Oog in Oog
Qua concept vond ik dit debat heel goed. Ik vond dit zelfs één van de betere van het afgelopen jaar.
Duur was net lang genoeg.
Het afwisselen tussen het debat en het gesprek met de gasten gaf een zekere rust aan het debat.
Ik vond de moderatie van Goedele Devroy in orde. De gesprekken van Freek Braeckman waren goed en niet te lang. Ik blijf fan van Christophe Deborsu. Deze man heeft vermoedelijk al veel meer goodwill voor Wallonië gekweekt dan menig politici.
De gekozen onderwerpen waren zeer goed; je kreeg hierdoor eindelijk wat duidelijkheid van sommige partijen.
Enig minpunt vond ik het voortdurend switchen van camerastandpunten. Vooral in het begin van het debat gebeurde dit veelvuldig. Gelukkig werd dit naderhand genormaliseerd. Op de verkiezingsdag zelf was dit nog veel erger; ik voelde me bijwijlen in een 3d-film…
Wat mij betreft hadden er bv. zo’n vier debatten mogen zijn met telken een of meerdere onderwerpen. Hierdoor krijg je een tamelijk goed zicht op wat de partijen denken en hoe ze reageren op kritiek.
Over het debat zelf dan. Het is natuurlijk gemakkelijk om na de verkiezingsuitslag conclusies te trekken maar eigenlijk was de teneur al wat gezet: Marianne Thyssen probeerde amechtig het gevoerde beleid te verdedigen (waarvoor hulde) en voortdurend te hameren op toenadering tot de Franstaligen. Alexander De Croo zocht duidelijk nog zijn weg en moest natuurlijk jaren van (non)beleid verdedigen. Caroline Gennez slaagde er niet genoeg in om zich te profileren, Bruno Valkeniers is duidelijk niet de grote reder zoals Filip De Winter, Wouter Van Besien zat er maar wat bij, Jean-Marie De Decker kon enkel wat natrappen en Bart De Wever moest zich maar blijven verdedigen maar kwam toch opnieuw sterk uit het debat.
