Allerlaatste les voor het examen. Laurent Panneels had een bezoek aan het Vlaams Parlement geregeld.

We waren zowaar met z’n achten!

Eén van de zaken waar we onze ogen op uitkeken was wel het dakterras en naastgelegen restaurant. De interesse om parlementariër te worden, was plots bij enkelen gewekt…

Vervolgens gingen we door een doolhof van gangen en kwamen uiteindelijk in de zaal terecht waar de plenaire vergaderingen doorgaan. Het sprak vanzelf dat we hier eens bepaalde stoelen hebben uit geprobeerd… Er werd ook nog een statiefoto genomen. Bovenaan zagen we de (verouderde) persruimte: in de hokjes ontwaardden we zowaar een aftandse Mac en PC (286?). Op één van de hokjes lazen we: “Het Volk”…

Om af te sluiten, bezochten we enkele zalen waar de commissievergaderingen doorgaan. Hier gebeurt meestal het interessante werk maar is er weinig aandacht voor.

Al bij al een gezellige afsluiter. Misschien zou het interessant zijn om eens een (commissie)vergadering bij te wonen en hierover een verslag te schrijven.

Volgende dinsdag volgt dan nog het examen en verdediging van het eindwerk.

Duur was net lang genoeg.

Het afwisselen tussen het debat en het gesprek met de gasten gaf een zekere rust aan het debat.

Ik vond de moderatie van Goedele Devroy in orde. De gesprekken van Freek Braeckman waren goed en niet te lang. Ik blijf fan van Christophe Deborsu. Deze man heeft vermoedelijk al veel meer goodwill voor Wallonië gekweekt dan menig politici.

De gekozen onderwerpen waren zeer goed; je kreeg hierdoor eindelijk wat duidelijkheid van sommige partijen.

Enig minpunt vond ik het voortdurend switchen van camerastandpunten. Vooral in het begin van het debat gebeurde dit veelvuldig. Gelukkig werd dit naderhand genormaliseerd. Op de verkiezingsdag zelf was dit nog veel erger; ik voelde me bijwijlen in een 3d-film…

Wat mij betreft hadden er bv. zo’n vier debatten mogen zijn met telken een of meerdere onderwerpen. Hierdoor krijg je een tamelijk goed zicht op wat de partijen denken en hoe ze reageren op kritiek.

Over het debat zelf dan. Het is natuurlijk gemakkelijk om na de verkiezingsuitslag conclusies te trekken maar eigenlijk was de teneur al wat gezet: Marianne Thyssen probeerde amechtig het gevoerde beleid te verdedigen (waarvoor hulde) en voortdurend te hameren op toenadering tot de Franstaligen. Alexander De Croo zocht duidelijk nog zijn weg en moest natuurlijk jaren van (non)beleid verdedigen. Caroline Gennez slaagde er niet genoeg in om zich te profileren, Bruno Valkeniers is duidelijk niet de grote reder zoals Filip De Winter, Wouter Van Besien zat er maar wat bij, Jean-Marie De Decker kon enkel wat natrappen en Bart De Wever moest zich maar blijven verdedigen maar kwam toch opnieuw sterk uit het debat.

Vrijwilligerswerk is sexy. Mensen luisteren vol bewondering en ontzag naar iemand die weet uit te pakken met altruïstisch werk aan verre horizonten. Fantastische ervaringen, adembenemend landschap, een verruimende en gastvrije cultuur, etc. Klaarblijkelijk gelijkt dit alles in niets op de verdorven materialistische wereld waarin de arme thuisblijvers zich noodzakelijkerwijs huisvesten. Wat men hier uiteraard vergeet te vermelden is dat men in de eerste plaats kapitaalkrachtig genoeg moet zijn om dergelijk avontuur aan te vangen. Een zodanig zware investering van tijd en middelen leveren zonder achteraf zelf in moeilijkheden te komen is niet iedereen gegeven. De wil en motivatie moeten er natuurlijk ook altijd zijn, dat spreekt. Psychologen buigen zich al jaren over dit fenomeen. De oorsprong van altruïsme blijft mysterieus en is dus per definitie interessant. Wat men binnen deze kringen wel eens vaak durft stellen is dat altruïsme ook een vorm van egoïsme kan zijn. In een notendop, goed doen voor anderen om zichzelf goed te voelen. Hoe het ook zij, deze motivatie blijft dus in de eerste plaats ondergeschikt aan de beschikbaarheid van de nodige financiële middelen. Vreemd genoeg wordt vervolgens bijzonder weinig aandacht besteed aan hoe de allocatie van deze middelen achteraf verloopt. Normaliter gebeurt dit met een hoge graad van voorzichtigheid en worden hoge eisen gesteld aangaande het rendement. Bij altruïstische uitspattingen blijven deze eisen echter achterwege. Het is dus interessant om na te gaan of er wel optimaal gebruikt gemaakt wordt van de investering van de donateur/vrijwilliger. Anders gezegd, in welke mate heeft de investering nut langs de ontvangerskant?

