Young journalists

De opdracht was om 30 lijnen te schrijven over ‘waar ik woon’ , vrij interpreteerbaar.

5/11/2008

Een werf zonder plafond, zonder verwarming, zonder living, met een halve keuken die onder een dikke laag stof ligt, met een slaapkamer die tegelijk dienst doet als mini-woonkamer en met een geïmproviseerd krap bureau; dat is waar ik momenteel woon. Wat heeft me toch bezield dat ik verhuisd ben van een klein gezellig appartement in het centrum van Brussel naar deze werf in de rand van Gent?

Na jaren van verzet tegen het cliché van ‘settelen’ en ‘zichzelf vastzetten voor de rest van zijn leven’ is het eindelijk zover: mede-eigenaar worden van een onroerend goed. Vroeg of laat moest het er van komen; ik zag mezelf niet mijn  leven lang te huren. Afhankelijk zijn van de grillen van een huisbaas; het kwam me de strot uit. Elke maand honderden euro’s over de balk gooien zonder er ooit iets voor in de plaats te hebben; ik had er genoeg van. Dus ja, nu zit ik hier tussen afgekapte muren en stukken gyproc met drie dikke pulls aan, al blij dat ik na een maand terug een computer met internetverbinding heb.

Waarom doet een mens zoiets?

In mijn geval omwille van drie redenen. Eerst en vooral rust. Onnozel werd ik van de talloze sirenes die mijn appartement in de Dansaertstraat passeerden; opgefokt werd ik van mijn buurman die tot een stuk in de nacht met zijn coke snuivende vriendjes Playstation speelde met de subwoofer van zijn 5.1 state-of-the-art home cinema set helemaal open. Gek werd ik van de autocarroussel voor onze deur; collectieve waanzin in de auto op zoek naar een parkeerplaats. Ruimte miste ik, en licht, veel licht. Ik werd er depressief, op geen enkel moment van de dag scheen de zon er binnen. Claustrofobisch werd ik van de vijfenzestig vierkante meter ruimte die mijn vriendin en ik hadden om te eten, koken, slapen, wassen, vrijen, studeren, werken, relaxen.. je zou van minder de muren oplopen.

Nu ik in een werf woon die drie maal zo groot is als mijn appartement in Brussel en tweemaal zoveel licht binnentrekt; en bovendien in een rustige zijstraat gelegen is, voel ik me beetje bij beetje terug op adem komen. Ook al zal mijn vrije tijd de volgende maanden hoofdzakelijk ingevuld worden met muren uitbreken, isolatie aanbrengen, gyproc plaatsen, electriciens en loodgieters lastigvallen, offertes vergelijken, premies aanvragen, vloeren plaatsen, stof vreten, discussiëren over welke verf het best past bij die tegel; toch ben ik tevreden met waar ik woon. Of beter, met het vooruitzicht op het huis waarin ik zal wonen. Bon, geen tijd te verliezen, de gyproc panelen roepen me..

Een thema dat me zeer sterk interesseert is Oeganda. Dit komt door een reis die ik twee jaar geleden daar gemaakt heb (samen met een chauffeur/gids) en waar ik naast de toeristische attracties geconfronteerd werd met vluchtelingenkampen (10.000den vluchtelingen!), genocide, gebrekkige gezondheidszorg, … Wat me nog het meest opviel was dat er hier in de Belgische pers weinig of niets over geschreven wordt. Oeganda, één van die vergeten landen?
Het liefst zou ik een artikelenreeks maken, aan onderwerpen geen gebrek maar moest ik uitgaan van één artikel dan had ik er graag één geschreven over Joseph Kony.
Om het over deze man te hebben en wat hij zoal heeft uitgespookt, moeten verschillende zaken worden onderzocht:

1. wie is die man? http://en.wikipedia.org/wiki/Joseph_Kony
2. wat is het LRA? http://en.wikipedia.org/wiki/Lord%27s_Resistance_Army
3. wie zijn de Acholi? http://en.wikipedia.org/wiki/Acholi_people
4. wat is de geschiedenis, … van Oeganda? http://en.wikipedia.org/wiki/Uganda
5. waar wordt hij van beschuldigd? http://www.icc-cpi.int/cases/UGD.html
6. wat zijn zijn motieven?
7. wat zijn de gevolgen? O.a;. het boek: “De meisjes van Aboke” door Els De Temmerman, spijtig genoeg uitverkocht en onvindbaar!
8. hoe staan de Oegandezen er zelf tegenover? O.a. regelmatige berichten in de krant The New Vision http://newvision.co.ug/
9. getuigenissen van Oegandezen, o.a. opgetekend door mezelf maar hoe dit alles te verifiëren?
10. hoe kijken anderen er tegenaan?

