Jan-Albert Hootsen vertelt in dit artikel hoe hij als freelancer naar Mexico trok. Het is momenteel belangrijk om crossmediaal te zijn: leer werken met een audiorecorder, videocamera, fototoestel, … zodat je voor verschillende media kunt werken. Werk je in, leg contacten, … Dit alles komt aan bod in een toch wel leuk artikel voor mensen die de stap willen maken.
Lesgever: Peter Vandermeersch
Idolatrie is natuurlijk steeds gevaarlijk maar naar de les van gisteren keken er toch veel naar uit.
Vraag was hoe Peter Vandermeersch het dit jaar ging aanpakken.
Uiteindelijk hebben we gedebatteerd over de artikelenreeks van Geert Buelens die in De Standaard verscheen en nogal wat stof deed opwaaien. Deze reeks handelde over mediakritiek. Nadat Peter Vandermeersch hierop zelf een reactie schreef, kwam er nog meer discussie los.
Wat wij gisteren gedaan hebben, is over elk individueel punt van kritiek gedebatteerd. Het ging er bijwijlen geanimeerd aan toe.
Interessant was toch wel of de media nu (teveel) macht heeft of niet en mensen kan maken en/of kraken.
Blijkbaar neemt, althans volgens wat we gisteren te horen kregen, De Standaard de kritiek dat ze teveel choquante artikels brengen i.p.v. interessante, ter harte en zijn aan het onderzoeken hoe ze (opnieuw) hun rol van kwaliteitskrant kunnen opnemen.
Peter Vandermeersch gaf toe dat ze teveel gebracht hadden over de ontploffing in Luik, over de treinramp in Halle, over Dendermonde, …
Dit vond ik persoonlijk zo leuk aan deze les: Peter Vandermeersch gaf tenminste de indruk om in debat te willen gaan over de rol van de (zijn) media en schuwt de zelfkritiek niet. Dat het echter niet steeds zo gemakkelijk is ondervonden we soms zelf door het ook niet meer te weten.
In ieder geval mogen er van mij meer van deze lessen komen!
Lesgever: Madeleine Sergooris
Het zag er, qua opkomst, in eerste instantie maar beroerd uit maar uiteindelijk geraakten we toch aan acht…
We bespraken de opdracht die we gemaakt hadden, nl. het maken van een magazine. Elke hoofdredacteur moest vertellen hoe hij het had aangepakt en met welke problemen hij werd geconfronteerd.
We kregen vooral heel veel nuttige feedback van mevrouw Sergooris en vervolgens bespraken we de individuele artikels. Op een heel positieve manier gaven de medestudenten hun mening.
Het viel op dat de kwaliteit van de artikels goed en bij sommigen heel verrassend was. De meeste studenten hebben dit project dan ook gesmaakt.
Het was natuurlijk niet allemaal goed (zo bleef van mijn editoriaal weinig of niets over maar later meer hierover). Hierbij wat algemene aandachtspunten:
Zelf had ik een editoriaal geschreven over Oeganda. Het zal niet de eerste keer en vermoedelijk ook niet de laatste keer geweest zijn maar ik kreeg te horen dat mijn artikel eerder richting pamflet uitging. Ik heb ook alles wat teveel op een hoop gegooid. Tevens gebruikte ik ook teveel “we”, “ze” en nam eigenaardige stellingen in. Hou je aan de feiten! Conclusie: herschrijven!
Ik vond het een zeer interessante les. We hebben leren samenwerken, mekaars werk bespreken en hebben ondervonden dat er nog veel werk aan de winkel is. De feedback was dik ok!
Taak: tegen dinsdag 23 maart 2010 wordt er verwacht dat iedereen zijn/haar artikel herschrijft met verwerking van de gegeven opmerkingen.
We moesten voor Madeleine Sergooris een magazine maken. Wij kozen voor een mini-Knack, zowel qua structuur als qua inhoud. Naam van het magazine werd “Knick”. Ik was eindredacteur en hierbij volgt mijn editoriaal.