“100 euro in de collectebus levert slechts 1 euro op in het Zuiden” (Thierry Debels)

De meest sombere visie is uiteraard dat een dergelijke investering volstrekt nutteloos is. Enkel de donateur haalt profijt uit de geleverde inspanning, bijvoorbeeld in de vorm van gemoedsrust. Het project zelf wordt binnen deze visie niet structureel geholpen, of het project zelf draagt niet voldoende bij aan de ontwikkeling van de noodlijdende bevolking. Bevindingen in deze lijn kan men onder meer terugvinden in onderzoek naar geldstromen binnen de caritatieve sector. Econoom Thierry Debels sloopt in zijn boek “Hoe goed is het goede doel?” hieromtrent enkele heilige huisjes. Rode draad is dat de particuliere collecteopbrengst van caritatieve organisaties als zijnde Artsen Zonder Grenzen, de Damiaanactie en dergelijke meer, quasi uitsluitend gebruikt wordt om de werking van de organisatie in de donorlanden te ondersteunen. Slechts met ontvangen overheidssubsidies worden daadwerkelijk projecten gefinancierd, en dit dan meestal nog eens op een inefficiënte en ineffectieve manier. Zo is de “Music for Life”-actie van Studio Brussel een geweldig marketinginitiatief, veel zoden aan de dijk zal ze in het Zuiden echter niet gebracht hebben. De massaal aangekochte malarianetten zijn ginds allicht even snel en massaal weer op de zwarte markt verkocht.

Kritiek Rekenhof op ontwikkelingshulp

Niettegenstaande tal van deze kwalen is ontwikkelingshulp uiteraard nog steeds van vitaal belang voor de derdewereldlanden. Vraag is echter of de overheid niet beter de indirecte hulp via subsidies verbindt aan het behalen van vooraf bepaalde doelstellingen omtrent efficiëntie en effectiviteit. Controle daarop is dan natuurlijk van primordiaal belang, en net dat is niet steeds de sterkste kant van onze overheid gebleken. Het orgaan bezwaard met de taak tot uitvoering en opvolging van ontwikkelingsprojecten, het BTC (Belgische Technische Coöperatie), krijgt heel wat kritiek van het Belgisch Rekenhof. Niet alleen is er een groot personeelsverloop, ook onregelmatigheden en zelfs regelrechte fraude werden in het verleden reeds vastgesteld. Dit alles zonder veel gevolg, want de machtige lobby rond de caritatieve sector houdt dergelijke zaken liever buiten de publieke opinie. De redenering is dat het vertrouwen van de mensen snel is geschaad, wat de hulp aan de gehele sector in gevaar zou kunnen brengen. Nogmaals, deze hulp is noodzakelijk en ongetwijfeld zijn er tal van caritatieve instellingen die goed werk leveren. Met recht en rede wil men dan ook het werk dat zij verrichten beschermen. De rotte appels hun gang laten gaan is echter nooit een doeltreffende strategie gebleken. Teneinde de performantie van de gehele sector te verhogen kan men dus misschien beter eens werk maken van een transparantere berichtgeving.

De vrijwilliger is een “money cow”

Dergelijke tekortkomingen vindt men ook terug op het niveau van het vrijwilligerswerk. De investering zelf is ook hier ongetwijfeld nuttig voor de persoon in kwestie. Een ongetwijfeld onvergetelijke levenservaring zal zijn deel zijn. Dergelijke zaken zijn natuurlijk niet kwantificeerbaar. Het rendement is dat echter al iets meer. Veelal betalen vrijwilligers immers hoge bedragen om hun utopische droom te verwezenlijken. In ruil daarvoor gaan zij onbezoldigd werken in een project, veelal aansluitend bij hun capaciteiten. Op dat vlak is het rendement voor het project hoog, want zij halen gratis kennis in huis. Er zijn echter meerdere instanties die profijt halen uit de investering van de vrijwilliger. Ze dienen immers ook gehuisvest te worden, hebben een dagelijkse hoeveelheid voedsel nodig, wensen vaak de lokale cultuur op te snuiven, etc. Wederom vele schakels in een ketting die mits slecht beheer tot heel wat performantieverlies kan leiden. Laten we dit even verduidelijken door een welbepaalde case onder de loep te nemen

