Allerlaatste les voor het examen. Laurent Panneels had een bezoek aan het Vlaams Parlement geregeld.

We waren zowaar met z’n achten!

Eén van de zaken waar we onze ogen op uitkeken was wel het dakterras en naastgelegen restaurant. De interesse om parlementariër te worden, was plots bij enkelen gewekt…

Vervolgens gingen we door een doolhof van gangen en kwamen uiteindelijk in de zaal terecht waar de plenaire vergaderingen doorgaan. Het sprak vanzelf dat we hier eens bepaalde stoelen hebben uit geprobeerd… Er werd ook nog een statiefoto genomen. Bovenaan zagen we de (verouderde) persruimte: in de hokjes ontwaardden we zowaar een aftandse Mac en PC (286?). Op één van de hokjes lazen we: “Het Volk”…

Om af te sluiten, bezochten we enkele zalen waar de commissievergaderingen doorgaan. Hier gebeurt meestal het interessante werk maar is er weinig aandacht voor.

Al bij al een gezellige afsluiter. Misschien zou het interessant zijn om eens een (commissie)vergadering bij te wonen en hierover een verslag te schrijven.

Volgende dinsdag volgt dan nog het examen en verdediging van het eindwerk.

Duur was net lang genoeg.

Het afwisselen tussen het debat en het gesprek met de gasten gaf een zekere rust aan het debat.

Ik vond de moderatie van Goedele Devroy in orde. De gesprekken van Freek Braeckman waren goed en niet te lang. Ik blijf fan van Christophe Deborsu. Deze man heeft vermoedelijk al veel meer goodwill voor Wallonië gekweekt dan menig politici.

De gekozen onderwerpen waren zeer goed; je kreeg hierdoor eindelijk wat duidelijkheid van sommige partijen.

Enig minpunt vond ik het voortdurend switchen van camerastandpunten. Vooral in het begin van het debat gebeurde dit veelvuldig. Gelukkig werd dit naderhand genormaliseerd. Op de verkiezingsdag zelf was dit nog veel erger; ik voelde me bijwijlen in een 3d-film…

Wat mij betreft hadden er bv. zo’n vier debatten mogen zijn met telken een of meerdere onderwerpen. Hierdoor krijg je een tamelijk goed zicht op wat de partijen denken en hoe ze reageren op kritiek.

Over het debat zelf dan. Het is natuurlijk gemakkelijk om na de verkiezingsuitslag conclusies te trekken maar eigenlijk was de teneur al wat gezet: Marianne Thyssen probeerde amechtig het gevoerde beleid te verdedigen (waarvoor hulde) en voortdurend te hameren op toenadering tot de Franstaligen. Alexander De Croo zocht duidelijk nog zijn weg en moest natuurlijk jaren van (non)beleid verdedigen. Caroline Gennez slaagde er niet genoeg in om zich te profileren, Bruno Valkeniers is duidelijk niet de grote reder zoals Filip De Winter, Wouter Van Besien zat er maar wat bij, Jean-Marie De Decker kon enkel wat natrappen en Bart De Wever moest zich maar blijven verdedigen maar kwam toch opnieuw sterk uit het debat.

Vandaag was het onze laatste echte les van de twee jaar durende opleiding journalistiek. Als slagroom op de taart zouden we les krijgen van Linda De Win. We vroegen ons af of ze, gezien de politieke situatie, wel zou opdagen. Geen nood echter, ze was er!

Voor het eerst sedert lang waren de zeven studenten die zijn over geschoten allemaal aanwezig…

Het is een les geworden waarvan er, naar mijn gevoelen, te weinig zijn geweest. We hebben het gehad over het “Groot Debat”; hoe is dit inhoudelijk tot stand gekomen, met welke parameters werd er allemaal rekening gehouden, …?

Er waren zeven partijen voor zes thema’s. Als uitgangspunt voor de verdeling wie hoeveel keer aan bod mocht komen, zijn na wat discussie, de vorige federale verkiezingen als basis gebruikt. Hierdoor mocht CD&V driemaal opdraven, Vlaams Belang, Open Vld en sp.a tweemaal en N-VA, Groen! en LDD eenmaal. Rond het aantal optredens van vooral N-VA is er even gediscussieerd omdat dit niet meer de politieke realiteit was. Uiteindelijk is men bij het oorspronkelijke standpunt gebleven.