In het noorden van Oeganda zijn er momenteel weer tal van vluchtelingenkampen, veelal bevolkt door Oost-Congolese vrouwen en kinderen. Hierbij krijg je dan nog tal van Oegandese ex-kindsoldaten die de grootste moeite van de wereld hebben om opnieuw normaal te functioneren.
Internationaal hoor je hier weinig of niets van. Heeft het ermee te maken dat Oeganda voor de westerse wereld niet interessant is?
Het valt op dat de laatste jaren de onverschilligheid tegenover het Afrikaanse continent blijft toenemen. Sommige mensen vinden dat ze het allemaal zelf zoeken door voortdurend binnen- en buitenlandse oorlogen uit te vechten.
Laat dit nu net de kern van het probleem zijn: ze vechten omdat ze niets hebben.
Westerse hulporganisaties slagen er maar niet in om structurele maatregelen in gang te krijgen. Zo heb je momenteel in de hoofdstad, Kampala, nog steeds tal van ziekten, vooral veroorzaakt door het gebrek aan latrines. Het sterftecijfer door malaria blijft ook maar stijgen. Hier geen (tien)duizenden muskietennetten om de behoeftigen te helpen.
Het enige wat blijkbaar over de nodige financiële steun kan beschikken is de bescherming van de berggorilla’s. Dankzij het werk van de Belg Emmanuel de Merode in het Virungapark in Congo is deze problematiek opnieuw op de wereldagenda gezet. Dankzij een bewustmakingscampagne zijn vele dorpbewoners er nu van overtuigd dat men de berggorilla’s moet beschermen en niet afslachten. Het inzetten van de dorpelingen bij het patrouilleren in het gebied en het geven van economische compensaties wanneer er vernielingen aan de tuin werden aangericht, was dan ook een meesterzet.
Spijtig genoeg volstaat dit niet; ook andere, prangendere problemen vragen onze aandacht.
Zo is de staat van de wegen nog steeds ondermaats waardoor Oeganda zowat het hoogste aantal verkeersdoden ter wereld telt.
Meerdere landen hebben hier reeds hun tanden op stuk gebeten, veelal omdat ze te weinig de lokale bevolking bij de werken betrekken. Uiteindelijk zijn zij het die het gaan moeten doen en zorgen voor het verdere onderhoud.
Het noorden van Oeganda blijft ook nog steeds levensgevaarlijk omdat de rebellen van Joseph Kony regelmatig de grens oversteken om kindsoldaten te recruteren en zich te bezondigen aan collectieve verkrachtingen. Het Internationaal Gerechtshof in Den Haag heeft een aanhoudingsmandaat uitgegeven en wil Kony voor het Hof brengen. De Oegandezen zelf kan het allemaal niet zoveel meer schelen. Ze willen nu eindelijk rust en zijn zelfs bereid om algemene amnestie te aanvaarden indien dit ervoor zorgt dat ze opnieuw een geregeld leven kunnen leiden.
Tot slot is het ook onze verdomde plicht om aan de Oegandezen te zeggen dat ze respect moeten opbrengen voor de oorspronkelijke bewoners, de Batwa. Deze nomaden zijn van de ene dag op de andere landloos geworden. Men heeft er niets beter op gevonden dan hen in een “excuse-moi le mot” reservaat te steken, klaar om nietsvermoedende toeristen wat dollars afhandig te maken. Het geld wordt vervolgens vooral gebruikt om alcohol aan te schaffen waardoor de Batwa in een neerwaartse spiraal blijven. Respect afdwingen bij anderen begint meestal bij jezelf.
Ik ben er rotsvast van overtuigd dat de Oegandezen het waar kunnen maken en één van de meest stabiele landen in Oost-Afrika kunnen worden. Stabiliteit in het ene land brengt automatisch stabiliteit in de naburige landen met zich mee en dit is wat er in de regio nodig is!
