Young journalists

De wind zit weer verkeerd en dus tast de geur van kerosine onze neushaartjes weer af.
Naar buiten dan maar waar het zicht op de blokken en bewoners ook niet je dat meer is. Vroeger speelden we nog op het pleintje, nu moet je oppassen om er niet op naalden te trappen. Het voetbalveld is ook al lang weg, ingepalmd door de kerosine-eigenaars. Gelukkig is er nog buurvrouw Roza, zij weet me tenminste te zeggen hoe laat ik gisteren ben thuis gekomen. Komt steeds van pas na het drinken van enkele Duvels. Buurman Tony valt ook nog mee, hij bezorgt me dagelijks een extra krant. Wat ik niet zo leuk vind aan buurman Tony zijn zijn duiven. Telkenmale ik mijn auto kuis en deze blinkt als een diamant, schijten zijn duiven erop. Zou ik ooit eens op Tony zijn…?
Buiten een terminale buur waar ik niet zoveel contact mee gehad heb en enkele Maroliens met een gehandicapte zoon stopt het hier. Wie er enkele huizen verder woont, weet ik niet. Ze hebben de huizen omgedoopt tot verblijfplaatsen van sociale gevallen maar sociaal zijn deze niet…
De enigen die nog wat voor commotie zorgen zijn onze Afrikaanse buren. Ik weet zelfs niet welke nationaliteit ze hebben maar ze feesten regelmatig.
Ik ben dan ook niet veel thuis. Sporten, naar de fotoclub, avondschool en af en toe wat wandelen in Vlaams-Brabant. Liefst waar er geen geur van kerosine is, ik geen gevaar loop op duivenstront en onverwachts een spuit met CERA krijg toegediend.
Ons park mag er eigenlijk best wezen: mooi heraangelegd met aandacht voor de geschiedenis, want wat doen anders die stenen bollen daar? De nieuwe fietsroute Dijleland passeert er ook. Toen ik de route de eerste maal deed, donderde ik bijna in de groene vijver. Blijkbaar is het groen een teken van gezond water maar het ziet er niet uit. In ieder geval is het beter dan die witte duivenstront van buurman Tony…

Volgens Didier Reynders, vice-eerste minister en minister van Financiën en Institutionele Hervormingen, zijn de Vlamingen oververtegenwoordigd in het Brusselse parlement.

Didier Reynders sprak deze stoere taal op woensdagochtend 3 juni 2009 op de RTBF-radio.

Volgens de voorzitter van de Franstalige liberalen staat de verhouding van  17 Vlamingen  op 89 verkozenen in het Brusselse parlement niet in verhouding tot het aantal Vlaamse Brusselaars dat maximaal 15% zou bedragen.

Zowat alle partijen, op het FDF na, steigeren bij deze boude uitspraak van Reynders.

In het Lombardakkoord van 29 april 2001 staat immers letterlijk deze tekst:

“4. Vertegenwoordiging van de Nederlandse en de Franse taalgroep in de Brusselse Hoofdstedelijke Raad
Het aantal leden van de Brusselse Hoofdstedelijke Raad wordt op 89 gebracht.
Die 89 zetels worden verdeeld tussen beide taalgroepen, namelijk 17 leden voor de Nederlandse taalgroep en 72 leden voor de Franse taalgroep.”

Dit akkoord werd net gemaakt om de goede werking van de communautaire componenten van de Brusselse instellingen te verzekeren en het mag dan ook niet verbazen dat men langs beide kanten van de taalgrens dit broze evenwicht het liefst wil behouden.

De uitspraak van Reynders is dan ook een pure provocatie naar de Vlamingen toe en kan er toe leiden dat deze zelfde Vlamingen ook wel eens andere taalevenwichten in vraag gaan stellen.

Vandaar ook dat bijvoorbeeld Elio Di Rupo het had over pure provocatie en dat je hiermee niet de problemen van de Franstalige Brusselaars kunt oplossen.

Langs Vlaamse kant werd er natuurlijk zeer ontstemd gereageerd. N-VA-voorzitter Bart De Wever stelde het aantal Franstalige ministers  in de federale regering al in vraag net als het aantal parlementsleden in Kamer en Senaat.

Bij de Brusselaars zelf heerst er vooral ontgoocheling; Volgens hen lijdt Brussel niet onder conflicten tussen beide taalgroepen maar zijn het net deze uitspraken die Brussel meer en meer in een isolement steken.

Benieuwd of ze hier tijdens de stembusgang ook zo op gaan reageren en de coalitie van MR-FDF gaan afstraffen.