Via het internet kwamen de ouders van Shana Appeltans, Kevin Paulus en Annick Van Uytsel, te weten dat men het verhaal van de moordenaar van hun kinderen in boekvorm zou gieten. Na een ingebrekestelling konden zij het boek inkijken, waarna zij beslisten om naar de rechtbank te stappen. Ze waren immers niet akkoord met het feit dat de uitgeverij zonder hun toestemming foto’s van hun kinderen had gebruikt. Tevens vreesden zij de schending van het geheim en privacy van het nog steeds lopende onderzoek tegen Ronald Janssen.

De rechter gaf de familie van de slachtoffers op bijna alle punten gelijk (de dwangsom van €500.000 per inbreuk werd afgezwakt naar €12.500). Het boek, dat zowel een reconstructie als duiding van de feiten inhoudt, pleegt op flagrante wijze inbreuk op de subjectieve rechten van de verzoekers. Nooit vroeg de uitgeverij immers de toestemming aan de familie om de foto’s te gebruiken. Daarnaast gebruikte men informatie die, in het kader van het lopende onderzoek, geheim is. Tenslotte bevestigde de rechtbank dat door het boek de privacy van de slachtoffers geschonden werd.
Linkeroever Uitgeverij besliste het verdere verloop van de procedure niet af te wachten en verspreidde het verboden boek niet uit respect voor de slachtoffers en hun familie.

Dat een informatief boek over het leven van Ronald Janssen gewenst is, dát staat als een paal boven water. Maar men kan zich afvragen waarom dit boek er net nú moest komen…
De wonden zijn nog maar net geheeld, de mediahype is nog maar net over zijn hoogtepunt heen en het spraakmakende gerechtelijk onderzoek loopt nog steeds op volle toeren.
De publicatie van het boek zou het de speurders, die reeds hevige waters hebben doorzwommen, getuige de hetze rond het intern onderzoek, nog verdomd moeilijker kunnen maken. En daar is niemand mee gebaat.
Ook lijkt dit een staaltje van hevige sensatiedrang. De Ronald Janssen-story is hot, lees: het brengt veel geld in het laatje. Denken de auteurs en hun uitgeverij niet enkel aan het commercieel belang en vergeten zij het maatschappelijke?
Tenslotte heeft de rechter absoluut gelijk als hij het privacyrecht oppert. Men moet steeds en altijd toestemming vragen aan de betrokkenen om foto’s te publiceren. De verdediging dat de foto’s reeds in de media verspreid waren, doet hier niets ter zake.

Mijns inziens hadden de auteurs beter een resem knipsels in de krant behouden in plaats van de artikels te bundelen. Niemand had moord en brand geschreeuwd zoals het nu wel het geval was.. een krant vult men immers met allerhande artikels, bijvoorbeeld over brave huisvaders die graag moorden. Had men het boek achterwege gelaten en zich bij hun leest gehouden, dan was de klacht waarschijnlijk onbestaande en was de lezer toch goed geïnformeerd geweest. Iedereen blij. Maar net door er een boek van te maken, en door te boel op te blazen, krijgt men het omgekeerde effect. Onbewust dikt men immers de verdediging van de dader aan. Deze kan met alle gemak beweren dat hij geen eerlijk proces krijgt door de publieke onthoofding in de media.

Wanneer we de discussie over het nut/onnut en timing van het boek achterwege laten, schijnt er een heel ander licht op de zaak.
Was een eenzijdig verzoekschrift echt nodig? Was de hoogdringendheid en absolute noodzakelijkheid dermate bestaande dat er geen verweer mogelijk is van de beklaagde?
En dan zwijgen we nog over de schending van de persvrijheid.

Grotendeels geef ik de rechter met zijn conclusies gelijk. Voor de publicatie van de foto’s had men toestemming moeten vragen, en de verspreiding van geheime onderzoeksinformatie is ‘not done’. Maar anderzijds geloof ik maar al te graag dat de afweging privacy-persvrijheid een bijzonder riskante onderneming is. Want wat gebeurt er met de media als zij voor het minste monddood worden gemaakt?