De laatste maanden is de crisis een hot item. Chique termen als recessie en koopkracht vulden menig krantenpagina. Niemand kon eromheen, zeker niet de singles. Zij zijn misschien wel de grootste slachtoffers van het financiële monster. Maar vrees niet, dappere single, 4U zette de beste besparingstips op een rijtje zodat u uw leventje als vrolijke vrijgezel kan verder zetten, zónder geldzorgen.
Odi et amo
Wat begon als een opeenvolging van kleine tegenslagen in de Amerikaanse hypotheekmarkt, sloeg over naar een wereldwijde geldcrisis. Consumptieprijzen schoten de lucht in, duizenden werknemers werden, al dan niet met een ontslagpremie, bedankt voor hun diensten en mensen schreeuwden moord en brand tijdens betogingen tegen de vermindering van de koopkracht. Tussen de joelende menigte stonden heel wat singles die hun stem luid lieten horen. De crisis treft hen immers harder dan tweeverdieners. Zij moeten het doorgaans al rooien met één loon en door de crisis moeten zij nóg dieper in de geldbuidel tasten.
Een klaagzang is voor u als single geoorloofd maar met onze tips hoeft u niet langer meer te zeuren. Lees aandachtig de onderstaande weetjes en u zal meteen de crisis zowel haten als beminnen, odi et amo.
U komt beter proper voor de dag maar…
Als vrije vogel is men doorgaans vrij hygiënisch van aard. Geen enkele potentiële liefde staat immers te springen om te kussen met iemand die last heeft van slechte adem- en lichaamsgeuren. Desalniettemin dient men op hygiëne toch wat in te boeten als men de crisis heelhuids wil doorkomen. Zo spoel je best niet na elke wc-beurt water door. Geurhinder verzekerd maar wees gerust, als single heeft enkel ú er last van. Houdt u niet zo van natuurlijke aroma’s, dan kan u als handige Harry steeds de recyclage-wc installeren. Bovenop de vergaarbak van het toilet maakt u een kleine lavabo. Handen wassen met proper water en daarna het gebruikte water in de wc laten vloeien. Zo, en niet omgekeerd.
De kleren maken de man/vrouw
U bent een gelukkige single maar u wil later niet als ‘oude vrijster’ of ‘ouwe bok’ bestempeld worden? Cupido met zijn liefdespijlen bestaat helaas niet dus hoog tijd om zelf het heft in handen te nemen. De eerste indruk is steeds belangrijk voor een toekomstige geliefde. Zorg er dus voor dat u goed gekleed voor de dag komt. Kleren kosten geld en in tijden van crisis heeft u liever eten op uw bord dan een nieuwe outfit om het lijf? Verkoop of herstel uw oude kleren.
Een auto van den Duts
Om iemand het hof te maken, helpt het als u in een dure slee kan rondtuffen om de ander te imponeren. Geen geld? Importeer een auto uit Duitsland. In het land van worsten en bier is de automarkt veel groter waardoor de prijzen en de BTW er voor nieuwe en tweedehandswagens een stuk lager liggen.
Als u al een wagen bezit, probeer dan uw brandstofverbruik te beperken. Rij achter grote voertuigen (zo geef je minder gas om vooruit te komen) of laat de auto op stal staan en stap in het systeem van het carpoolen (vermindert ook het vet op de dijen).
De wereld rond
Na betaling van al de rekeningen in het begin van de maand, wil u zo snel mogelijk de vaart inspringen? Een reisje naar de Caraïben of een citytrip naar Rome zit er voor u als single immers niet in. Dat dacht u maar! U kan perfect op reis gaan, alleen dient u een portie creativiteit te bezitten. Logeer op iemands sofa of in een jeugdherberg. Of beter, ga op reis als reisleider.