Met WEP je dromen achterna

Wie als vrijwilliger zijn zinnen heeft gezet op een verblijf in het buitenland en graag ondertussen een nieuwe taal leert, zal zijn pijlen misschien richten op een avontuur in Centraal-Amerika. Vaak weet men echter niet hoe dit alles te bewerkstelligen. Het is dan zaak een instantie op het thuisfront te vinden dewelke hiervoor de juiste modaliteiten kan verschaffen. Met name WEP (World Education Program) is actief in deze sector en is zonder twijfel één van de meest populaire opties in Vlaanderen. Onder hun slogan “Learn and discover the World” sturen zij jaarlijks om en bij de 135 (jonge) Belgen uit naar sociale projecten in alle hoeken van de wereld. Op zich een lovenswaardig initiatief, al zal het businessplan erachter niet enkel daarop gericht zijn.

Zonder omkijken

Onze fictieve kandidaat zal vervolgens een weinig restrictieve selectieronde doorlopen, alvorens – en mits het betalen van een aardige som geld – verzekerd te worden van deelname aan zijn project. Wat WEP voorts doet is het contact faciliteren tussen de kandidaat vrijwilliger en een partnerorganisatie in het desbetreffende land. De volledige financiële investering van de kandidaat, verminderd met een billijke vergoeding, wordt dan overgemaakt aan deze partner. Daar stopt het proces in hoofde van WEP. Probleem ook hier is dat er voorts geen verdere controle gebeurd op hoe de overgemaakte middelen effectief besteed worden. Evaluatie van de partner wordt immers overgelaten aan de participanten. Die maken echter maar zelden hun klachten over, laat staan dat ze de situatie ter plaatse adequaat kunnen evalueren.

Geen afdwingbaar wettelijk kader

Wie bijvoorbeeld via WEP een combinatie van taalbad en vrijwilligerswerk in Guatemala aanvangt, komt terecht onder de vleugels van de APPE International Language School. De prijzen die deze partner hanteert staan duidelijk vermeld op hun website. Iedereen kan perfect nagaan hoeveel een wekelijks verblijf bij een gastfamilie kost, inclusief het al dan niet volgen van Spaanse lessen. De vraag is natuurlijk hoeveel uiteindelijk terecht komt bij de mensen aan wie het toehoort, met name de leerkrachten en de gastgezinnen. De lokale partner heeft immers alle touwtjes in handen en na onderzoek ter plaatse is gebleken dat deze het niet zo nauw neemt met wat men een rechtmatige distributie van de gelden kan noemen. Wetten en statuten ter zake zijn er nauwelijks of worden straffeloos genegeerd. Leerkrachten en gastgezinnen krijgen uiteindelijk maar een fractie van wat de vrijwilliger aanvankelijk aan WEP betaalde, en ze zijn er ook als de dood voor om deze kleine compensatie te verliezen wanneer ze deze praktijken zouden aankaarten. Het mag geweten, contractuele werkzekerheid bestaat hier echt niet. Enerzijds zijn ze dus blij met wat ze wel krijgen, anderzijds krijgen ze niet wat hen toekomt.

Niet al kommer en kwel

Hiervoor uitdrukkelijk een vermanende vinger uitsteken is te makkelijk, want het is niet de bedoeling van de lokale partner om mensen uit te buiten. Integendeel, ze verschaffen werkgelegenheid aan een grote groep mensen. Spijtig genoeg opereren ze ook in een systeem gestoeld op corruptie en oneerlijke concurrentie. Ethisch correct handelen wordt er nog voor aanvang de kop ingedrukt. Dit is uiteraard een situatie eigen aan de streek, waar vanuit het Westen op dit moment weinig tegen te beginnen valt. Waar men wel voor kan zorgen is dat men dergelijke situatie niet onnodig bestendigd. Het uit handen geven van financiële middelen zonder enige vorm van controle is dan niet echt een vorm van degelijk bestuur.

