Les 17: gerechtelijke berichtgeving (1)
Lesgever: Pol Deltour
In deze les hadden we het vooral over de gerechtsjournalistiek. Er werd ons verteld dat, indien je een rustig leventje wilt, je best geen gerechtsjournalist wordt.
De belangen liggen een stuk gevoeliger; het slachtoffer wilt meestal met rust gelaten worden net zoals de dader die zich steeds kan beroepen op “het vermoeden van onschuld”. Tot slot heb je nog het gerecht dat de laatste tijd niet bepaald een goede relatie heeft met de pers.
Natuurlijk konden we niet voorbijgaan aan de laatste veroordelingen die de pers heeft opgelopen. Hier ontspon zich bijwijlen een hevige discussie. Een interessant zaak is toch wel die van QuickStep vs Het Laatste Nieuws waarbij een (ex-)journalist, Maarten Michielssens, de (ex) chef-sport (Frank Depoorter) en de hoofdredacteur (Paul Daenen) veroordeeld werden tot een gezamenlijke schadevergoeding van 500.000 euro plus interesten. Het standpunt van de VVJ en dat van Geert Buelens geven een beetje weer hoe de standpunten uit mekaar kunnen liggen.
Regelmatig maakten we, wegens interesse van de aanwezige studenten, wat zijsprongetjes. Zo discussieerden we o.a. over wat nu juist een publiek figuur is, wat zware/lichte feiten zijn, …
Een klein voorbeeld: de minister van Verkeer rijdt door een rood licht. Is dit een “zwaar” feit? Ja. Diezelfde minister wordt betrapt op sluikstorten. Zwaar feit? Neen.
Slachtoffers van zedenfeiten en jongeren die in het circuit van de jeugdbescherming zitten, genieten speciale bescherming.
We maakten ook kennis met de term “recht om vergeten te worden“. Dit is echter geen wettelijk recht.