Sportland kampt nog steeds met dopingperikelen, maar er wordt wel minder over gepraat, geroddeld en gespeculeerd. Immers, een nieuwe trend bezorgt dezer dagen menig sportverslaggever genoeg stof tot schrijven: de comeback!
Eerst was er mama Kim. Juju kon niet achterblijven en tenslotte besloot ook Tia II op te staan. Het lijkt wel of alle coryfeeën van de sportwereld eerst hun afscheid nemen van hun geliefde sport om luttele maanden later met veel bombarie hun terugkeer aan te kondigen.
Wat bezielen deze ex-sporters om hun bruisende privélevens aan kant te schuiven en zich opnieuw te storten in stoïcijnse trainingen en helse diëten… kortom, waarom al dat bloed, dat zweet en die tranen?

Money money money

Voor het geld moeten de topsporters het niet doen. De meesten hebben hun spaarvarken goed gevuld. Om een voorbeeld te geven: Justine Henin tenniste een schamele 19 miljoen euro bij elkaar, zónder de gewonnen Porsches en breedbeeldtelevisies. Juju heeft dan wel een dure scheiding achter de rug maar haar vermogen bestaat nog steeds uit een bedrag van minstens 8 cijfers. En ook op de bankrekeningen van Kim Clijsters en Michael Schumacher staat een pak poen waar Jan Modaal enkel van kan dromen.

Burn-out

De drijfveer voor een comeback moet iets anders zijn. Miss Henin stak niet onder stoelen of banken dat ze de uitdaging miste en dat ze in een diep zwart gat gevallen was. De burn-out komt niet enkel in het bedrijfsleven voor maar dringt virusgewijs ook het sportmilieu in. Atleten trainen al van kleins af aan als een bezetene. Heel hun leven staat in het teken van hun sport. Feestjes in nachtclubs, dronken braspartijen op late zomeravonden en chocoladevreetbuien passen niet in het schema van een topsporter. Na jaren van hard labeur verwondert het dan ook niemand dat sporters ook maar mensen van vlees en bloed zijn en ook graag hun ‘carré confituurke’ willen eten zonder te kampen met een immens schuldgevoel en een boze trainer. Op een gegeven moment willen de sporthelden een gewoon leven, weg uit de schijnwerpers en hun artificiële levensomgeving.

De roep van het publiek

Maar al snel kan het verlies van publieke aandacht zich ook wreken. Voormalige sportsterren missen het gejuich van hun fans, het geflits van de camera’s, én zelfs de lastige vragen van journalisten. Supporters, buiten de die-hards, sturen geen brieven of knuffels meer, de krantenpagina’s worden gevuld met artikels en foto’s van hun opvolgers. Het leven kan hard zijn, ook voor de (rich and) famous onder ons.

Moeder natuur

Maar niet iedereen is het sporten moe of mist de roem. Sommigen snakken naar iets nieuws in het leven. Neem dit letterlijk. Zowel Kim Clijsters en Tia Hellebaut beëindigden hun carrière om zich te settelen en een kleine spruit op de wereld te zetten. Jada en Lotte zagen het levenslicht, end of story. Of toch niet, beide dames kwamen terug. Sterker, Kim Clijsters werd zelfs supermama door slechts 1 maand na haar terugkeer de US Open te winnen. Voor deze prachtprestatie kreeg ze in Abu Dhabi de trofee voor beste comeback op de Laureus World Sports Awards. Daarmee hield ze zevenvoudig Tourwinnaar Lance Armstrong van de eerste stek op het podium.

Come of back?

Nu stelt de vraag zich of elke comeback, hoe weloverwogen de keuze van de ex-sporter ook was, wel succesvol zal zijn. Kan iedere topsporter zijn oude niveau hervatten? Of wordt het een ‘net niet’, krijgt de sporter het schaamrood op de wangen en blijven de fans in de kou staan? Kim Clijsters heeft met haar winst op de US Open bewezen dat het kan. Net als Lance Armstrong die bij zijn eerste Tour na zijn comeback derde werd.  De verwachtingen zijn dan ook hooggespannen bij Tia Hellebaut: kan ze opnieuw over de 2 meter of niet?. En wat met Henin? Kan ze het gapende gat in haar palmares vullen en dit jaar toch Wimbledon winnen? De blonde tennisvrouw is zéér ambitieus, gebrand om dit tornooi te winnen. De inspiratie vond ze bij Roger Federer die na jaren proberen eindelijk Roland Garros won.

