Young journalists

Het allerlaatste kopstukkendebat op de openbare omroep was er eindelijk eentje die naam waardig. Het aloude recept van strijd en conflict werd even opgeborgen om alle partijvoorzitters eens rond de tafel te brengen in een pretentieloos en sereen debat. Groot was het contrast met zijn voorgangers in de laatste verkiezingsweek. In deze kon men dan ook enkel spreken van verkiezingsshows. Het betreft in deze een soort conflicttelevisie dat de laatste jaren meer en meer zijn opgang vindt, maar weinig te doen heeft met debat. Het voegt hieraan ook weinig constructiefs toe, getuige de huidige de steeds wederkerende verwijzingen naar dezelfde triviale akkefietjes. Het is het soort televisie waarin men het heeft over “duels” en “het tegen elkaar uitspelen”. Personencultus wordt in deze te belangrijk en de debatten lopen over van storende interviewerbias en misnoegde publiekskreten. Alles voor de show zeggen ze dan. De politicus die teert op conflict en hierop handig weet in te spelen wordt door dit soort televisie groot gemaakt, veelal ten koste van zij die ingetogen streven naar consensus.

Niets – of toch weinig – van dit alles in de laatste “oog in oog”. De show maakte voor één keer plaats voor een goed gemodereerd debat, afgewisseld met iets luchtigere neveninterviews, die een wezenlijke bijdrage leverden. De tegenover elkaar staande pepiters maakten plaats voor de symbolische rondetafel en de agressieve interviewer werd omgewisseld met een verzoenend moderator. Het gevolg hiervan is een veel aangenamere sfeer, en bovendien eentje waarin misschien sneller tot overeenstemming wordt gekomen. Een verademing ook voor de kijker, daar die anders het idee zou beginnen krijgen dat politiek is verworden tot loutere oorlogsvoering.

Is deze kijker echt zo op sensatie en conflict belust, of wordt hij misschien door de mediabonzen onderschat? Politieke berichtgeving zou toch een bepaalde sérieux mogen meekrijgen, en zelfs als men de minder geïnteresseerde burger wil bereiken, moet dat toch op een andere manier kunnen dan steevast de akkefietjes uit te vergroten of schandalen te zoeken. Ach, geen nieuws is goed nieuws en niemand is geïnteresseerd in wat goed loopt. Tenminste, dat is het uitgangspunt geworden in de journalistiek. In een overmatig gemediatiseerde wereld ontstaat dan ook de indruk dat ook op politiek vlak niets nog goed loopt.

Dat neemt niet weg dat binnen de partijpolitiek het zoeken naar oplossingen nog steeds constructiever werkt dan het zoeken naar conflict. Ze worden hierin dezer dagen echter niet geholpen door de media. Almaar nadrukkelijker moeten politici zich profileren in een klimaat waarin conflict centraal staat. Het werkt een instabiele situatie als degene waarin de Belgische politieke wereld zich bevindt enkel maar in de hand. Laat daarom maar “oog in oog” voortaan als voorbeeld dienen. Weg met de grote ego’s op televisie nog meer legitimiteit te verschaffen, welkom inhoud en sereniteit!