Jan Wouters begon (toeval?) zijn carrière in mijn geboortejaar, 1964, op de toenmalige BRT bij de nieuwsdienst. Als snel kreeg de sportieve microbe hem echter te pakken en stapte hij anderhalf jaar later over naar de radio-sportredactie waar hij t.e.m. 2000 zou blijven werken.

Ik vergeet nooit hoe thuis, tijdens de Ronde van Frankrijk bv. de tv werd opgezet, de klank stil en dan de radio op. Jan Wouters was een soort van grootvader naar wiens verhalen je graag luisterde.

Nu pas besef ik hoezeer hij met taal bezig was zonder bombastisch te worden.

Je rook gewoon de sport wanneer Jan commentaar gaf. Naar de ijskast gaan deed je niet, ELK woordje moest immers geconsumeerd worden.

Dat Jan het WK voetbal in “zijn” Zuid-Afrika niet meer mag meemaken, is zeer spijtig vooral omdat we hem dan ongetwijfeld nog eens aan het woord zouden hebben gehoord.

Het viel op; telkens wanneer Jan de laatste jaren nog eens in het land was, moest en zou hij geïnterviewd worden. Ik bleef nog steeds even geboeid naar de man luisteren.

Maar ach, nu hebben ze hierboven ook een goede commentator en kan er daar ook uren gepalaverd worden over favorieten.

Het ga je goed, opa Jan…

In het laatste geval durft men al eens beslissingen nemen die verder reiken dan de aanschaf van een nieuwe sportwagen. Een populaire zet in deze is wat men noemt de carrièrewissel. Aangezien topsporters ook maar mensen zijn valt ook onder deze bevolkingsgroep dit fenomeen te bespeuren.

Wanneer ze voorts een behoorlijke financiële onafhankelijkheid hebben opgebouwd lijken nog maar weinig argumenten over te schieten om deze sprong niet te wagen. Stoppen op het hoogtepunt en alle ontberingen vaarwel zeggen is dan ook een meer dan begrijpelijke beslissing.

Het kan echter al eens voorkomen dat het gras aan de overkant toch niet zo groen blijkt te zijn. De oorspronkelijke heimat wordt dan plots het groenere veld. Wanneer fysieke paraatheid en leeftijd geen beletsel vormen staat de poort voor een terugkeer dan ook wagenwijd open. In deze omstandigheden kiest men er dan ook vaak voor om een comeback te realiseren.

Waarom is het gras echter niet groener aan de overkant? Het gemis aan ontberingen kan geen afdoende argument zijn. Voor het geld hoeven ze het veelal ook niet meer te doen. Neen, zoals wel vaker is ook hier weer de emotionele toestand van het individu de doorslaggevende factor. Iemand die gelukkig is met zijn leven, hoeft immers geen verandering. De vraag is dan ook waarom de nieuwe carrière de ex-topsporter zo ongelukkig maakt.

Uiteraard bestaat hierop geen eenduidig antwoord, maar veel heeft geloof ik te maken met de typische verschijnselen van een midlifecrisis. De definitie van deze aandoening leert ons dat de midlifecrisis een toestand is van twijfel en onrust.

Een persoon voelt zich oncomfortabel bij de gewaarwording dat zijn of haar leven half voorbij is (35 tot 50 jaar). Hieruit volgt een bezinning over wat men tot dan toe bereikt heeft in het leven.

Voor u en ik is het antwoord meestal dat we nog niet genoeg bereikt hebben, waarop we naarstig proberen ons potentieel verder te bereiken. Voor topsporters kan het antwoord echter luiden dat ze het beste al bereikt hebben, en dat plaatst hen in een weinig benijdenswaardige positie.

Logisch dan ook dat sommigen beslissen om toch maar weer eens de harde trainingen te ondergaan.
Ze willen zichzelf bewijzen dat ze nog steeds een kampioen zijn, dat ze nog steeds iets te betekenen hebben. Doch hoe hoog de ambitie mag zijn, vroeg of laat komt het moment dat men niet meer kan voldoen aan de voor zichzelf hoog gespannen verwachtingen. Dan keert ook weer de initiële gedachte terug dat het beste reeds voorbij is en moeten ze desgevallend toch de overstap naar het voor zichzelf als “minderwaardig” gepercipieerd leven maken.