Een vrijgezel gaat pas slapen…
Als vrijgezel heeft u een goedgevuld sociaal leven. De crisis kan hier een stokje voor steken. Toch hoeft u geen kluizenaar te worden. Nodig u zelf uit bij vrienden, zeker wanneer de koelkast leeg is.
En dan nog dit. Wanneer u na een avondje doorzakken een romantische nacht beleeft, doe het dan veilig. Een kind is immers de grootste slokop van het gezinsbudget…
Als bovenstaande tips niet haalbaar zijn dan kan u nog steeds een rijk lief zoeken.
Single en geldzorgen, qué?
Overmorgen, donderdag 11 februari 2010, is er GEEN les. De les gaat door op maandag 1 maart 2010.
Dit werd medegedeeld via mail door Kurt Hillewaere.
Lesgever: Wim Boeckmans
Nou moe… Bij aanvang van de les werden we serieus de levieten gelezen wegens een zeer zwak dictee en andere testen. Waren we vorig jaar nog goed tot heel goed dan sloeg de meter nu de hele andere kant uit. We zaten er, na deze fikse bolwassing, dan ook als geslagen honden bij, beseffend dat een correct taalgebruik toch wel één van de pijlers van goede journalistiek is. Het weze gezegd, de heer Boeckmans heeft hierna een interessant discussie in gang gezet waarbij we onze ongezouten mening mochten geven over het hoe en waarom van dit feit. We kregen dan ook een geanimeerd debat dat mogelijk ertoe zal leiden om één en ander in de toekomst beter aan te pakken.
Na de pauze moesten we uit Metro een radioreportage van twee minuten maken. Hier viel vooral op dat we zowat allemaal onze stukken te lang maakten en veel te veel gebruik maakten van schrijftaal in plaats van spreektaal.
Wanneer ik op deze les terug kijk, moet ik toch wel vaststellen dat er tijdens de opleiding té weinig aandacht is voor de praktijk. De feedback die we bijvoorbeeld nu kregen, deed ons wel degelijk de ogen open doen. Vandaar ook dat de discussie die we gevoerd hebben misschien nog wel eens heel belangrijk zou kunnen zijn in het vervolg van onze opleiding/loopbaan…
4U
Een vrij-gezellig blad!
(magazine voor de avontuurlijke en complexloze single)
• Van Kelecom Joris:
- column gericht op de jonge vrijgezel
- wekelijks terugkerend thema: reizen
- knipoog naar de actualiteit
- schrijfstijl: naar voorbeeld Humo
De R(e)i(j)zende Gedachte
Onze columnist vindt elke week opnieuw de ideale vakantiebestemming voor singles. Of toch weer niet?
Ik groet u weder en oprecht!
En zie, voor vandaag, volgende gouden raad… Singles aller landen, zie dat je af en toe eens op vakantie gaat!
Vervolgens, onvermijdelijk en elke keer weer diezelfde vraag:
Waar moeten we dan naartoe?
Ook deze week weer een tipje van de sluier opgelicht, zonder taboe…
Wie moeite heeft om een geschikte vakantiebestemming te vinden kan dezer dagen eens proberen een krant open te slaan. Die kan je alvast vertellen waarnaar je maar beter niet je vakantiepijlen richt. Een verdwaalde wereldverbeteraar of hulpverlener niet te na gesproken heeft vandaag immers niemand iets verloren in Haïti. En zelfs al zou je koppig voet bij stuk houden, je vliegtuig landt er uiteindelijk toch nooit.
Neen, Haïti aanprijzen als toeristisch paradijs zit niet bepaald in het businessplan van de lokale touroperator. Dan maakt hij vooralsnog meer kans dat vakantiehuisje aan het Lemmensplein te slijten. Een oase van rust te Anderlecht. Tenminste, zo stel ik het me toch voor. In vergelijking met Haïti dan…
Nochtans, de toeristische paradijzen in deze tropische regio, ze bestaan wel degelijk hoor. Ga maar eens op rondvraag naar de favoriete vakantiebestemming van de gemiddelde welgestelde Europeaan. Haïti’s enige buurland zal vreemd en opvallend genoeg veel over de lippen gaan.