http://www.mo.be/index.php?id=63&tx_uwnews_pi2[art_id]=21263&cHash=569eeaa2bf

http://www.americanprogress.org/issues/2007/10/kony_report.html

http://www.hrw.org/reports/2003/uganda0703/uganda0703.pdf

http://www.wereldomroep.nl/actua/regio/afrika/080714-uganda-verzoening

http://www.globalpolicy.org/intljustice/wanted/konyindex.htm

De dag waarop blijkbaar gans de wereld naar de verkiezingen in de Verenigde Staten kijkt, net of er nooit niets anders gebeurt of gebeurde.
Is men soms al vergeten dat exact zestig jaar geleden T.S. Eliot de Nobelprijs voor de Literatuur kreeg? Dat in 1576 de Spanjaarden Antwerpen binnen vielen? Dat exact negentig jaar geleden in Duitsland  een opstand uitbrak die een eind maakte aan het keizerrijk? In 1956 vielen de Russen Hongarije binnen om de Hongaarse opstand neer te slaan. Yitzhak Rabin werd in 1995 neergeschoten door een Israëlische extreme-rechtse schutter en Rudy Engels zit klaar om de nacht door te brengen en de Amerikaanse verkiezingen te degusteren.
Voor het eerst ben ik echt geïnteresseerd en zoek ik op hoe het nu juist zit met die kiesmannen, “swinging states”, …
Mijn voorkeur gaat in ieder geval uit naar Obama, niet omdat zowat iedereen dit vind maar ik absoluut niet wil dat Sarah “Barracuda” Palin uit het godvergeten Wasilla mogelijk de terminaal lijkende John McCain opvolgt.
Als er nu één iemand ervoor gezorgd heeft dat dat de vrouwenbeweging weer een eeuw achteruit wordt gegooid dan is het Palin toch wel zeker!
Haar buitenlandse kennis demonstreerde ze door te zeggen dat Rusland kort bij Alaska ligt. Als haar gevraagd werd naar antwoorden op de economische problemen ging ze er met een grote boog rondom heen. Verder is ze lid van de National Rifle Association en is een groot voorstander van olieboringen in een natuurpark in Alaska. Gelukkig kent ze wat over biologie want ze gelooft dat mensen en dinosauriërs gelijktijdig de aarde bevolkten…
Daartegenover staat dus de “zwarte Kennedy”. Nooit zoveel de laatste dagen horen zeggen dat een “zwarte” president kon worden en wat hiervan de consequenties kunnen zijn. Wij westerlingen zullen maar hopen dat Obama en zijn democraten waarmaken wat ze zeggen, het is tenslotte het enige wat we kunnen: “Yes, we can”!

De wind zit weer verkeerd en dus tast de geur van kerosine onze neushaartjes weer af.
Naar buiten dan maar waar het zicht op de blokken en bewoners ook niet je dat meer is. Vroeger speelden we nog op het pleintje, nu moet je oppassen om er niet op naalden te trappen. Het voetbalveld is ook al lang weg, ingepalmd door de kerosine-eigenaars. Gelukkig is er nog buurvrouw Roza, zij weet me tenminste te zeggen hoe laat ik gisteren ben thuis gekomen. Komt steeds van pas na het drinken van enkele Duvels. Buurman Tony valt ook nog mee, hij bezorgt me dagelijks een extra krant. Wat ik niet zo leuk vind aan buurman Tony zijn zijn duiven. Telkenmale ik mijn auto kuis en deze blinkt als een diamant, schijten zijn duiven erop. Zou ik ooit eens op Tony zijn…?
Buiten een terminale buur waar ik niet zoveel contact mee gehad heb en enkele Maroliens met een gehandicapte zoon stopt het hier. Wie er enkele huizen verder woont, weet ik niet. Ze hebben de huizen omgedoopt tot verblijfplaatsen van sociale gevallen maar sociaal zijn deze niet…
De enigen die nog wat voor commotie zorgen zijn onze Afrikaanse buren. Ik weet zelfs niet welke nationaliteit ze hebben maar ze feesten regelmatig.
Ik ben dan ook niet veel thuis. Sporten, naar de fotoclub, avondschool en af en toe wat wandelen in Vlaams-Brabant. Liefst waar er geen geur van kerosine is, ik geen gevaar loop op duivenstront en onverwachts een spuit met CERA krijg toegediend.
Ons park mag er eigenlijk best wezen: mooi heraangelegd met aandacht voor de geschiedenis, want wat doen anders die stenen bollen daar? De nieuwe fietsroute Dijleland passeert er ook. Toen ik de route de eerste maal deed, donderde ik bijna in de groene vijver. Blijkbaar is het groen een teken van gezond water maar het ziet er niet uit. In ieder geval is het beter dan die witte duivenstront van buurman Tony…

Volgens Didier Reynders, vice-eerste minister en minister van Financiën en Institutionele Hervormingen, zijn de Vlamingen oververtegenwoordigd in het Brusselse parlement.