Vervolgens kwam de moeilijke oefening om de partijen te gaan verdelen over de verschillende onderwerpen. Wij hebben dit ook gedaan en het was bijzonder interessant om zien wie welke partij bij welk onderwerp zette. Uiteindelijk kwamen we tot een consensus die, op een haar na, de uiteindelijke verdeling van de VRT benaderde.

Het laatste deel ging o.a. over de eventuele invloed van het publiek op het debat waarbij ook bij ons de meningen verschilden. We hebben enkele debatten herbekeken en hieruit bleek vooral hoe sterk of zwak sommigen wel naar voren kwamen.

Al bij al een mooie (eventuele) afsluiter van twee jaar hard labeur. Volgende week hebben we nog het bezoek aan het Vlaams Parlement en dan nog examen/eindwerk verdedigen!

Opdracht: zaterdag 12 juni 2010 om 20.35 uur is er op Een “Oog in Oog”. Kijk hier naar en geef op 2/3 tot een volledige A4 je pluspunten en minpunten van het programma: duur, format, … Eventueel mag een inhoudelijke analyse er ook bij. De opdracht moet eind volgende week worden ingediend.

Jan Wouters begon (toeval?) zijn carrière in mijn geboortejaar, 1964, op de toenmalige BRT bij de nieuwsdienst. Als snel kreeg de sportieve microbe hem echter te pakken en stapte hij anderhalf jaar later over naar de radio-sportredactie waar hij t.e.m. 2000 zou blijven werken.

Ik vergeet nooit hoe thuis, tijdens de Ronde van Frankrijk bv. de tv werd opgezet, de klank stil en dan de radio op. Jan Wouters was een soort van grootvader naar wiens verhalen je graag luisterde.

Nu pas besef ik hoezeer hij met taal bezig was zonder bombastisch te worden.

Je rook gewoon de sport wanneer Jan commentaar gaf. Naar de ijskast gaan deed je niet, ELK woordje moest immers geconsumeerd worden.

Dat Jan het WK voetbal in “zijn” Zuid-Afrika niet meer mag meemaken, is zeer spijtig vooral omdat we hem dan ongetwijfeld nog eens aan het woord zouden hebben gehoord.

Het viel op; telkens wanneer Jan de laatste jaren nog eens in het land was, moest en zou hij geïnterviewd worden. Ik bleef nog steeds even geboeid naar de man luisteren.

Maar ach, nu hebben ze hierboven ook een goede commentator en kan er daar ook uren gepalaverd worden over favorieten.

Het ga je goed, opa Jan…

Zeer korte les was het vandaag. We kregen eerst een intro over de aard van de politieke berichtgeving en hoe deze de laatste jaren gewijzigd is.
Vervolgens hadden we het over de politieke journalist zelf; “Kun de dit worden, …?”
We kregen dan nog een beknopt overzicht van de diverse parlementen, wetten, decreten, …
Geëindigd werd met een taak. We moesten ons idee geven over de nakende verkiezingen.

Donderdag 17 juni 2010 om 18.30 uur bezoeken we het Vlaams Parlement, Leuvenseweg 27, 1000 Brussel

Tweede les van Marc Depraetere en idem aan de eerste les. We kregen twee Engelse persberichten en een Franse en moesten dit herwerken in een eenkolommer van dertig lijnen. Positief was de vrijwel onmiddellijke feedback die we op onze artikels kregen. Het Franse artikel zorgde toch bij de meesten voor de nodige kopzorgen. Nog een reden om B-H-V te splitsen

Opdracht: op maandag 14 juni 2010 wordt er THUIS een examen afgenomen. Rond 20.00 uur gaan we een e-mail krijgen met daarin de opdracht. Tegen 22.00 uur moet deze opdracht zijn afgewerkt.

Tien kleine negers… Toen waren ze nog met vieren… Jawel met welgeteld vier studenten hebben we les over ngo’s gevolgd…

We bespraken eerst nog kort onze verbeterde versie van de opdracht voor weekbladen. De meesten hadden het beter gedaan. Ik werd nogmaals aangemaand om veel consistenter te schrijven…

Dan ngo’s. Eerst hadden we het over de complexe relatie tussen media en ngo’s. Ze hebben beiden een gemeenschappelijke belangstelling voor wereldthema’s maar verschillende belangen. NGO’s zoeken media-aandacht, verkoopt terreinexpertise aan media, … De media informeren de publieke opinie over de besteding van de ontwikkelingsfondsen, …

Zelfcensuur van de journalist wordt hierdoor soms verhinderd.