Niet alle comebacks zijn dezelfde

En om dit stuk af te sluiten nog een laatste punt: de ene comeback is de andere niet. Niet alle sportieve rentrees worden door het publiek evenveel gesmaakt. De reden van de tijdelijke stopzetting van de carrière speelt een grote rol. De supporters van een wielrenner die zich bezondigde aan doping of een overspelige golfer zullen op minder begrip kunnen rekenen dan atleten die hun carrière on hold zetten wegens een zwangerschap of nood aan een nieuw sportloos leven.
Sport zorgt er voor dat je in een emotionele rollercoaster belandt, het ontroert iedereen, of je nu een doetje of een ruige rocker bent. Sport blijft bestaan en de comebacks gelukkig ook.

Odi et amo
Wat begon als een opeenvolging van kleine tegenslagen in de Amerikaanse hypotheekmarkt, sloeg over naar een wereldwijde geldcrisis. Consumptieprijzen schoten de lucht in, duizenden werknemers werden, al dan niet met een ontslagpremie, bedankt voor hun diensten en mensen schreeuwden moord en brand tijdens betogingen tegen de vermindering van de koopkracht.  Tussen de joelende menigte stonden heel wat singles die hun stem luid lieten horen. De crisis treft hen immers harder dan tweeverdieners. Zij moeten het doorgaans al rooien met één loon en door de crisis moeten zij nóg dieper in de geldbuidel tasten. ?Een klaagzang is voor u als single geoorloofd maar met onze tips hoeft u niet langer meer te zeuren. Lees aandachtig de onderstaande weetjes en u zal meteen de crisis zowel haten als beminnen, odi et amo.

U komt beter proper voor de dag maar…
Als vrije vogel is men doorgaans vrij hygiënisch van aard. Geen enkele potentiële liefde staat immers te springen om te kussen met iemand die last heeft van slechte adem- en lichaamsgeuren. Desalniettemin dient men op hygiëne toch wat in te boeten als men de crisis heelhuids wil doorkomen. Zo spoel je best niet na elke wc-beurt water door. Geurhinder verzekerd maar wees gerust, als single heeft enkel ú er last van. Houdt u niet zo van natuurlijke aroma’s, dan kan u als handige Harry steeds de recyclage-wc installeren. Bovenop de vergaarbak van het toilet maakt u een kleine lavabo. Handen wassen met proper water en daarna het gebruikte water in de wc laten vloeien. Zo, en niet omgekeerd.

De kleren maken de man/vrouw
U bent een gelukkige single maar u wil later niet als ‘oude vrijster’ of ‘ouwe bok’ bestempeld worden? Cupido met zijn liefdespijlen bestaat helaas niet dus hoog tijd om zelf het heft in handen te nemen. De eerste indruk is steeds belangrijk voor een toekomstige geliefde. Zorg er dus voor dat u goed gekleed voor de dag komt. Kleren kosten geld en in tijden van crisis heeft u liever eten op uw bord dan een nieuwe outfit om het lijf? Verkoop of herstel uw oude kleren.

Een auto van den Duts
Om iemand het hof te maken, helpt het als u in een dure slee kan rondtuffen om de ander te imponeren. Geen geld? Importeer een auto uit Duitsland. In het land van worsten en bier is de automarkt veel groter waardoor de prijzen en de BTW er voor nieuwe en tweedehandswagens een stuk lager liggen.?Als u al een wagen bezit, probeer dan uw brandstofverbruik te beperken. Rij achter grote voertuigen (zo geef je minder gas om vooruit te komen) of laat de auto op stal staan  en stap in het systeem van het carpoolen (vermindert ook het vet op de dijen).

