Young journalists

Doelgroep: Humo-lezers

Sportland kampt nog steeds met dopingperikelen, maar er wordt wel minder over gepraat, geroddeld en gespeculeerd. Immers, een nieuwe trend bezorgt dezer dagen menig sportverslaggever genoeg stof tot schrijven: de comeback!
Eerst was er mama Kim. Juju kon niet achterblijven en tenslotte besloot ook Tia II op te staan. Het lijkt wel of alle coryfeeën van de sportwereld eerst hun afscheid nemen van hun geliefde sport om luttele maanden later met veel bombarie hun terugkeer aan te kondigen.
Wat bezielen deze ex-sporters om hun bruisende privélevens aan kant te schuiven en zich opnieuw te storten in stoïcijnse trainingen en helse diëten… kortom, waarom al dat bloed, dat zweet en die tranen?

Money money money

Voor het geld moeten de topsporters het niet doen. De meesten hebben hun spaarvarken goed gevuld. Om een voorbeeld te geven: Justine Henin tenniste een schamele 19 miljoen euro bij elkaar, zónder de gewonnen Porsches en breedbeeldtelevisies. Juju heeft dan wel een dure scheiding achter de rug maar haar vermogen bestaat nog steeds uit een bedrag van minstens 8 cijfers. En ook op de bankrekeningen van Kim Clijsters en Michael Schumacher staat een pak poen waar Jan Modaal enkel van kan dromen.

Burn-out

De drijfveer voor een comeback moet iets anders zijn. Miss Henin stak niet onder stoelen of banken dat ze de uitdaging miste en dat ze in een diep zwart gat gevallen was. De burn-out komt niet enkel in het bedrijfsleven voor maar dringt virusgewijs ook het sportmilieu in. Atleten trainen al van kleins af aan als een bezetene. Heel hun leven staat in het teken van hun sport. Feestjes in nachtclubs, dronken braspartijen op late zomeravonden en chocoladevreetbuien passen niet in het schema van een topsporter. Na jaren van hard labeur verwondert het dan ook niemand dat sporters ook maar mensen van vlees en bloed zijn en ook graag hun ‘carré confituurke’ willen eten zonder te kampen met een immens schuldgevoel en een boze trainer. Op een gegeven moment willen de sporthelden een gewoon leven, weg uit de schijnwerpers en hun artificiële levensomgeving.

De roep van het publiek

Maar al snel kan het verlies van publieke aandacht zich ook wreken. Voormalige sportsterren missen het gejuich van hun fans, het geflits van de camera’s, én zelfs de lastige vragen van journalisten. Supporters, buiten de die-hards, sturen geen brieven of knuffels meer, de krantenpagina’s worden gevuld met artikels en foto’s van hun opvolgers. Het leven kan hard zijn, ook voor de (rich and) famous onder ons.

Moeder natuur

Maar niet iedereen is het sporten moe of mist de roem. Sommigen snakken naar iets nieuws in het leven. Neem dit letterlijk. Zowel Kim Clijsters en Tia Hellebaut beëindigden hun carrière om zich te settelen en een kleine spruit op de wereld te zetten. Jada en Lotte zagen het levenslicht, end of story. Of toch niet, beide dames kwamen terug. Sterker, Kim Clijsters werd zelfs supermama door slechts 1 maand na haar terugkeer de US Open te winnen. Voor deze prachtprestatie kreeg ze in Abu Dhabi de trofee voor beste comeback op de Laureus World Sports Awards. Daarmee hield ze zevenvoudig Tourwinnaar Lance Armstrong van de eerste stek op het podium.

Come of back?

Nu stelt de vraag zich of elke comeback, hoe weloverwogen de keuze van de ex-sporter ook was, wel succesvol zal zijn. Kan iedere topsporter zijn oude niveau hervatten? Of wordt het een ‘net niet’, krijgt de sporter het schaamrood op de wangen en blijven de fans in de kou staan? Kim Clijsters heeft met haar winst op de US Open bewezen dat het kan. Net als Lance Armstrong die bij zijn eerste Tour na zijn comeback derde werd.  De verwachtingen zijn dan ook hooggespannen bij Tia Hellebaut: kan ze opnieuw over de 2 meter of niet?. En wat met Henin? Kan ze het gapende gat in haar palmares vullen en dit jaar toch Wimbledon winnen? De blonde tennisvrouw is zéér ambitieus, gebrand om dit tornooi te winnen. De inspiratie vond ze bij Roger Federer die na jaren proberen eindelijk Roland Garros won.

Niet alle comebacks zijn dezelfde

En om dit stuk af te sluiten nog een laatste punt: de ene comeback is de andere niet. Niet alle sportieve rentrees worden door het publiek evenveel gesmaakt. De reden van de tijdelijke stopzetting van de carrière speelt een grote rol. De supporters van een wielrenner die zich bezondigde aan doping of een overspelige golfer zullen op minder begrip kunnen rekenen dan atleten die hun carrière on hold zetten wegens een zwangerschap of nood aan een nieuw sportloos leven.
Sport zorgt er voor dat je in een emotionele rollercoaster belandt, het ontroert iedereen, of je nu een doetje of een ruige rocker bent. Sport blijft bestaan en de comebacks gelukkig ook.