Young journalists

Het zijn interessante tijden voor een student journalistiek. Terwijl de redacties van de klassieke media worstelen met zware herstructureringen, lijkt Geert Buelens vierdelig kerstessay in De Standaard eindelijk enige discussie los te weken in Vlaanderen over de rol van de media. Dat is op zich al een hele verdienste want eerdere publieke aanzetten tot kritische reflectie over de vierde macht werden ofwel met de mantel der liefde bedekt ofwel gewoon doodgezwegen.

Sommige pogingen tot mediakritiek vormen zelf een gemakkelijk onderwerp voor kritiek. Zo uitte Bert Anciaux zijn bedenkingen bij de berichtgeving over het drama in Loskbergen. Maar zijn niet zo subtiele woordkeuze- ‘De perversie waarmee de media zich als hongerige en nietsontziende maden voeden aan de letterlijke en figuurlijke lijken’- maakte hem tot een dankbare schietschijf. Andere kritiek wordt van tafel geveegd omdat ze uit bepaalde hoek komt. Het boek ‘Media & journalistiek in Vlaanderen’ wordt grotendeels door de media genegeerd verwijzend naar de achtergrond van de intitiatiefnemers. Zo wordt het kind met het badwater weggegooid, wat een spijtige zaak is voor een aantal kwaliteitsvolle bijdragen in het boek.

‘Flat Earth News‘, het spraakmakende boek van de Britse onderzoeksjournalist Nick Davies over de commercialisering van zijn beroep, kwam nauwelijks aan bod in onze traditionele media. Onterecht volgens BBC-boegbeeld John Humphrys:‘If you read newspapers, you MUST read this book.’ De Vlaamse media daarentegen gaan ervan uit dat hun kijkers, luisteraars en lezers niet geïnteresseerd zijn in deze problematiek.Uit onderzoek blijkt nochtans dat bijna 60% van de Belgen een eerder zwak of geen enkel vertrouwen heeft in de media.

De Standaard heeft het blijkbaar begrepen en mengde zich meermaals in het debat. Tegelijk hield dat de krant niet tegen om in de zaak Ronald Janssen haar grenzen inzake deontologie te verleggen. Dat de mediagebruikers wel degelijk bekommerd zijn met het afglijden van de media richting sensatie blijkt uit de talrijke reacties op hun internetfora. Ook de minister van Media liet zich niet onbetuigd in de discussie. De aanzet is gegeven, maar een maand na Buelens’ essay verloopt het debat nog steeds chaotisch en is het nog niet tot een rondetafelgesprek of concrete beslissingen gekomen. Voorlopig zijn het vooral gespecialiseerde websites en bloggers die de druk op de ketel blijven opvoeren met diepgravende artikels -bijvoorbeeld het stuk dat de verwevenheid van Belga met de Vlaamse media blootlegt- die nooit de pagina’s van de traditionele media zouden halen. Intussen toont de recente participatie van De Vijver, de holding boven Woestijnvis, in Humo aan dat de concentratietrend in de Vlaamse media zich doorzet. ‘Onafhankelijk weekblad’ Humo als schoothond van Woestijnvis, benieuwd of hij veel zal blaffen.

Voorstel Eindproef : Illegaal fuiven in Vlaanderen

Context, onderwerp & motivering

Eénentwintig jaar na de zomer van 1967 en twaalf maanden nadat de hele wereld ‘it was 20 years ago today’ had gevierd, beleefde het Verenigd Koninkrijk zijn tweede ‘Summer of Love’. De zomer van 1988 werd gekenmerkt door een muzikale revolutie: housemuziek bereikte de top-5 van de hitlijsten; de clubscène in Londen ontwikkelde zich razendsnel en overal werden illegale ‘warehouse party’s’ georganiseerd die de ruwere variant van deze dansmuziek draaiden. Tegelijk arriveerden de eerste grote hoeveelheden Ecstasy in Londen. Zoals LSD en speed een onderdeel vormden van respectievelijk de hippietijd en de punkscène, zo was de psychoactieve stof MDMA het geheime ingrediënt dat de aanvaarding van de constante housebeat versnelde.