Alles kan beter

Het niet uit handen geven van deze middelen is uiteraard ook geen oplossing. De investering van de vrijwilliger rendeert immers. Ze rendeert via onbezoldigde arbeid en voorziet in vele gevallen indirect in het levensonderhoud van (een deel van) de lokale bevolking. Het zou ongewenst zijn dit te hypothekeren. Alle problemen die zijn aangekaart betekenen echter een vermindering van dit rendement. Dit betekent wel dat er mogelijkheden aanwezig zijn om het hele proces te optimaliseren indien men deze problemen efficiënt weet aan te pakken. Op dit moment is net dit nog grotendeels onontgonnen terrein. Een rendementsverhoging doorvoeren hangt ook in grote mate af van case tot case. Men zal ook beducht moeten zijn om geen stappen over te slaan. Onmiddellijk het onmogelijke verwachten is alvast een te mijden benaderingswijze. Een volledige en correcte boekhouding eisen in landen waar de controle op deze boekhouding niet adequaat is, zal bijvoorbeeld weinig zoden aan de dijk brengen.

De tevreden idealist

Aan de beleidsmakers in het Westen dus om adequate antwoorden te formuleren op deze delicate vraagstukken. Steevast de rug afkeren van deze problematiek, zoals nu meestal het geval is, is echter een weinig bewonderenswaardige invalshoek. Een belangrijke wijziging dient zich aan. Wanneer overheid en andere betrokken organisaties een kritischere houding beginnen aan te nemen t.o.v. deze onvolkomenheden, zal dat op termijn het hele ontwikkelingshulpgebeuren ten goede komen. En wanneer dat het geval is, zullen de inspanningen van de altruïsten onder pas echt zin hebben. Sexy avonturier en tevreden idealist, een huwelijk met mooie vooruitzichten…

Niets – of toch weinig – van dit alles in de laatste “oog in oog”. De show maakte voor één keer plaats voor een goed gemodereerd debat, afgewisseld met iets luchtigere neveninterviews, die een wezenlijke bijdrage leverden. De tegenover elkaar staande pepiters maakten plaats voor de symbolische rondetafel en de agressieve interviewer werd omgewisseld met een verzoenend moderator. Het gevolg hiervan is een veel aangenamere sfeer, en bovendien eentje waarin misschien sneller tot overeenstemming wordt gekomen. Een verademing ook voor de kijker, daar die anders het idee zou beginnen krijgen dat politiek is verworden tot loutere oorlogsvoering.

Is deze kijker echt zo op sensatie en conflict belust, of wordt hij misschien door de mediabonzen onderschat? Politieke berichtgeving zou toch een bepaalde sérieux mogen meekrijgen, en zelfs als men de minder geïnteresseerde burger wil bereiken, moet dat toch op een andere manier kunnen dan steevast de akkefietjes uit te vergroten of schandalen te zoeken. Ach, geen nieuws is goed nieuws en niemand is geïnteresseerd in wat goed loopt. Tenminste, dat is het uitgangspunt geworden in de journalistiek. In een overmatig gemediatiseerde wereld ontstaat dan ook de indruk dat ook op politiek vlak niets nog goed loopt.

Dat neemt niet weg dat binnen de partijpolitiek het zoeken naar oplossingen nog steeds constructiever werkt dan het zoeken naar conflict. Ze worden hierin dezer dagen echter niet geholpen door de media. Almaar nadrukkelijker moeten politici zich profileren in een klimaat waarin conflict centraal staat. Het werkt een instabiele situatie als degene waarin de Belgische politieke wereld zich bevindt enkel maar in de hand. Laat daarom maar “oog in oog” voortaan als voorbeeld dienen. Weg met de grote ego’s op televisie nog meer legitimiteit te verschaffen, welkom inhoud en sereniteit!

Hoe lang zal het duren eer op basis van dergelijke tegenstellingen een regering wordt gevormd? En voor de cynicus, hoe lang dan eer in zulk vijandig klimaat er weer de stekker wordt uitgetrokken? De vicieuze cirkel waarin ons land zich bevindt wordt door de burger zelf in de hand werkt. Deze vraagt zich immers telkens terecht af wat de zin van dit alles nog is, na zoveel opeenvolgende nutteloos gebleken machtswissels. Vervolgens gaat hij toch maar weer braaf – want verplicht – stemmen. Vanuit een gevoel van teleurstelling gaat die stem dan naar radicale verandering en wie het best op dat gevoel wist in te spelen met een alternatieve, uitgesproken en rechtlijnige visie, verwordt tot koningsmaker van de verkiezingen.