De wereld rond
Na betaling van al de rekeningen in het begin van de maand, wil u zo snel mogelijk de vaart inspringen?  Een reisje naar de Caraïben of een citytrip naar Rome zit er voor u als single immers niet in. Dat dacht u maar! U kan perfect op reis gaan, alleen dient u een portie creativiteit te bezitten. Logeer op iemands sofa of in een jeugdherberg. Of beter, ga op reis als reisleider.

Een vrijgezel gaat pas slapen…
Als vrijgezel heeft u een goedgevuld sociaal leven. De crisis kan hier een stokje voor steken. Toch hoeft u geen kluizenaar te worden. Nodig u zelf uit bij vrienden, zeker wanneer de koelkast leeg is. ?En dan nog dit. Wanneer u na een avondje doorzakken een romantische nacht beleeft, doe het dan veilig. Een kind is immers de grootste slokop van het gezinsbudget…
Als bovenstaande tips niet haalbaar zijn dan kan u nog steeds een rijk lief zoeken. ?Single en geldzorgen, qué?

Laten we beginnen met enkele feiten uit het omvangrijke Fortis-dossier.

Na een bewogen weekend eind september 2008 waarbij bankverzekeraar Fortis dankzij de hulp van de Benelux-overheden van de ondergang gered wordt, struikelen de Nederlanders over enkele zaken in de overeenkomst en heropenen ze de gesprekken. Na de staalharde onderhandelingen tussen Nederlands premier Jan-Peter Balkenende, diens minister van Financiën Wouter Bos en Belgisch premier Yves Leterme volgt het verdict: de volledige afsplitsing van de Nederlandse onderdelen. Dit zou het begin van de ontmanteling van Fortis betekenen. Het nieuws raakt pas vrijdagavond 3 oktober, na de beurssluiting, bekend. Eerder op die dag vond een crisisberaad met de leden van de raad van bestuur, waaronder Luc Vansteenkiste, plaats in het Fortis-hoofdkwartier. Het meest cruciale moment in de Vansteenkiste-case volgt net na deze conference call wanneer de bekende zakenman met de directieleden van Bois Sauvage, de holding waar hij ook bestuurder is, telefoneert. Speculaties over het misbruik van voorkennis zijn niet ongepast wanneer men weet dat Bois Sauvage die bewuste vrijdag zijn Fortis-aandelen ter waarde van 3,6 miljoen euro van de hand doet.

Na eerdere ondervragingen wordt Luc Vansteenkiste op 21 september opgepakt. Na een week gevangenis wordt zijn voorhechtenis  met twee weken verlengd. In een open brief uit strafpleiter Hans Rieder zijn ongenoegen omtrent de gang van rechtszaken in een open brief. En ook de Belgische ondernemerswereld, vrezend voor haar imago, schreeuwt moord en brand. Men is van mening dat de voorhechtenisprocedure misbruikt wordt om de persoon in kwestie de verplichten tot bekentenissen over te gaan.

Een terechte opmerking. Deze procedure maakt van de gedelegeerd bestuurder van Recticel in ieder geval een slachtoffer. Een lange periode in voorhechtenis zitten, is, wegens de nagelbijtende onzekerheid, bijna dodelijk. En dan spreken we nog niet over de grote shock die een vermogend man, gewoon aan pracht en praal, meemaakt wanneer hij in de vertrekken in Vorst dient te verblijven. Maar misschien is het vooral Vansteenkiste zelf die zich in de rol van slachtoffer heeft geduwd, slachtoffer van zijn eigen goedheid. Om zijn goede vriend van Bois Sauvage waarbij hij in het krijt stond, Guy Paquot,(redde in vroegere jaren Recticel van de ondergang),  te helpen heeft hij waarschijnlijk zijn kennis in Fortisgate aangewend.

Maar het gezegde luidt dat je pas schuldig bent als jouw onschuld bewezen is. Betreurenswaardig is dat in dit geval de ex-voorzitter van de VBO, zonder enige bewijslast, nú al schuldig is bevonden door het publiek; zijn naam is voor eens en altijd besmeurd.