Eindelijk…

Na meer dan een jaar blessureleed heb ik afgelopen week-end deelgenomen aan het tornooi van Edingen, iets over de taalgrens Enghien genaamd. De heren enkel (in C2) gaf tweemaal 21-16 in mijn nadeel. Mijn tegenstander zou nadien nog wel wat wedstrijden winnen… Op zich was het grootste probleem hier het gebrek aan wedstrijdritme en racketvaardigheid; teveel shuttles gingen door het midden. Bovendien zat op sommige momenten de schrik voor blessures er nog in. Al bij al toch tevreden en vooral zeer rustig gebleven.
In de late namiddag volgde dan de gemengd dubbel (in C1). Ik had weer iemand “opgescharreld”, nl. Anneleen Moens van Everbergse. We hadden nog maar eenmaal samen gespeeld (twee weken geleden in Wobad) maar het leek wel te klikken. De eerste set werd vrij probleemloos met 21-14 gewonnen en de tweede set was het gewoonweg genieten. Normaal gezien ben ik niet snel tevreden maar wat we samen tactisch in die tweede set klaargespeeld hebben, was toch wel straffe kost. Het resultaat zegt alles: 21-5 alstublieft!
Zondagmiddag volgde dan de volgende wedstrijd tegen een niet al te sympathiek koppel. In een wedstrijd met wat discussie trokken we tweemaal met 21-18 aan het kortste eind na telkens met een viertal punten te hebben voorgestaan. Tactisch was Anneleen weer subliem en de reden dat we niet wonnen was gewoon dat ik net wat teveel C2-fouten maakte. Teleurgesteld maar zeer tevreden! Ik heb al met vele meisjes gespeeld en bijna allemaal zijn ze ondertussen B-speelster (wat wel iets zegt over HUN kwaliteiten…) maar wat Anneleen hier klaargespeeld heeft, was toch wel van het strafste dat ik meegemaakt heb. Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet graag zou zien dat ze van klassement verhoogd (sorry, Anneleen!) en nog wat tornooien met mij wilt spelen want dankzij dit tornooi zie ik het badminton opnieuw wat zitten!