De geschiedenis heeft reeds vele van deze koningsmakers gebaard. Veelal was het de bode van verandering, doch veelal niet in positieve zin. De aandachtige lezer denkt hierbij misschien spontaan aan bepaalde personen binnen de vaderlandse en internationale geschiedenis, en niet aan deze of gene partij. Personencultus is in deze dan ook belangrijker dan partijpolitiek. FPÖ, LPF, en PVV zijn voorbeelden van partijen in het buitenland van wie de naam de meesten onder ons niet onmiddellijk een belletje doet rinkelen, doch iedereen kent Jörg Haider, Pim Fortuyn en Geert Wilders.

Hetzelfde geldt in België voor LDD en VB. Sinds kort hebben respectievelijk Dedecker en De Winter echter gezelschap gekregen. In zoverre zelfs dat zij politiek irrelevant geworden zijn. De derde éénmanspartij, die er vroeger geen was, betreft de N-VA. Het ene boegbeeld is het andere natuurlijk niet. Bart De Wever heeft net zo veel gemeen met pakweg een Dedecker of Fortuyn dan een kat met een hond. Hetzelfde geldt voor aller respectievelijke politieke partijen. Niettegenstaande zijn ze toch één voor één de gepersonifieerde versie van hun politieke partij. De stemmen die morgen geteld worden voor de N-VA zijn dan ook in het gros van de gevallen stemmen voor de persoon Bart De Wever, en slechts in mindere mate voor de partijpolitieke visie van de N-VA.

Dit is een reeds beproefd recept tot ontgoocheling achteraf. Zijn radicale visie is immers niet gestoeld op constructieve dialoog en kan de vicieuze cirkel van instabiliteit derhalve geen halt toeroepen. Ofwel breekt De Wever met zijn radicale visie en verliest hij alle geloofwaardigheid (en daarmee in de toekomst zijn kiezers), ofwel is een nieuwe regering met hem erin dood geboren. In het laatste geval is het terug naar af binnen afzienbare tijd, en dan is het slechts wachten op een nieuwe De Winter, Dedecker of Bart De Wever die de misnoegde kiezers weet naar zijn hand te zetten. Studies geven aan dat vooral deze kiezers zouden thuis blijven wanneer de stemplicht wordt afgeschaft. Het overwegen waard ?

Vandaag was het onze laatste echte les van de twee jaar durende opleiding journalistiek. Als slagroom op de taart zouden we les krijgen van Linda De Win. We vroegen ons af of ze, gezien de politieke situatie, wel zou opdagen. Geen nood echter, ze was er!

Voor het eerst sedert lang waren de zeven studenten die zijn over geschoten allemaal aanwezig…

Het is een les geworden waarvan er, naar mijn gevoelen, te weinig zijn geweest. We hebben het gehad over het “Groot Debat”; hoe is dit inhoudelijk tot stand gekomen, met welke parameters werd er allemaal rekening gehouden, …?

Er waren zeven partijen voor zes thema’s. Als uitgangspunt voor de verdeling wie hoeveel keer aan bod mocht komen, zijn na wat discussie, de vorige federale verkiezingen als basis gebruikt. Hierdoor mocht CD&V driemaal opdraven, Vlaams Belang, Open Vld en sp.a tweemaal en N-VA, Groen! en LDD eenmaal. Rond het aantal optredens van vooral N-VA is er even gediscussieerd omdat dit niet meer de politieke realiteit was. Uiteindelijk is men bij het oorspronkelijke standpunt gebleven.

Vervolgens kwam de moeilijke oefening om de partijen te gaan verdelen over de verschillende onderwerpen. Wij hebben dit ook gedaan en het was bijzonder interessant om zien wie welke partij bij welk onderwerp zette. Uiteindelijk kwamen we tot een consensus die, op een haar na, de uiteindelijke verdeling van de VRT benaderde.

Het laatste deel ging o.a. over de eventuele invloed van het publiek op het debat waarbij ook bij ons de meningen verschilden. We hebben enkele debatten herbekeken en hieruit bleek vooral hoe sterk of zwak sommigen wel naar voren kwamen.

Al bij al een mooie (eventuele) afsluiter van twee jaar hard labeur. Volgende week hebben we nog het bezoek aan het Vlaams Parlement en dan nog examen/eindwerk verdedigen!

Opdracht: zaterdag 12 juni 2010 om 20.35 uur is er op Een “Oog in Oog”. Kijk hier naar en geef op 2/3 tot een volledige A4 je pluspunten en minpunten van het programma: duur, format, … Eventueel mag een inhoudelijke analyse er ook bij. De opdracht moet eind volgende week worden ingediend.