België bleef niet achter en ontwikkelde zich tot één van de toonaangevende gebieden in de wereld van elektronische muziek. New beat was het Belgische antwoord op de Britse ‘acid house’ en kon in 1988-1989 op grote belangstelling rekenen vanuit het nabije buitenland. In amper één jaar tijd groeide de new beat-stijl uit tot een fenomeen waar steeds meer jongeren zich tot aangetrokken voelden. Discotheek Boccacio opende de deuren in 1987 en lokte elk weekend twee- tot drieduizend jongeren per avond. Nieuwe platenlabels rezen als paddestoelen uit de grond en grote platenhuizen namen licenties op de belangrijkste new beat-hits. Zo werd de basis gelegd voor een goede lokale muziekindustrie en -infrastructuur in België. Toen new beat twee jaar later door de mainstream werd opgeslorpt en het fenomeen uiteindelijk in elkaar zakte, betekende dit niet de dood voor het overkoepelend moedergenre; de ‘house’. In tegenstelling, new beat had de basis gelegd voor de verdere ontwikkeling van house en techno.

Housemuziek en de bijhorende scène bleven exponentieel groeien, de talrijke discotheken trokken weekend na weekend massa’s bezoekers en de media begonnen een verhaal te ruiken. Net zoals de Britse boulevardpers focusten onze media vooral op het druggebruik en werden houseparty’s synoniem met XTC. De overheid greep in en begon een heksenjacht op de discotheken en het druggebruik in de scene. Een van de gevolgen hiervan was dat het fenomeen van ‘raves’ opdook. Raves waren oorspronkelijk grootschalige bijeenkomsten van house-liefhebbers van over het hele land die illegaal georganiseerd werden. Later breidde dit fenomeen zich ook uit naar andere genres van elektronische muziek zoals drum’n'bass, hardtek, goatrance etc.

Meer dan 20 jaar later heeft elektronische muziek een stevig verankerde positie veroverd in het muzieklandschap. Dance muziek is ruim vertegenwoordigd in de hitlijsten; elektronische dance acts delen broederlijk de affiches van commerciële festivals met rockbands en elk weekend vinden er talloze -legale- feesten plaats met elektronische muziek. Dat op deze feesten en festivals verdovende middelen gebruikt worden weten ook de autoriteiten maar in het algemeen geldt een gedoogbeleid.

Toch vinden er elk weekend nog illegale feesten plaats. Via flyers, mond-aan-mond-reclame, sms en internetsites worden deze fuiven aangekondigd met alle informatie behalve de locatie. Deze feesten gaan wekelijks door op een andere plaats; de locatie wordt meestal slechts enkele dagen voordien vrijgegeven. Tijdens de zomer worden de feesten dikwijls in openlucht georganiseerd, in de winter vormen veelal leegstaande panden en fabrieken het decor. Gezien de bevolkingsdichtheid van Vlaanderen, is het moeilijk om een feest te organiseren zonder opgemerkt te worden door de buurtbewoners. Veel van deze fuiven krijgen dan ook het bezoek van de politiediensten die soms het feest stilleggen, soms ook laten betijen.

Men kan zich afvragen waarom jongeren nog steeds tijd, geld en energie steken in het organiseren van illegale fuiven met het risico op boetes, inbeslagnames of zelfs een veroordeling door de rechtbank. Is het zo moeilijk om feestzalen of dancings te vinden om hun feesten te laten doorgaan? Zijn er teveel administratieve verplichtingen bij het organiseren van een legaal feest? Gebeuren er zaken op deze feesten die de legaliteit niet mogen zien? Of is het puur idealisme? Is het een uiting van de DIY (Do It Yourself) – mentaliteit van de housecultuur? Waarom verkiezen sommige jongeren deze feesten boven legale party’s of discotheken? Bestaat er een beleid of richtlijn op federaal of Vlaams vlak betreffende deze feesten? Hoe staat de politie tegenover deze fuiven? Hangt het optreden af van politiezone tot politiezone of gelden er algemene richtlijnen? Is dit een prioriteit voor de politiediensten? Gaan zij actief op zoek naar deze feesten? Welke preventieve en repressieve maatregelen voorzien zij? Hoe staan de gemeentelijke/ stedelijke overheden ten opzichte van deze party’s op hun grondgebied? Welk risico loop je als bezoeker van zo’n feest?

Medium

Ik kies voor een geschreven artikel in de vorm van een uitgebreid dossier, geïllustreerd met foto’s van feesten, flyers en print screens. Hiervoor voorzie ik interviews met verschillende organisatoren van dergelijke feesten, korte interviews met bezoekers; een interview met iemand van het kabinet van binnenlandse zaken; interviews met politiemensen belast met de opsporing van deze feesten en burgemeesters of schepenen van gemeentes/steden waar deze feesten doorgaan/plaats gehad hebben.