Didier Reynders sprak deze stoere taal op woensdagochtend 3 juni 2009 op de RTBF-radio.

Volgens de voorzitter van de Franstalige liberalen staat de verhouding van  17 Vlamingen  op 89 verkozenen in het Brusselse parlement niet in verhouding tot het aantal Vlaamse Brusselaars dat maximaal 15% zou bedragen.

Zowat alle partijen, op het FDF na, steigeren bij deze boude uitspraak van Reynders.

In het Lombardakkoord van 29 april 2001 staat immers letterlijk deze tekst:

“4. Vertegenwoordiging van de Nederlandse en de Franse taalgroep in de Brusselse Hoofdstedelijke Raad
Het aantal leden van de Brusselse Hoofdstedelijke Raad wordt op 89 gebracht.
Die 89 zetels worden verdeeld tussen beide taalgroepen, namelijk 17 leden voor de Nederlandse taalgroep en 72 leden voor de Franse taalgroep.”

Dit akkoord werd net gemaakt om de goede werking van de communautaire componenten van de Brusselse instellingen te verzekeren en het mag dan ook niet verbazen dat men langs beide kanten van de taalgrens dit broze evenwicht het liefst wil behouden.

De uitspraak van Reynders is dan ook een pure provocatie naar de Vlamingen toe en kan er toe leiden dat deze zelfde Vlamingen ook wel eens andere taalevenwichten in vraag gaan stellen.

Vandaar ook dat bijvoorbeeld Elio Di Rupo het had over pure provocatie en dat je hiermee niet de problemen van de Franstalige Brusselaars kunt oplossen.

Langs Vlaamse kant werd er natuurlijk zeer ontstemd gereageerd. N-VA-voorzitter Bart De Wever stelde het aantal Franstalige ministers  in de federale regering al in vraag net als het aantal parlementsleden in Kamer en Senaat.

Bij de Brusselaars zelf heerst er vooral ontgoocheling; Volgens hen lijdt Brussel niet onder conflicten tussen beide taalgroepen maar zijn het net deze uitspraken die Brussel meer en meer in een isolement steken.

Benieuwd of ze hier tijdens de stembusgang ook zo op gaan reageren en de coalitie van MR-FDF gaan afstraffen.

Ooit was er de stilte van het gebed. Nonnetjes bepaalden het straatbeeld. Nu zie je de als door God zelf geschapen kantoorgebouwen. Ze worden omsingeld door straten vol met fier pronkende, verweerde herenhuizen die hun moedige strijdlied uitschreeuwen; ‘Ons krijg je niet’. Alom zijn er de GSM’ende eurocraten in maatpakken of tajeurkes op weg naar niemand weet echt waar. Perfecte anonimiteit, dacht u? Dit kwartier in de stad, die stad waar ik zo van hou én baal, heeft een ziel. Het is mijn dorp. ’s Avonds, wanneer het uniform plaats maakt voor jeans, kuiert heel Europa mijn dorp binnen. Als het hobbelende geluid van de reiskoffers, rollend over de stoepen, plots wegvalt, houdt iedereen even de adem in; de waarschuwende stilte voor wat komen gaat. Ze staan aan de toog te wachten op een pintje van de waard en een kus van de waardin. Hun talen klinken als muziek in de oren – aan ieder tafeltje een ander chanson. Ze lachen, discussiëren of zitten in hun hoekje, stil, aan thuis te denken. De hooghartige, zelfvoldane druktemakers zorgen voor de opvulling. Gromt de maag? ‘No problem’. De aarden ovens braken hun roetzwarte rook door de schoorsteen. Habemus pizza? Of wordt het de goedlachse Vietnamees, het snobistische steakhuis of de Indiër die iedereen liefheeft? Klokvast treed ik de gezellige pub, annex woonkamer, binnen en mijn merk staat al klaar. “Zeg; waar zijn Gino en Sean? Wel, Gino zit in The Green Shamrock met Andreas en Borovich. Sean is terug samen met Anne-France en, hèhè, die hebben wel iets anders te doen. Oh; Helmut liet je dit boek achter. Moet je echt lezen, zei hij.” De gezichten in mijn wereld komen en gaan. Soms verdrietig over dit zoveelste vertrek besef je dat alweer een nieuwe dorpeling klaarstaat, een nieuw verhaal, een boeiende geschiedenis of fascinerende cultuur. En er zijn de vaste waarden. Ook zij hebben dit dorp tot hun eigen gemaakt. Met sommigen kan ik zelfs mijn eigen taal spreken. Ze zijn er wanneer de terrasjes baden in het zonlicht, maar ook als de donderwolken zich boven je hoofd opstapelen. Op momenten van geluk, tegenspoed of bij nachtelijke uitspattingen slaan de draadloze tamtams aan het werk. Vanuit vele uithoeken van het dorp én de wereld komen onverwachte berichtjes binnen: harten onder de riem, kwinkslagen om je oren of gewoon heerlijke zwarte humor. Maar steeds betrokken. Want naast het heffen van de arm in de richting van de mond is de uitgestoken hand in deze inner-circle een van de meest geziene gebaren. Iedereen weet wel iets of kent wel iemand voor eender wat of kent wel iemand die iemand kent die iets weet of iemand kent. Hebben wij verdwaalden dan toch een familie?