Ik verwijs hier uiteraard naar de Dominicaanse Republiek, parel van de Caraïben!
Hoe kan dat dan? Het armste land van het westelijk halfrond gelegen naast dit populaire vakantieoord. Wel, in de Dominicaanse Republiek beschikken ze blijkbaar over een aantal buitengewone troeven…
Een beetje research op het internet leert ons namelijk al snel dat de Dominicaanse Republiek hét paradijs is voor mannelijke én vrouwelijke sekstoeristen. En seks, tja, dat verkoopt als zoete broodjes zeker?
Het dient gezegd, vrouwelijk sekstoerisme, als er al geen aflevering van Jambers over bestaat, dan is er zeker één aan verloren gegaan!
Van de mannelijke variant hoef ik eigenlijk niet veel meer te weten. Die wordt meestal in één adem genoemd met kinderprostitutie (Bah!)(foei!) en is al vaker (en terecht!) voer voor schandaal in de media geweest. Over hoe de vrouwtjes dit aanpakken blijven we echter nog een beetje in het ongewisse. Het schijnt dan ook een vrij recent gegeven te zijn.
Nu,
Vrouwen die erop uit trekken in de hoop met een jonge kerel te kunnen aanpappen, het overvalt me een beetje. Zeer bevreemdende gedachte ook. Was het niet het monopolie van de man om zijn begeerte achterna te lopen en hiervoor ook en passant financieel zware inspanningen te leveren? En voorts, kunnen vrouwen niet sowieso mits enkele niet mis te verstane insinuaties eender welke vrijgezelle man meelokken?
Het zijn in ieder geval opvattingen die op zijn minst onder een aantal mannen leven…
De vergelijking gaat echter niet helemaal op. Het sekstoerisme voor vrouwen belichaamt iets helemaal anders dan waar het ons bekende sekstoerisme voor staat. Dat woord brengt immers nare insinuaties met zich mee, ontleend aan de reeds vernoemde mannelijke variant. Vrouwen kleuren deze term dan weer helemaal anders in.
Wat in de Dominicaanse republiek gebeurt is het namelijk het volgende:
Jonge, professionele verleiders (“Sankies Pankies” genaamd) paraderen langs de stranden en maken er jacht op westerse vrouwen van alle leeftijden, maten en gewichten. Ze hopen mee te delen in de luxe die deze vrouwen zich op vakantie laten welgevallen door hen gedurende deze periode in de watten te leggen. Directe financiële transacties voor lichamelijk contact komen zelden voor.
Het cliché van vrouwen die eerder aandacht prefereren dan louter uit zijn op seksueel contact wordt hier wel bevestigd. Beide partijen maken hier een bewuste keuze, zonder dat er enige vorm van dwang in het spel komt. Bovendien gaat het initiatief uit van de mannelijke “toy-boy”.
Zonder een ethische discussie te willen starten: Het spel wordt hier “proper” gespeeld. Men kan dit natuurlijk ook, en geheel terecht, bestempelen als prostitutie, maar zeg nu eerlijk: Is het niet iets beschaafder dan wat we allemaal kennen van de “koppen XL”- reportages over dikke Duitsers en kleine meisjes?
Ik zou er persoonlijk niemand voor gaan vervolgen…
Dus,
aan vrouwen die het wensen aan den lijve te ondervinden zeg ik dan ook:
U heeft mijn zegen…
(en indien u dat wenst, eventueel ook mijn nummer)
Graag tot volgende week,
De vrijgezel die nooit gaat slapen…
Op dun ijs…zo heet het blogartikel dat Bert Anciaux op 9 januari de wereld instuurt. Hij heeft het over de Hasseltse procureur die zich, opgejaagd door de media, op erg dun ijs begeeft tijdens zijn persmededeling in de zaak Ronny Janssen. De magistraat moet zijn woorden zorgvuldig wikken en wegen om het onderzoek niet te schaden. In tegenstelling tot Anciaux: In weinig subtiele bewoordingen valt hij de media frontaal aan en beschuldigt hen van “verkoop en misbuik van emoties en menselijke ellende”. Omdat dat goed verkoopt.
