TdF 2009 (3)

Enkele dagen geen nieuws over de Tour? Tja, zoals Lucien Van Impe al had voorspeld, is het een beetje een saaie toer aan het worden.

De vierde etappe, een ploegentijdrit van 39 km in en rond Montpellier bracht nog wel de nodige spanning maar vooral om de organisatoren van de TdF voor een veraderlijk parkoers hadden gezorgd dat de nodige valpartijen met zich meebacht. Eerste slachtoffer was Denis Mensjov die onderuit schoof in een flauwe bocht. Ook Balan ging tegen de grond. Het ergste was weggelegd voor Bbox Bouygues Telecom waarbij vier renners tegelijkertijd onderuit gingen. De specialisten van Garmin-Slipstream hadden lang de beste tijd en dit terwijl ze maar net met vijf renners over de meet kwamen. Het sterkste team in deze TdF, Astana, deed echter nog 18″ beter. Lance Armstrong opnieuw in het geel? Neen, want ze kwamen minder dan een seconde tekort. Bruyneel dus weer goed gerekend zodat het team van Cancellara (derde op 40″) opnieuw het gewicht van de wedstrijd mag dragen.

De vijfde rit zou een rit zoals vele worden: vroege vlucht en op het einde een sprint. Vluchters van dienst: Geslin, Sapa en Voeckler met even later Goetarovitsj, Ignatjev en Timmer erbij. Het peloton leek op schema om er een nieuwe sprint van te maken maar op vijf kilometer van het einde sprong Voeckler weg uit het groepje en hield net genoeg over voor de ritwinst. Mark Cavendish won de sprint van het aansormende peloton. Hét slachtoffer van deze dag was Rabobankrenner Robert Gesink die met een gebroken pols de rit nog uit reed…

De zesde rit bracht de renners naar het tot de verbeelding sprekende Barcelona. De vroege vlucht met o.a. Millar werd deze keer wel net op tijd ingelopen en op de klim naar Montjuic won de beresterke Noor Thor Hushovd voor Oscar Freire en José Joaquin Rojas.

Rit zeven zou heel veel duidelijk maken want we kregen de eerste echte bergrit en één van de weinige met een aankomst bergop. Spijtig genoeg hebben de toppers, op de laatste twee kilometer na, zich niet geroerd zodat het een oersaaie bedoening werd. Van een vroege vlucht bleek op het eind de Franse neoprof Brice Feillu de beste. Voor de rest kregen we een ijzersterk Astanablok te zien waaruit op het eind… Alberto Contador nog wegsprong en zo 21 seconden op de rest van de favorieten pakte. Na de meet hoorde je o.a. bij Lance Armstrong dat “dit niet tot de afspraak hoorde”. We kregen ook een nieuwe gele trui, nl. de Italiaan Rinaldo Nocentini omdat Cancellara pas als 67ste op 9’16″ over de meet kwam.

Laatste rit van dit verslag is deze van gisteren dus. De VRT gaf deze integraal uit en het was mooi om zien hoe er vanaf de start werd ingevlogen. Dit kwam o.a. omdat men onmiddellijk over het dak van de Tour moest, de Port d’Envalira (2.408 m). Het regende ontsnappingen en in één van deze zag je plots… Cadel Evans! Hij reed meer dan een minuut bijeen maar in de afdaling van de Port d’Envalira kwam alles weer bijeen en kon een nieuw vluchtersgroepje wegrijden. Het enige wat verder te beleven viel, was wie winnaar ging worden. De Rus Jefimkin, Sanchez, Astarloza en Casar waren de enige overblijvers waarbij de Rus geen kilometer kopwerk deed (hij schermde met het geel van Nocentini). In de laatste kilometers ging hij wel aanvallen en reed een tiental meters voor de anderen uit. Gelukkig kon helemaal op het einde de Spanjaard Luis Leon Sanchez nog de bakens verzetten en de ritwinst behalen. Thor Hushovd, die ook een tijdje deel uitmaakte van deze groep, won twee tussensprints en wordt zo de nieuwe groene truidrager. Opmerkelijk is nog steeds de vijfde plaats in de stand van Bradley Wiggins. ‘s Morgens voor de start hoorde je hem tegen Sporza nog zeggen: “Tja, nu strijden we allemaal met gelijke wapens…”.