Jan Wouters begon (toeval?) zijn carrière in mijn geboortejaar, 1964, op de toenmalige BRT bij de nieuwsdienst. Als snel kreeg de sportieve microbe hem echter te pakken en stapte hij anderhalf jaar later over naar de radio-sportredactie waar hij t.e.m. 2000 zou blijven werken.

Ik vergeet nooit hoe thuis, tijdens de Ronde van Frankrijk bv. de tv werd opgezet, de klank stil en dan de radio op. Jan Wouters was een soort van grootvader naar wiens verhalen je graag luisterde.

Nu pas besef ik hoezeer hij met taal bezig was zonder bombastisch te worden.

Je rook gewoon de sport wanneer Jan commentaar gaf. Naar de ijskast gaan deed je niet, ELK woordje moest immers geconsumeerd worden.

Dat Jan het WK voetbal in “zijn” Zuid-Afrika niet meer mag meemaken, is zeer spijtig vooral omdat we hem dan ongetwijfeld nog eens aan het woord zouden hebben gehoord.

Het viel op; telkens wanneer Jan de laatste jaren nog eens in het land was, moest en zou hij geïnterviewd worden. Ik bleef nog steeds even geboeid naar de man luisteren.

Maar ach, nu hebben ze hierboven ook een goede commentator en kan er daar ook uren gepalaverd worden over favorieten.

Het ga je goed, opa Jan…

Zeer korte les was het vandaag. We kregen eerst een intro over de aard van de politieke berichtgeving en hoe deze de laatste jaren gewijzigd is.
Vervolgens hadden we het over de politieke journalist zelf; “Kun de dit worden, …?”
We kregen dan nog een beknopt overzicht van de diverse parlementen, wetten, decreten, …
Geëindigd werd met een taak. We moesten ons idee geven over de nakende verkiezingen.

Donderdag 17 juni 2010 om 18.30 uur bezoeken we het Vlaams Parlement, Leuvenseweg 27, 1000 Brussel

Tweede les van Marc Depraetere en idem aan de eerste les. We kregen twee Engelse persberichten en een Franse en moesten dit herwerken in een eenkolommer van dertig lijnen. Positief was de vrijwel onmiddellijke feedback die we op onze artikels kregen. Het Franse artikel zorgde toch bij de meesten voor de nodige kopzorgen. Nog een reden om B-H-V te splitsen

Opdracht: op maandag 14 juni 2010 wordt er THUIS een examen afgenomen. Rond 20.00 uur gaan we een e-mail krijgen met daarin de opdracht. Tegen 22.00 uur moet deze opdracht zijn afgewerkt.

Tien kleine negers… Toen waren ze nog met vieren… Jawel met welgeteld vier studenten hebben we les over ngo’s gevolgd…

We bespraken eerst nog kort onze verbeterde versie van de opdracht voor weekbladen. De meesten hadden het beter gedaan. Ik werd nogmaals aangemaand om veel consistenter te schrijven…

Dan ngo’s. Eerst hadden we het over de complexe relatie tussen media en ngo’s. Ze hebben beiden een gemeenschappelijke belangstelling voor wereldthema’s maar verschillende belangen. NGO’s zoeken media-aandacht, verkoopt terreinexpertise aan media, … De media informeren de publieke opinie over de besteding van de ontwikkelingsfondsen, …

Zelfcensuur van de journalist wordt hierdoor soms verhinderd.

Als journalist moet je vreselijk alert blijven. Ook ten aanzien van je onafhankelijkheid (Geert Mak)

Vervolgens hadden we het over het dilemma van de journalist.

• Blijf in je rol van verslaggever, wordt geen huplverlener die ook nog iets gaat schrijven;
• Het “wij-gevoel”; je gaat hen die je beschermen als helden zien;
• Wat laat je zien, wat niet?
• Je maatschappelijke verantwoordelijkheid om de achterkant van het nieuws te verslaan.

Tot slot bekeken we hoe het ook kan:

• speel open kaart;
• als je met een ngo, overheid, … mee reist, zeg dit dan ook;
• vermeld je bronnen;
• laat twee partijen aan het woord, bv. ngo en lokale bevolking;
• dedramatiseer door journalistiek taalgebruik;
• demystifieer de huplverlening;
• analyseer en doorprik de beeldvorming rond armoede;

Literatuurlijst, …

De feiten over ontwikkelingssamenwerking

De vrije markt van de ontwikkelingssamenwerking

Doodlopende hulp

Het zijn net mensen

Het maakbare nieuws

De crisiskaravaan, Achter de schermen van de noodhulpindustrie