Als journalist moet je vreselijk alert blijven. Ook ten aanzien van je onafhankelijkheid (Geert Mak)

Vervolgens hadden we het over het dilemma van de journalist.

• Blijf in je rol van verslaggever, wordt geen huplverlener die ook nog iets gaat schrijven;
• Het “wij-gevoel”; je gaat hen die je beschermen als helden zien;
• Wat laat je zien, wat niet?
• Je maatschappelijke verantwoordelijkheid om de achterkant van het nieuws te verslaan.

Tot slot bekeken we hoe het ook kan:

• speel open kaart;
• als je met een ngo, overheid, … mee reist, zeg dit dan ook;
• vermeld je bronnen;
• laat twee partijen aan het woord, bv. ngo en lokale bevolking;
• dedramatiseer door journalistiek taalgebruik;
• demystifieer de huplverlening;
• analyseer en doorprik de beeldvorming rond armoede;

Literatuurlijst, …

De feiten over ontwikkelingssamenwerking

De vrije markt van de ontwikkelingssamenwerking

Doodlopende hulp

Het zijn net mensen

Het maakbare nieuws

De crisiskaravaan, Achter de schermen van de noodhulpindustrie

In deze derde les hebben we het gehad over de opklopjournalistiek (o.a. de fake transfer van Ajax), ethische normen, clubtelevisie (vb. Manchester United TV), …

Hierna bespraken we de binnengeleverde taken over de comebacks (zie o.a. hier en hier). We moesten van mekaar de plus- en minpunten bespreken. Rik gaf dan nog zijn mening. Volgende negatieve zaken kwamen naar voren: slecht taalgebruik, weinig of geen gebruik van quotes, weinig of geen gebruik van tussentitels, teveel gebruik van haakjes, stroeve taal, montage. In het algemeen werden de artikels echter als goed tot zeer goed ervaren. Het leuke aan deze oefening is natuurlijk hoe iedereen het onderwerp vanuit zijn invalshoek bekijkt. Sommigen schrijven luchtig, anderen dan weer zeer gedetailleerd zodat er voor elk wat wils is.

We eindigden met een dvd over Johan Derksen, hoofdredacteur van Voetbal International.

De laatste tijd worden we in België “verwend” met enkele sportieve comebacks: Kim Clijsters, Justine Henin en Tia Hellebaut.

Wie dacht dat het alleen maar Belgen zijn die graag opnieuw aan (top)sport doen, heeft het grondig mis. Enkele wereltoppers gingen hen immers voor: Michael Jordan, Mario Lemieux, Michael Schumacher, Dara Torres, Brett Favre, …

Waarom doen deze sporters het? Voor het geld? De roem? De sport? Het publiek? Veel vragen en hopelijk kunnen we op het eind van dit artikel een antwoord geven.

Wie dit lijstje overloopt, herkent één constante: het gaat allemaal om topsporters. Michael Jordan was hét uithangbord van de NBA (basketbal), Mario Lemieux was een legende in de NHL (ijshockey), Michael Schumacher in de Formule 1, Dara Torres in het zwemmen en Brett Favre in de NFL (Amerikaans voetbal).

Bij twee mannen, Lance Armstrong en Mario Lemieux, is de terugkeer wel heel opmerkelijk daar ze beiden geconfronteerd geweest zijn met kanker.

Lance Armstrong (38 jaar) won in 1993 het WK op de weg. In 1996 werd hij ernstig ziek en werd er teelbalkanker vastgesteld. Na talrijke behandelingen keerde hij in 1998 terug in het peloton. Van 1999 t.e.m. 2005 won hij vervolgens zevenmaal de Ronde van Frankrijk…

De Candees Mario Lemieux (44 jaar) won in 1991 en in 1992 de Stanley Cup. Hij groeide uit tot een echte legende. In 1993 overwon hij kanker en kon hij verder spelen. In 1996 moest hij echter stoppen wegens rugklachten. Vier jaar later, in 2000, keerde hij nog eens terug maar moest uiteindelijk in 2006 definitief stoppen wegens hartritmestoornissen.

Michael Schumacher (41 jaar) werd, tussen 1991-2006,  zeven keer wereldkampioen in de Formule 1 en keerde dit jaar terug.