Elingen

Om en bij de tweehonderd, meer kunnen het er niet zijn. Het inwonertal van mijn dorp is dermate laag dat de vermelding ervan bij toehoorders reeds vele associaties oproept. Men kan er zich wat bij voorstellen, van het dorpje rond de kerktoren. Al de clichés die daarmee gepaard gaan worden in Elingen bewaarheid. De eenvoud van een boerengemeenschap ligt er vingerdik op en het landschap liegt er niet bepaald om. De tijd staat echter ook hier niet stil. Jongere generaties laten het boeren voor wat het is, en steeds meer huizen verschijnen op de weg die grote buren Lennik en Halle verbindt. Denken dat dit een impact heeft op het wel en wee binnen de gemeenschap gaat echter te ver. De boerderijen en alleenstaande huizen tussen akkers en graasweides worden nog steeds bewoond door een handjevol families die hier reeds generaties verblijven. Één ervan is de mijne. Meer dan de helft van mijn rechtstreekse bloedverwanten is gehuisvest in Elingen en bevindt zich binnen een straal van vijfhonderd meter van elkaar. Voor de andere families geldt zowat hetzelfde. Het schept een band, allemaal in hetzelfde schuitje, en dat al generaties lang. Hierin ligt allicht de verklaring voor het feit dat een gunst hier sneller gegeven is dan gevraagd en de motor die deze sociale cohesie nog steeds in stand houdt is het naamloze café van mijn grootouders. Het is één van de slechts twee handelszaken die het dorp rijk is, de andere is de kapperszaak iets verderop. In het café is er nog steeds geen tapkraan te bespeuren en een pintje kost er één euro en tien cent. Als kind was het mijn crèche, het cliënteel mijn speelkameraad en mijn grootouders de opzichters. Nog steeds dezelfde mensen doen er zich op zondag na de misviering te goed aan kaartspelen en toogpraat. Zij die er zijn bijgekomen zijn al lang geen toevallige passanten meer en iemand vinden die niet op de hoogte is van het reilen en zeilen van eender wie in deze kleine gemeenschap lijkt een onmogelijke opdracht. Wie er binnenkomt is er eigenlijk nooit weggeweest. Wanneer ik er nu een voet binnen zet ben ik nog steeds “Jefke” (naar mijn grootvader) die vroeger zo goed de automerken kende en zo graag boeken las. Vlak voor zijn dood schonk één van die vroegere klanten me een halve bibliotheek precies om die reden. Ondertussen ben ik ook wel al meer dan dat, je draagt er immers je hele levensgeschiedenis mee. Zo vergaat het eenieder in Elingen en zij die er hun thuis vinden leren daarmee leven. Tal van typisch Vlaamse boerentradities zijn onlosmakelijk met dat leven verbonden en van al die tradities is de jaarlijkse verdeling van het vlees het mooist. De familie komt dan samen om een koe en varken te slachten en versnijden, waarna het vlees wordt verdeeld onder de aanwezigen. Zeg nu zelf, zover reikt zelfs het grootste boerencliché niet en had ik er zelf geen deel van uigemaakt had ik het allicht moeilijk gelooft, doch de echte Elingenaar kijkt er al lang niet meer van op. Alle tweehonderd, durf ik nogmaals schatten.