Tijdsschema

Januari 2010: Research:

-open bronnen consulteren over wat reeds gepubliceerd is in de media over dit thema;

-belangrijkste organisaties identificeren die deze feesten organiseren en contact opnemen;

-bevoegde personen bij politie & kabinet van binnenlandse zaken contacteren;

Februari 2010:

-feesten bezoeken & beeldmateriaal verzamelen;

-afspraken vastleggen voor interviews met alle betrokkenen;

Maart 2010:

-feesten bezoeken & beeldmateriaal verzamelen;

-interviews afnemen & ruwe versie uitschrijven van het artikel;

April 2010:

-eerste ontwerp artikel;

Mei 2010:

-finale versie van het artikel.

Vorige dinsdag werd Luc Vansteenkiste aangehouden op verdenking van handel met voorkennis in aandelen van Fortis¹. De West-Vlaming kan een indrukwekkend CV voorleggen: in 2000 werd hij verkozen tot manager van het jaar, hij is voormalig voorzitter van het VBO (Verbond van Belgische Ondernemingen), en is dat nog steeds van Spector Photo Group en Telindus Group. Hij mag zich tot de vertrouwelingen van prins Filip rekenen en maakt deel uit van de raad van bestuur van verschillende bedrijven zoals Recticel, Delhaize, Bois Sauvage en het vroegere Fortis Bank (nu BNP Paribas Fortis)². Hij wordt ervan verdacht zijn positie als bestuurder bij deze bank misbruikt te hebben door vertrouwelijke informatie door te spelen aan de raad van bestuur van Bois Sauvage. Hij wist dat de redding van Fortis mislukt was en dat de aandelenkoers zou kelderen³.

Lees meer…

De opdracht was om 30 lijnen te schrijven over ‘waar ik woon’ , vrij interpreteerbaar.

5/11/2008

Een werf zonder plafond, zonder verwarming, zonder living, met een halve keuken die onder een dikke laag stof ligt, met een slaapkamer die tegelijk dienst doet als mini-woonkamer en met een geïmproviseerd krap bureau; dat is waar ik momenteel woon. Wat heeft me toch bezield dat ik verhuisd ben van een klein gezellig appartement in het centrum van Brussel naar deze werf in de rand van Gent?

Na jaren van verzet tegen het cliché van ‘settelen’ en ‘zichzelf vastzetten voor de rest van zijn leven’ is het eindelijk zover: mede-eigenaar worden van een onroerend goed. Vroeg of laat moest het er van komen; ik zag mezelf niet mijn  leven lang te huren. Afhankelijk zijn van de grillen van een huisbaas; het kwam me de strot uit. Elke maand honderden euro’s over de balk gooien zonder er ooit iets voor in de plaats te hebben; ik had er genoeg van. Dus ja, nu zit ik hier tussen afgekapte muren en stukken gyproc met drie dikke pulls aan, al blij dat ik na een maand terug een computer met internetverbinding heb.

Waarom doet een mens zoiets?

In mijn geval omwille van drie redenen. Eerst en vooral rust. Onnozel werd ik van de talloze sirenes die mijn appartement in de Dansaertstraat passeerden; opgefokt werd ik van mijn buurman die tot een stuk in de nacht met zijn coke snuivende vriendjes Playstation speelde met de subwoofer van zijn 5.1 state-of-the-art home cinema set helemaal open. Gek werd ik van de autocarroussel voor onze deur; collectieve waanzin in de auto op zoek naar een parkeerplaats. Ruimte miste ik, en licht, veel licht. Ik werd er depressief, op geen enkel moment van de dag scheen de zon er binnen. Claustrofobisch werd ik van de vijfenzestig vierkante meter ruimte die mijn vriendin en ik hadden om te eten, koken, slapen, wassen, vrijen, studeren, werken, relaxen.. je zou van minder de muren oplopen.

Nu ik in een werf woon die drie maal zo groot is als mijn appartement in Brussel en tweemaal zoveel licht binnentrekt; en bovendien in een rustige zijstraat gelegen is, voel ik me beetje bij beetje terug op adem komen. Ook al zal mijn vrije tijd de volgende maanden hoofdzakelijk ingevuld worden met muren uitbreken, isolatie aanbrengen, gyproc plaatsen, electriciens en loodgieters lastigvallen, offertes vergelijken, premies aanvragen, vloeren plaatsen, stof vreten, discussiëren over welke verf het best past bij die tegel; toch ben ik tevreden met waar ik woon. Of beter, met het vooruitzicht op het huis waarin ik zal wonen. Bon, geen tijd te verliezen, de gyproc panelen roepen me..