Dara Torres (43 jaar) won al 12 olympische medailles tijdens 5 Olympische Spelen. Ze begon haar Olympische carrière in Los Angeles 1984. In 1992 stopte ze na de Spelen van Barcelona. Zeven jaar later keerde ze terug op het hoogste niveau. Na het behalen van 1 x goud en 3 x brons op de Spelen van Sydney 2000 stopte ze opnieuw. En jawel, na zeven jaar en nadat ze voor het eerst moeder was geworden, keerde ze nog eens terug. Ze behaalde in Peking opnieuw 3 x zilver. Nu wilt ze doorgaan tot Londen 2012…

Brett Favre (40 jaar), één van de beste quarterbacks aller tijden, won in 1997  met de Green Bay Packers, de Super Bowl en werd driemaal op rij verkozen tot MVP van de NFL. In 2008 besloot hij te stoppen maar is hierop al tweemaal terug gekomen.

Eén reden waarom al deze mensen terug op topniveau willen presteren, nl. geld, kunnen we gerust naar de prullenbak verwijzen. Ze hebben immers allen een meer dan behoorlijke spaarboek.

Bij onze Belgische meisjes speelt het feit dat ze reeds op zeer jeugdige leeftijd top waren in eigen land en zelfs op wereldvlak. Henin won bv. op 15-jarige leeftijd de Orange Bowl en Roland Garros bij de junioren.

Waarom stoppen ze dan? Bij de vrouwen speelt ongetwijfeld mee dat ze kinderen willen (cf. Clijsters en Hellebaut). Bij de mannen is het vooral de leeftijd.

De prestatiedrang en het leveren van (top)prestaties, is vermoedelijk dé hoofdzaak dat zoveel toppers na enkel jaren van stilte opnieuw beginnen. Ze ontberen de competitie, de contacten, het winnen.

Iedereen die aan sport doet weet hoe verslavend dit is en wanneer je wereldtop geweest bent, is het ongetwijfeld nog veel moeilijker om een brave huismoeder of -vader te worden. Je lichaam en geest vraagt naar sport, het afzien, het lijden.

Ze zijn ook gewend om op handen gedragen te worden (al mogen wij over onze nuchtere dames niet klagen).

Het vangnet in België voor (ex-) topsporters is ook niet van dezelfde grootte als in het buitenland. Ik kan het me bv. niet voorstellen dat Schumacher of Jordan als schoenverkoper moeten gaan werken (al heeft dit ook met de sport te maken).

Henin heeft het als Unicef-ambassadrice en tv-figuur geprobeerd maar kreeg door de comeback van Clijsters ongetwijfeld zin om terug de draad op te pakken.

Hebben al deze sporters recht op een comeback? Zonder enige twijfel ja. Het is aan de sporter zelf om oordelen of hij/zich nog het lichaam wil pijnigen en aan topsport te doen.

Iedereen heeft recht op een nieuwe kans en de beweegredenen horen enkel toe aan de betrokkenen.

In België kunnen we het ons trouwens niet teveel verloorloven om kieskeurig te zijn qua wereldtoppers…

Wat voor een titel is dat nu? Wel, op de oorspronkelijk planning stond Rik Lamoral met sportjournalistiek gepland maar we werden tijdig verwittigd dat het andere les zou worden. Ik was er vanuit gegaan dat we een les kregen van Madeleine Sergooris (ngo’s) maar dit was dus niet juist. Lesgever van dienst was Marc Depraetere.

Ik dacht vervolgens dat we het over buitenlandjournalistiek gingen hebben maar we kregen een uitgeschreven cursus waarin een en ander over buitenlandse berichtgeving staat. Heel snel gingen we hier door om aan de hoofdmoot van de les te komen: het schrijven van een eenkolommer op basis van een Engels en Frans persbericht.

Vooral rond dat Frans persbericht (over Pasqua) was er nogal wat verwarring daar we niet zo bekend waren met de terminologie en er ruimte was voor interpretatie.

Eerlijk gezegd weet ik niet goed waar ik deze les moet kaderen…

We kregen opnieuw twee taken:

1. Tegen 20 juni 2010 moeten we op 2 vellen A4 een kwantitatieve en kwalitatieve analyse maken van de buitenlandse politieke berichtgeving (bpb) in een Belgische krant op zaterdag (geen buitenlands sportnieuws of buitenlandse faits divers). Volgende criteria moeten worden bekeken:

• Hoeveelheid bpb, hoeveel artikels?
• Is bpb voorpaginanieuws?
• Staat er bpb op de binnenbladzijden?
• Wervende titels?

2. In juni gaan we vervolgens op een maandagavond thuis een opdracht krijgen waar we een uur de tijd hebben om deze af te werken.