving staat. Heel snel gingen we hier door om aan de hoofdmoot van de les te komen: het schrijven van een eenkolommer op basis van een Engels en Frans persbericht.

Vooral rond dat Frans persbericht (over Pasqua) was er nogal wat verwarring daar we niet zo bekend waren met de terminologie en er ruimte was voor interpretatie.

Eerlijk gezegd weet ik niet goed waar ik deze les moet kaderen…

We kregen opnieuw twee taken:

1. Tegen 20 juni 2010 moeten we op 2 vellen A4 een kwantitatieve en kwalitatieve analyse maken van de buitenlandse politieke berichtgeving (bpb) in een Belgische krant op zaterdag (geen buitenlands sportnieuws of buitenlandse faits divers). Volgende criteria moeten worden bekeken:

• Hoeveelheid bpb, hoeveel artikels?
• Is bpb voorpaginanieuws?
• Staat er bpb op de binnenbladzijden?
• Wervende titels?

2. In juni gaan we vervolgens op een maandagavond thuis een opdracht krijgen waar we een uur de tijd hebben om deze af te werken.

De advocaat-generaal van het “Cour de justice de la République (CJR)” heeft vier jaar gevangenisstraf geëist tegen Charles Pasqua waarvan twee jaar met uitstel. Het gaat om drie corruptiezaken, gepleegd tussen 1993 en 1995.

Advocaat-generaal Yves Charpenel heeft een boete gevraagd van 200.000 euro en het verlies van de mandaten en verkiesbaarheid waarbij de duur bepaald wordt door de jury.

Pasqua wordt beschuldigd van passieve corruptie bij het toekennen van een exploitatievergunning voor een casino in Annemasse waarbij de gelden later gebruikt werden om zijn partij, de “Rassemblement pour la France (RPF)”, te financieren.

Verder wordt hij ook beschuldigd van zowel medeplichtigheid als het achterhouden van vennootschapsgoederen bij contracten met Sofremi en het verlenen van de toestemming om de hoofdzetel van de transporttak van GEC-Alsthom te verplaatsen.

Pasqua kan tegen de komende uitspraak in cassatie gaan en beschikt als senator over parlementaire onschendbaarheid dat hem tegen gesloten opsluiting beschermt.

Volgens de advocaat-generaal moet de gevraagde strafmaat afgewogen worden tegen de functie van de beschuldigde én de gepleegde misdaden.

Charles Pasqua zou zich wel niet persoonlijk verrijkt hebben maar hebben twee zwakheden, namelijk zijn politieke en familiale passie, ervoor gezorgd dat hij zijn integriteit niet meer in vraag stelde.