CONCERT
Heavy Trash in AB : demonische rockabilly met een hart
Ancienne Belgique ; 15 januari 2010 door Peter Thys
Benieuwd welke toekomst is weggelegd voor de rock’n’roll in de 21e eeuw? Ga dan eens kijken naar Heavy Trash, de rockabilly band van Jon Spencer en zijn partner in crime Matt Verta Ray. Zij speelden op 15 januari in de AB en begeesterden in een dikke twee uur het publiek met een eclectische mix van rock’n’roll, blues, countrypunk, boogie, heel wat woogie, en nog wat duivelse gospel toe. Een pittig en bijwijlen beklijvende performance om het nieuwe jaar swingend in te zetten.
De Canadees Bloodshot Bill mocht als one-man-band de zaal opwarmen en dreef al snel de temperatuur op tot ‘swamp’ hoogte. Met gitaar, basdrum en cimbaal ging hij het publiek te lijf met rauwe, stampende rock’n’roll en pleegde een brutale/muzikale hold-up in de kleine, gezellige AB-box. Hij zong, brulde, schreeuwde, spuugde, jankte, rochelde, perste de woorden door zijn keelgat en klonk nu eens als Elvis, dan weer als een stuiptrekkende Popeye. Zijn sponsen kostuum van een bajesklant en het obligate kammetje maakten het plaatje compleet. Rock’n’Roll van de vuilnisbelt die het publiek wel kon smaken. Slecht was dit zeker niet, maar toch eerder een curiosum. Dan zou Heavy Trash wat later meer finesse tentoon spreiden- hoort u het ons zeggen?
Jon Spencer stond in 2002 nog op het podium van Pukkelpop met de toen enorm populaire en ondertussen legendarische Blues Explosion, de groep waarmee hij doorbrak. De groepsnaam bleek goed gekozen ; de muziek is een typische fin de siècle versie van de blues, ontdaan van alle franjes en zéér explosief. De muziek van Heavy Trash is dat ook, maar het klinkt een stuk beter dan de naam zou doen vermoeden. Na het titelloze debuut in 2005, zijn de heren met ‘Midnight Soul Serenade’ aan hun derde langspeler toe. Een uitstekende plaat, die nu in België is voorgesteld met een uitstekend concert. Al moet gezegd dat pas vanaf de bisnummers het gaspedaal volledig werd ingedrukt. Gelukkig betrof het eerder een tweede ronde, die net zolang duurde als de eerste.
Met een energieke Sam Baker aan de drums en een guitige maar zeer ervaren Simon Chardiet aan de contrabas, kwam Heavy Trash beslagen op het podium. Jon Spencer had zijn akoestische gitaar omgegord, Matt-Verta Ray stond in voor de elektrische solo’s waar de geest van Tom Waits steeds doorheen klonk. Van instrumentenwissels was gedurende heel het optreden geen sprake, een zeldzaamheid tegenwoordig en tegelijk een verademing. Het decor van met sterretjes behangen gordijnen en plafonds, samen met de sound, de galmende microfoon, de kostuums en de vetkuiven van het viertal deden de hele zaal terechtkomen in de fifties.
Opener Say Yeah uit het eerste album zette meteen de toon en dat advies werd gretig gevolgd door de aanwezigen. Kreten à la oh yeah, allright en amen vlogen telkens weer in het rond, gevolgd door een stevige ‘thank’y’all’ van de man zelve, met een zweem van Elvis in de stem. Nieuwe songs van ‘Midnight Soul Serenade’, zoals Good Man, Nervis en (Sometimes you got to be) Gentle bleven goed overeind tussen het wat oudere geweld. Jon Spencer en maats creëren een soort van gecontroleerde chaos in hun muziek, met heel wat ritmeveranderingen en uitstapjes naar andere genres zoals country en zelfs punk, en dat allemaal binnen één song. Vandaar misschien de naam Heavy Trash? ‘Niet voor puristen’, schreef het weekblad Humo over de groep. Soms werd de muzikale anarchie inderdaad wat bevreemdend (bij The Pill), maar dat werd snel weer rechtgetrokken, zoals via de pittige blues Bumble Bee (ook een nieuwe). Een lang uitgesponnen In My Heart was de ideale aanloop naar de encores en gaf het optreden wat het nodig had: ziel en begeestering. In deze zweterige ballad toonde Jon Spencer zich een blanke James Brown en predikte vol overgave over de liefde. Fenomenaal. Gedurende de hele bisronde werd het opgezweepte publiek bedacht met nog een portie rock’n roll en zelfs swing van de zuiverste soort, waarbij drummer en bassist vooraan kwamen meezingen in een enthousiast kwartet bij Left Foot Boogie. Bij een volgende passage van Jon Spencer zal ik ongetwijfeld weer vooraan in de zaal te vinden zijn.
Sinds 27 mei kunt u in Het Paleis voor Schone Kunsten de retrospectieve tentoonstelling over het werk van Sophie Calle bezichtigen. Deze postmoderne Parijse kunstenares staat onder andere bekend om haar collages waarin ze fotografie met andere kunstvormen vermengt tot originele projecten. In 2007 vertegenwoordigde ze Frankrijk op de biënnale in Venetië en ze exposeerde in zowat alle grote galerijen ter wereld.