Het is dus zaak voor een topsporter te aanvaarden dat zijn pensioen vroeger in het leven komt dan onder normale arbeidsomstandigheden. De carrière van een topsporter is er immers één die in vele gevallen op zeer jonge leeftijd zijn aanvang kent om vervolgens op betrekkelijk jonge leeftijd te eindigen. Het aanvaarden van dit vroege einde en een nieuwe zin en richting geven aan het nog lange leven is geen makkelijke opdracht en het illustreert op een mooie manier de kwetsbaarheid en menselijkheid van een topsporter.

Dit gezegd zijnde, een ander aspect des mensen zorgt er ook voor dat alles na verloop van tijd steeds goed komt. Het overlevingsinstinct en de prachtige gave om zich overal en aan alles aan te passen blijven steeds intact. Zo nu en dan echter zal op onze weg steeds dat onvermijdelijk stuk groen gras opduiken waarmee onze psyche zal moeten slag leveren. We zijn immers allen mensen. Denk daar maar eens aan meneer Leterme, wanneer u denkt dat u toch maar beter voetballer van Standard was geworden…

Verkiezingen zullen steeds voor de nodige controverse zorgen, zo ook deze dus.

De reden waarom ik “tevreden” ben, is de volgende: ik heb graag dat sporters beoordeeld worden op hun prestaties en niet om gans de show die rond hen hangt. Straffe woorden uiteraard maar wanneer je de uitslagen van Wickmayer bekijkt, heeft ze twee “kleinere” enkeltornooien gewonnen en op welgeteld één Grand Slam tornooi, de US Open, heeft ze de halve finale bereikt. Dat dit gebeurde na achtereenvolgens toppers als Virginie Razzano, Shuai Peng, Sara Errani, Petra Kvitova en Kateryna Bondarenko te verslaan zegt veel over het niveau van het vrouwentennis momenteel maar daar kan Yanina natuurlijk weinig of niets aan doen. Of vinden jullie het normaal dat Kim Clijsters (en binnenkort Justine Henin) zomaar na geruime tijd opnieuw vlot wint?

Eén halve finale volstaat dus om bij de genomineerden te zijn. Niet erbij is dan weer Ann Wouters, die al jaren op Europees en wereldniveau ligt te basketten. Dat de tennisters er steevast bij zijn, is voor een groot deel aan de media te danken. Tenniswedstrijden worden met de regelmaat van de klok uitgezonden, extra-sportieve zaken zoals de spruit van Clijsters halen ook vlot de media. Hoeveel wedstrijden van Ann Wouters hebt u al op tv gezien? Ik haal hier nu enkel Ann Wouters aan maar zo kennen we nog enkele toppers die weinig of niet aan bod komen (o.a. volleybalsters).

Kers op de taart was toch wel de hetze rond de whereabouts. Terwijl tal van (Belgische) atleten dit al geruime tijd zonder morren doen, hebben de vetbetaaldste sporters van het land geen weet dat ze dit moeten doen. Uitvluchten zoals: “Mijn trainer heeft me niets gezegd” en “Ik heb de aangetekende brieven niet gelezen omdat die naar mijn thuisadres werden verstuurd” zeggen veel over het wereldje waarin Wickmayer zich bevindt. De volledige pers sprak schande en men wou de arme tennister zelfs financieel ondersteunen (terwijl ze dit jaar bv. $665,865 aan prijzengeld heeft verdiend). Niemand die ook maar de bedragen voor een procedure verifieerde… Laat dit bij een wielrenner gebeuren en hij wordt gegarandeerd aan het kruis genageld!

Het wordt tijd dat we een nieuwe sportzender krijgen die aandacht heeft voor onze andere (echte) toppers en waardoor de geschreven pers ook wat verder kijkt dan de populaire sporters… Laten we hiermee beginnen en dan hopen dat ook andere, minder gekende sporten aan bod komen!