Dinsdagavond is Klik-Klakavond. Omdat de weersvooruitzichten ronduit schitterend waren, was het voorstel gelanceerd om i.p.v. in “onze kelder” te gaan zitten, het Groot Begijnhof van Leuven onveilig te maken.
Reed ik vorige zondag nog in een Italiaanse furie nu was het Deutsche grundligheid (en neen, ik heb het niet op de tank van Rommel…). Met z’n vijven (Paul, Stef, Michel, Dimi en ikzelf) ging het richting begijnhof. Daar was het niet evident om een parkeerplaats te vinden. Paul, modieuze zonnebril op de neusbrug, haalde echter zijn trukendoos boven en zo konden we ons toch op de parking zetten. Harry was ondertussen ook net aangekomen maar die had iets meer moeite om de dame te overtuigen hem een parkeerticket te geven…
Soit, we konden eindelijk beginnen te fotograferen. In het begijnhof ontwaarden we al snel een statief met daarachter Bart. Rik liep er ook al rond, samen met bloedbroeder Freddy. Hierna ging iedereen zowat zijn gang.
Nu heb ik al meerdere malen dit begijnhof bezocht en steeds ontdek ik nieuwe plekjes, mogelijkheden. Ik besloot om foto’s te nemen met een “donkere” nabewerking in gedachte. Bedoeling is om nog eens terug te gaan met een model en Magere Hein om iets “speciaals” te creëren.
Was ik hier al mee bezig want net toen ik op mijn buik lag op de kasseien overviel een grote schaduw me. Ik kon nog net een kreet onderdrukken want het was… Stijn!
We probeerden allemaal nog wat uit en helemaal op het einde werd “El Presidente” nog overvallen door een paperazzi.
Klik-Klakkers zouden natuurlijk geen Klik-Klakkers zijn mocht er nadien niet gezocht worden achter enig gerstennat. De keuze viel op “Eetkaffee De Dijlemolens“. Blijkbaar hadden we geluk (afgedwongen?) want normaal waren ze niet open. Aangezien ze hier nogal wat speciale bieren hadden, werden er dan ook besteld. En ja, al die buikjes vragen natuurlijk ook achter een droogje hé? We bestelden dus twee schotels met tappa’s die normaal gezien voor vijf personen waren (door mij reeds gereduceerd tot vier). Toen ze het brachten, kon ik het eigenlijk reduceren tot één à twee. Ze waren wel heel lekker maar voor het te betalen bedrag was het maar minnetjes.
Na een tweede consumptie trok iedereen naar huis. Iedereen? Neen, want twee onverlaten hadden nog steeds honger en trokken nog naar het centrum om een “pita Africa” te eten…
Was het de pita of het gerstennat maar ‘s nachts droomde ik van begijntjes, Magere Hein en…
Album: hier.
curriculum vitae
