De grote comebacks
Doelgroep: de sportliefhebber die graag wat meer achtergrondinformatie wilt.
De laatste tijd worden we in België “verwend” met enkele sportieve comebacks: Kim Clijsters, Justine Henin en Tia Hellebaut.
Wie dacht dat het alleen maar Belgen zijn die graag opnieuw aan (top)sport doen, heeft het grondig mis. Enkele wereltoppers gingen hen immers voor: Michael Jordan, Mario Lemieux, Michael Schumacher, Dara Torres, Brett Favre, …
Waarom doen deze sporters het? Voor het geld? De roem? De sport? Het publiek? Veel vragen en hopelijk kunnen we op het eind van dit artikel een antwoord geven.
Wie dit lijstje overloopt, herkent één constante: het gaat allemaal om topsporters. Michael Jordan was hét uithangbord van de NBA (basketbal), Mario Lemieux was een legende in de NHL (ijshockey), Michael Schumacher in de Formule 1, Dara Torres in het zwemmen en Brett Favre in de NFL (Amerikaans voetbal).
Bij twee mannen, Lance Armstrong en Mario Lemieux, is de terugkeer wel heel opmerkelijk daar ze beiden geconfronteerd geweest zijn met kanker.
Lance Armstrong (38 jaar) won in 1993 het WK op de weg. In 1996 werd hij ernstig ziek en werd er teelbalkanker vastgesteld. Na talrijke behandelingen keerde hij in 1998 terug in het peloton. Van 1999 t.e.m. 2005 won hij vervolgens zevenmaal de Ronde van Frankrijk…
De Candees Mario Lemieux (44 jaar) won in 1991 en in 1992 de Stanley Cup. Hij groeide uit tot een echte legende. In 1993 overwon hij kanker en kon hij verder spelen. In 1996 moest hij echter stoppen wegens rugklachten. Vier jaar later, in 2000, keerde hij nog eens terug maar moest uiteindelijk in 2006 definitief stoppen wegens hartritmestoornissen.
Michael Schumacher (41 jaar) werd, tussen 1991-2006, zeven keer wereldkampioen in de Formule 1 en keerde dit jaar terug.
Dara Torres (43 jaar) won al 12 olympische medailles tijdens 5 Olympische Spelen. Ze begon haar Olympische carrière in Los Angeles 1984. In 1992 stopte ze na de Spelen van Barcelona. Zeven jaar later keerde ze terug op het hoogste niveau. Na het behalen van 1 x goud en 3 x brons op de Spelen van Sydney 2000 stopte ze opnieuw. En jawel, na zeven jaar en nadat ze voor het eerst moeder was geworden, keerde ze nog eens terug. Ze behaalde in Peking opnieuw 3 x zilver. Nu wilt ze doorgaan tot Londen 2012…
Brett Favre (40 jaar), één van de beste quarterbacks aller tijden, won in 1997 met de Green Bay Packers, de Super Bowl en werd driemaal op rij verkozen tot MVP van de NFL. In 2008 besloot hij te stoppen maar is hierop al tweemaal terug gekomen.
Eén reden waarom al deze mensen terug op topniveau willen presteren, nl. geld, kunnen we gerust naar de prullenbak verwijzen. Ze hebben immers allen een meer dan behoorlijke spaarboek.
Bij onze Belgische meisjes speelt het feit dat ze reeds op zeer jeugdige leeftijd top waren in eigen land en zelfs op wereldvlak. Henin won bv. op 15-jarige leeftijd de Orange Bowl en Roland Garros bij de junioren.
Waarom stoppen ze dan? Bij de vrouwen speelt ongetwijfeld mee dat ze kinderen willen (cf. Clijsters en Hellebaut). Bij de mannen is het vooral de leeftijd.
De prestatiedrang en het leveren van (top)prestaties, is vermoedelijk dé hoofdzaak dat zoveel toppers na enkel jaren van stilte opnieuw beginnen. Ze ontberen de competitie, de contacten, het winnen.
Iedereen die aan sport doet weet hoe verslavend dit is en wanneer je wereldtop geweest bent, is het ongetwijfeld nog veel moeilijker om een brave huismoeder of -vader te worden. Je lichaam en geest vraagt naar sport, het afzien, het lijden.
Ze zijn ook gewend om op handen gedragen te worden (al mogen wij over onze nuchtere dames niet klagen).
Het vangnet in België voor (ex-) topsporters is ook niet van dezelfde grootte als in het buitenland. Ik kan het me bv. niet voorstellen dat Schumacher of Jordan als schoenverkoper moeten gaan werken (al heeft dit ook met de sport te maken).
Henin heeft het als Unicef-ambassadrice en tv-figuur geprobeerd maar kreeg door de comeback van Clijsters ongetwijfeld zin om terug de draad op te pakken.
Hebben al deze sporters recht op een comeback? Zonder enige twijfel ja. Het is aan de sporter zelf om oordelen of hij/zich nog het lichaam wil pijnigen en aan topsport te doen.
Iedereen heeft recht op een nieuwe kans en de beweegredenen horen enkel toe aan de betrokkenen.
In België kunnen we het ons trouwens niet teveel verloorloven om kieskeurig te zijn qua wereldtoppers…
