Zondagavond na de onwaarschijnlijke finale van het heren enkel op Wimbledon tussen Federer en Nadal stond er op Canvas de film “Song for a raggy boy” geprogrammeerd.
In het Ierland van 1939, net voor de Tweede Wereldoorlog dus, volgen we William Franklin, de eerste lekenleerkracht van het Ierse verbeteringsgesticht Saint Judes. Hij is het oneens met de onmenselijke lijfelijke straffen die de soms schuimbekkende Broeder John maar al te graag uitvoert.
Bovendien loopt er een “paterke” rond die één van de leerlingen maar al te graag ziet en ook sexueel misbruikt. Wanneer deze leerling dit tijdens de biecht vertelt, wordt hij voortdurend door de twee “paterkes” geviseerd.
William komt meerdere keren tussen en slaat Broeder John zelfs omdat hij vindt dat je soms voor waarin je gelooft, moet opkomen. Iets wat hij ook aan zijn leerlingen meegeeft. Leerlingen die delinquenten zijn maar soms ook wees. De wezen worden trouwens even hard aangepakt als de delinquenten.
Op het einde van de film, gebaseerd op waar gebeurde feiten, gaat Broeder John totaal door het lint en mept de beschermeling van William gewoon dood. William die ondertussen het vertrouwen van de leerlingen heeft gewonnen, o.a. door het bouwen van een schitterende kerststal en het leren lezen van zijn discipelen, houdt het hierna voor bekeken. Tot de misbruikte leerling op de binnenkoer een gedicht van buiten declareert. William blijft en zal nadien (leren we bij de aftiteling) sneuvelen tijdens de landing in Normandië.
Deze film geeft nogmaals een beklijvend beeld van hoe het er in het katholieke Ierland aan toe ging (gaat?). De geestelijken mochten (mogen?) blijkbaar veelal hun gang gaan in een land dat amper uit de katholieke omknelling geraakt(e) en waar misbruiken schering en inslag waren. Beetje bij beetje beginnen slachtoffers met hun verhalen naar buiten te komen en net zoals bij de Magdalene Sisters vraag je je af hoe dit allemaal mogelijk was maar ook waar dit nog gebeurd is of gebeurt…
curriculum vitae