Bert Anciaux haalt zelf geen argumenten aan in zijn emotionele uitbarsting. En toch heeft hij een punt. De commerciële belangen zijn in ons medialandschap inderdaad toegenomen. In de berichtgeving over de zaak Janssen, is het recht op privacy duidelijk geschonden. Het huisnummer van de verdachte, de foto’s van zijn huis, een duidelijke close-up foto in de meeste kranten, de kennissenkring ondervragen,…In deze zaak gebeurde het allemaal vóór de verdachte officieel in verdenking gesteld werd. Daarbij komt dat die details geen enkele toegevoegde waarde hadden. De meeste Vlaamse mediagroepen hebben zich daaraan bezondigd. De Vlaamse Raad voor Journalistiek, die toezicht houdt op de deontologische code i.v.m. journalistiek, zal het niet ontgaan zijn.
Voor Anciaux is het “zelfreinigend vermogen van journalisten” onvoldoende. Hij eist daarom dat de media-wetgeving aangepast wordt. Een zware eis. Wie zou verwachten dat Anciaux beseft dat hij zich eveneens op glad ijs begeeft met zijn scherpe kritiek op de berichtgeving door de media, komt bedrogen uit. In deze complexe kwestie drukt hij zich bijzonder ongenuanceerd uit. Alleen al de terminologie zoals ’de derde macht’ en ‘de media’ wijst erop dat hij in zijn woede alles en iedereen over dezelfde kam scheert.
De kern van wat er in die media verkeerd gaat, is volgens Anciaux de hebzucht van de media-bedrijven. Het vette dividend -let op de suggestieve woordkeuze- is de oorzaak. Ook de consument, de lezer of de kijker, heeft er volgens Anciaux schuld aan. Hij vat voor ons even samen waarover het in essentie gaat: “voyeurisme leidt naar sappige details, die veroorzaken juicy stories waarop alsmaar meer lezers orgastisch kicken…” Zoals bijna alles in zijn hele tirade is ook die uitspraak sterk overdreven.
Anciaux haalt in zijn bericht vernietigend uit naar zowel de media, de politie als het gerecht. Zelfs een deel van de media-consumenten ontsnapt niet aan zijn vernietigende oordeel. Tijdens het lezen rijst de vraag wie er nietsontziend is. Zijn stijl, die vaak grof én zelfs abnormaal beledigend is, laat vermoeden dat het debat over de media niet zijn hoofdbekommernis is. Zijn bijdrage aan de discussie is een sterk veralgemenende, ongenuanceerde en polemische tekst. Behalve de vage roep om dringend ’extra wetgevend werk’ om de media in het gareel te houden, brengt hij geen enkele oplossing aan . Daarom is zijn reactie totaal ongeschikt als startpunt voor een goed inhoudelijk debat over de werking van de media.
Als ervaren politicus wéét hij dat ook. Vooral omdat Anciaux niet één concrete oplossing suggereert, komt het over alsof hij alleen maar aandacht vraagt van onze gewraakte media. Als het echt de inhoud was die hem interesseerde, had hij andere en betere opties. De reactie van Peter Vandermeersch was logisch: een vlammend opiniestuk waarin hij reaeert op ‘de holle kretologie van Anciaux’ . Vliegen vangen met azijn werkt niet en Bert Anciaux wéét dat.
(2) (1) (3) (16) (5) (7) (22) (27) (1) (1)
(2) (1) (4) (1) (8) (18) (1) (4) (3) (42) (1)