Hoe dikwijls heb ik gedurende deze Ronde van Frankrijk iets willen schrijven…? Op zijn zachtst gesteld, is dit toch één van de meest spraakmakende Ronden van de afgelopen jaren geweest!
Gedurende de eerste week (en soms ook nog langer) was het vooral Frankrijk Vakantieland. Nu luister ik af en toe graag naar Michel Wuyts maar op den duur kwam je meer te weten over kastelen, eten en wijn dan over de wedstrijd zelf! Het moet gezegd dat de eerste week wel erg voorspelbaar was; laat een klein groepje rijden en het peloton haalt ze net voor het einde in om aan de sprint te beginnen. Geen enkele sprinter stak er trouwens bovenuit: McEwen, Steegmans (oeps… te snel voor Tommeke), Cancellara, Hushovd, Pozzato, Boonen. Netjes verdeeld dus.
Dan kwamen we stilaan aan de Alpen met overwinningen van Gerdemann, Rasmussen (na zijn traditionele vlucht) en Soler. Niets speciaals aan de hand, denk je dan.
In de overgangsetappen naar de Pyreneeën was het de beurt aan Vasseur, Hunter en… Boonen.De eerste tijdrit en… de eerste verrassing! Onze Kazakse vriend, Alexandre Vinokourov, die in het begin van de Ronde zwaar was gevallen en met tientallen hechtingen rond reed, verpulverde, onder andere tot verbijstering van Cadel Evans, de tegenstand. Bleek dan ook nog dat degene in het geel, Rasmussen, plots veel beter kon tijdrijden dan algemeen aanvaard.
De eerste zware Pyreneeënrit, naar Plateau-de-Beille, was om te smullen. Op het einde won de jonge Spanjaard Contador het in de sprint van Rasmussen, die hierdoor nog wat steviger in het geel kwam. “Vino” kwam op bijna een half uur binnen… De dag nadien krijgen we een blauwdruk van vorig jaar op weg naar de col de Peyresourde. “Vino” valt van in het begin aan en wint uiteindelijk ook de rit. In de laatste km kregen we nog heel wat vuurwerk van Contador die tot viermaal toe probeerde om Rasmussen los te rijden, echter zonder succes. De dag nadien, op de col d’Aubisque, wint Rasmussen zijn vierde Tourrit en geeft Contador, ondanks herhaaldelijke aanvallen, blijk van verval.
Op de tweede rustdag valt dan de eerste bom. Vinkourov wort betrapt op bloeddoping en mag, samen met zijn ploeg Astana, opkrassen. Ondertussen blijven, vooral de Fransen, het vel eisen van Rasmussen omdat deze twee controles zou gemist hebben. Ook Cofidis stapt uit de Ronde nadat bekend werd gemaakt dat zijn renner Cristian Moreni positief was bevonden…
De 17de etappe vertrekt zonder de geletuidrager Rasmussen die door ploegleider De Rooy uit de Tour en de ploeg wordt gezet. Ik blijf in deze toch met gemengde gevoelens achter. OK, Rasmussen heeft gelogen maar men heeft hem tijdens deze Ronde meer dan eens gecontroleerd en heeft niets gevonden. Hoe kun je dan zo iemand uit de Tour zetten? Bon, Bennati wint deze rit na een korte zitstaking van (vooral) de Franse ploegen. Casar wint dan nog van o.a. Merckx en Boogerd na een monstervlucht en dan was het de tijdrit. Jongens! Ongelooflijk spannend! Levi Leipheimer reed de tijdrit van zijn leven en bedreigde op een bepaald moment de tweede plaats van Evans en de eerste van Contador. Leipheimer die af en toe knechtte in de bergen voor Contador… Met een kleine halve minuut houdt Contador tenslotte stand tegen “Joop Zoetemelk” Evans. De Tour is gereden.
De afsluitende rit op de Champs Elysees wordt nog gewonnen door Bennati. “Tommeke”, als vijfde over de meet en dus groene trui, zei achteraf dat hij geen risico’s wou nemen… Hoe moet het nu verder? Dat is stof voor een ander artikel…
curriculum vitae
