Tornooi Waterloo

Door allerhande kwetsuren was het al een tijdje geleden dat ik nog een stevig tornooi gespeeld had.

Ondertussen ben ik wat met Nico (waarvoor dank) aan het trainen gegaan om het gebrek aan racketvaardigheid op te vangen. De laatste wedstrijden die ik recreatief speelde, waren niet echt slecht dus afgaan op het tornooi zou ik vermoedelijk niet.

Normaal gezien ging ik… driemaal gemengd dubbel spelen. Net voor de loting viel mijn C2 dame echter weg en ik had niet echt zin om met X in te schrijven. Bleven over: C1 met Anneleen Moens van Everbergse (ondertussen zowat vaste mixed partner) en… B2 met Nancy Collaer van Wobad (dit laatste natuurlijk met de nodige stress).

De eerste wedstrijd in de C1 begon zeer slecht: ongelooflijk veel fouten van mijnentwege en verdiend de eerste set verloren. Gelukkig konden we in de tweede en derde set vrij vlot de puntjes op de i zetten en doorstomen naar de achtste finale.

Mijn eerste wedstrijd in de B2 dan… Tja met Nancy samen spelen is steeds wat relaxen behalve wanneer je het te goed wilt doen. Tot onze grote verbazing wonnen we (te vlot?) de eerste set. Vanaf dan sloeg bij mij de vermoeidheid (of paniek om te winnen?) in de sauna van Waterloo toe. Met een zeer dubbel gevoel werd deze wedstrijd in drie sets verloren.

Mijn tweede wedstrijd in C1 werd min of meer een walkover. Zonder veel echte rechtstreekse fouten wonnen we vrij eenvoudig in twee sets. Op naar de kwartfinale zondag!

Tegen een raar koppel (vooral de dame vond nogal regematig haar kader) werd er zeer traag maar opnieuw zonder veel fouten gespeeld. Ook hier weer een vlotte overwinning in twee sets.

De halve finale zou gaan tegen Sofie (Wobad) waar ik nog meer dan jaar mee had samen gespeeld en Danny (Antwerp). Ik begon sowieso al wreed gespannen aan de wedstrijd want we hadden meer dan drie uur moeten wachten terwijl Sofie en Danny hun dubbel eerst mochten spelen. Winnen zou trouwens betekenen dat het finale was tegen W&L’ers Robin Permentiers/Janne Barrez…

Zoals het nog tijdens het tornooi gebeurd was, mepte onze tegenstander vrijwel onmiddellijk een pluim in het gezicht van Anneleen. Hierna sloegen bij mij eigenlijk de stoppen al door (het chronisch slaapgebrek van afgelopen weken zal hier ook wel niet vreemd aan geweest zijn). Hoe we het nog gedaan hebben, weet ik niet maar na 19-14 achter gekomen te zijn, werd het zowaar nog 19-19. Twee “pruts” punten maakten eigenlijk een einde aan de eerste set en mezelf. In de tweede set werd het 0-2. In anticipeerde vervolgens op een drop en mepte die aan het net in de grond. Volgens de tegenstander (en ook volgens Anneleen achteraf) had ik echter het net geraakt. Ik was er echter van overtuigd dat dit pas gebeurde nadat de shuttle op de grond lag maar soit… Wat hierna gebeurde wordt eigenlijk best niet beschreven… Het licht ging bij mij volledig uit en ik heb niet meer verder gespeeld (gewoon wat teruggemept), ik wou zo snel mogelijk uit de sporthal. Ik heb zelfs geen flauw vermoeden hoeveel (vier?) het is geworden. De volgende uren waren dan ook verschrikkelijk; hoe zou Anneleen reageren? Dit betekende zo goed als zeker het einde van onze samenwerking… Ik kon maar één ding doen: naar Anneleen gaan en me verontschuldigen.

Het is dus uitgepraat en nu valt het af te wachten of we nog gaan samen spelen. Indien niet, is dit 100% zeker het einde van mijn (gemengde) tornooigeschiedenis. En wat nu? Eens serieus nadenken over hoe en wat. Volgend week-end heb ik nog het tornooi van Malmedy (waar ik enkel speel en gemengd met X) maar dit zal sowieso in een roes gespeeld worden. Wanneer mijn eerste wedstrijd, die begint om 08.30 uur, is afgelopen, kan ik rustig gaan wandelen…