Young journalists

Op het WK snooker in Sheffield heeft de oude Steve Davis deze week voor heel wat enthousiasme gezorgd. Na in de eerste ronde verrassend Mark King uit te schakelen, toch de 16e op de wereldranglijst, versloeg hij in de tweede ronde zelfs regerend wereldkampioen John Higgins. Bij de BBC zat men een beetje met de handen in haar ; Davis is elk jaar tijdens het WK een graag geziene analist in de Crucible studio’s, maar zit nu zelf in de kwartfinales. De 6-voudige wereldkampioen (in de jaren ’80) is zo hét verhaal van dit WK. Steve Davis heeft de gezegende leeftijd van 52 jaar.
Velen die het snooker niet volgen, zullen zich nu misschien afvragen : is dat niet wat oud voor een comeback? Een logische vraag, zeker gezien de vele wederoptredens die we de laatste maanden beleven in de sport, en dan nog vooral in ons eigen kleine België. En net dat is het ongelooflijk mooie, aandoenlijke aan het verhaal van Steve Davis : dit is géén comeback, hij is namelijk nooit gestopt. De man houdt te veel van zijn sport.

Hoe zit dat dan met Tia Hellebaut, Kim Clijsters, Justine Henin en Michael Schumacher, allemaal grote kampioenen. Houden zij niet genoeg van hun sport? Het lijkt me een grove belediging dat nog maar te durven denken. Zonder liefde geen kampioen. Geen kampioen zonder volledige overgave. En daar wringt het schoentje. Waarom zijn deze sporters in de eerste plaats gestopt en waarom zijn ze teruggekomen? Clijsters wond er geen doekjes om: ze wilde kinderen, ze wilde mama worden. Tia Hellebaut en Kim Gevaert stopten omdat het goed was geweest, zijn ook iets ouder dan Kim en Justine, en werden even later beiden zwanger. Michael Schumacher van zijn kant was sowieso op pensioengerechtigde leeftijd. Maar voor hem en Henin gold wel dat ze de verzadiging nabij waren, ze hadden alles (of bijna alles) gewonnen, hadden zichzelf bewezen. Hellebaut stopte op een absoluut hoogtepunt met Olympisch goud. Bij Gevaert had de roofbouw op het lichaam zijn tol geëist. Om wat voor redenen ook, allemaal misten ze op een gegeven moment dat wat nodig is om in de topsport tot prestaties te komen : volledige overgave.

In feite zijn Clijsters en Henin hier de uitzonderingen, omdat ze vroegtijdig gestopt waren. Hellebaut de laatbloeier en Schumacher de veteraan, dat was minder verrassend. Aanvankelijk zaten hun na-carrière agenda’s overvol, met moedertje spelen voor Kim en toneeltje en nog wat spelen voor Justine. Hellebaut ging voor een werkende carrière. Maar wat blijkt na verloop van tijd? Het is toch allemaal minder spannend, gevarieerd, opwindend dan gedacht. Veel ex-sporters beschrijven dat als een groot gemis. Het buiten-gewone leven. De druk, hoe zwaar ze ook is, en hoe ermee omgaan, de pompende adrenaline, de enorme ontladingen. Terwijl het ‘gewone’ leven nogal, tja, gewoontjes is.

We begrijpen, of we begrijpen niet, waarom ze gestopt zijn. Begrijpen we waarom ze terug beginnen? Dikwijls wordt dan verwezen naar het geld, misschien onze Belgische afgunst die we niet kunnen verbergen. Persoonlijk geloof ik er geen bal van. Geld is ongetwijfeld een factor. Maar met geld win je geen grand prix, geen Olympische medaille, geen Wimbledon-titel en ga zo maar door. En deze 4 kampioenen zijn niet teruggekomen om meelopers te worden. Nee, ze willen zich opnieuw een weg banen naar de top, en stellen zich niet tevreden met een tweederangsrol. Clijsters beseft nu dat ze heel graag tennist, Hellebaut en Schumacher missen het presteren onder druk, Henin heeft door dat ze niet in alles even goed is als tegen een balletje slaan en heeft ook een besef van geschiedenis : ze wil die ontbrekende Grand Slam-titel op haar palmares. Allemaal hebben ze teruggevonden wat ze even kwijt waren : die ongelooflijke drive, de wil om te winnen, de menselijke wil om te excelleren, om boven zichzelf uit te stijgen. Prachtig toch?

Laten we niet hypocriet doen, wij en de media lusten het wel, al de verhalen rond helden en gevallen helden. De anticipatie ook. Zullen ze het nog wel kunnen? Wat gaan ze nog laten zien? Want helden creëren om ze dan zo snel en diep mogelijk te zien vallen, het is een Belgische sport. Frank Vandenbroucke werd eerst een godenkind genoemd en daarna uitgespuwd. Hij had net te vaak en in feite nooit een comeback gemaakt .

Gelukkig zijn het geen Vandenbrouckes, ‘onze’ Tia, Kim en Justine. Ook Schumacher niet. Hij kan wel eens arrogant zijn, iemand bewust een gericht tikje geven met een voor- of achterband, maar aan respect geen gebrek. En was dat niet zo, hij zou er zijn slaap niet voor laten. Ook de comebacks van de Belgische meisjes kunnen vooral op sympathie rekenen. We hadden het zelfs gehoopt, want ze zijn nog jong en hebben ongetwijfeld nog heel wat topprestaties in zich. Ze komen terug om hopelijk opnieuw op een hoogtepunt te stoppen. Eén man gaf hen al eens het voorbeeld van de waardige, perfecte comeback. Zijn naam : Michael Jordan. Hij had het Amerikaanse basketbal een hele carrière gedomineerd, een ploegsport dan nog. Hij stopte als de beste ooit, kwam na twee jaar terug en domineerde opnieuw, won 3 titels op rij en nam afscheid als de beste aller tijden. Hij kwam, zag en overwon, for the love of the game.