This is the end…

Vorige week schreef ik nog een stukje over de heroïsche prestatie van Floyd Landis. Vandaag kom ik te horen dat hij gepakt is op testosteron.
Blijkbaar kies ik steeds voor de verkeerde renners: Pantani, Museeuw, Armstrong… “Gelukkig” heb ik nog Boonen maar mag er niet aan denken wat er gebeurt als ze die ook zouden pakken…
Mijn geloofwaardigheid in de wielersport, dat al niet groot meer was, is nu helemaal verdwenen.
Wat Karl Vannieuwkerke daarnet in het zevenuurjournaal zei, is nog het beste: “Stop enkele weken met wielrennen en trek op bezinning. Discussieer vooral over de overladen kalender, de te zware rondes, … En kom dan met structurele oplossingen naar buiten!”
Eigenlijk heb ik momenteel maar één gevoel: één van walging!