In sportieve tijden van doping, individualisme, naast-hun-schoenen-lopende would-be sterren hebben afgelopen week-end onze twee topatleten weer voor het nodige “stuntwerk” gezorgd.
Wat Tia Hellebaut aan het presteren is, begint stilaan schrikwekkende vormen aan te nemen. Eén mislukte sprong op 1,99 m en vervolgens even driemaal het Belgische record verbeteren, zorgen voor de grootste overwinning ooit, … En dan doodleuk zeggen: “Ik vond het spijtig dat ik zo snel alleen was…”.
Kim Gevaert dan. In de halve finale al freewheelend naar een nieuw Belgisch record. In de finale zowaar slecht uit de startblokken (o.a. door stress) maar toch nog met de nodige voorsprong winnen. In dezelfde finale liep trouwens een (terecht) uitgejouwde Thanou.
Het leuke aan deze twee meiden blijft toch wel hun ongedwongenheid. Laat deze twee eens overal gaan spreken aan de diverse topsportscholen hoe zij als echte vedette zo eenvoudig blijven. En geef hen nu eens tegelijk hun verdiensten. Sorry, Franstaligen maar we kunnen er nu ook eenmaal niet aan doen dat ze beiden Vlaming zijn (en een “veu den Beerschot”).
curriculum vitae
