Brabants kampioenschap jeugd en veteranen

Vandaag was het dus weer de jaarlijkse afspraak: het provinciaal kampioenschap jeugd en veteranen. Deze keer ging het door in Meise. Op zich vond ik het niet zo leuk om te spelen: donkere zaal, veel te veel lijnen en voortdurend mensen die tussen en/over de velden liepen. Daarbij kwam dan nog een harde ondergrond.
Samen met “Makke” Peeters begon ik aan de heren dubbel die open was. We moesten dus steeds tegen hoger geklasseerden spelen. Tot onze verbazing (maar vooral ergernis) moesten we met veren spelen. Wetende dat we vermoedelijk maar één wedstrijd te gaan hadden, was de prijs van 13 EUR er net over. Tegen de C1 Glabadders, Jos TIts en Albert Reszczynski pakten we ei zo na de eerste set (20-22) maar na enkele foutjes in het begin van de tweede set hadden we er niet veel meer zin meer in en verloren dan ook. We waren in ieder geval opgewarmd… Het zal voor ons vermoedelijk de laatste keer geweest zijn dat we dubbelen op het Brabants…
De gemengd dubbel werd wel min of meer per klassement gespeeld. Er waren twee poules. In onze eerste wedstrijd moesten “Titine” en ikzelf tegen clubmakkers Phille “Patex” en Reile “Papaverke”. Er zat wat stress in de wedstrijd maar we konden toch opnieuw in twee sets winnen. De tweede wedstrijd ging tegen het voor ons onbekende koppel Bruno Poels/Magda Vanden Eynde. Vermoedelijk begonnen we wat té relaxed aan deze wedstrijd en het was vechten om de eerste set met 21-16 binnen te halen. In de tweede set besloten we er vanaf het begin in te vliegen en vrij snel werd het 21-5…
Om onze tegenstander te kennen moesten we wachten op de wedstrijd van “Makke” Peeters/Anne ‘Keizer” tegen Agnes Robeyns/Hans Van Aerschot. Uiteindelijk wonnen onze clubmakkers in drie sets wat weer voor de nodige portie stress zorgde bij mezelf.
De finale was één groot stressmoment. Anne en Mark kwamen in de eerste set 20-17 voor maar, net zoals in Wezembeek, bleven we “rustig” en konden alsnog met 20-22 winnen. Dan weet je dat je een voordeel hebt in het begin van de tweede set maar spijtig genoeg werd het 11-8 voor onze tegenstanders. Ik besloot van dan maar een pauze te nemen en het bleek te helpen. We maakten een mooie reeks maar moesten op het eind nog wat bibbergeld betalen: 18-21 winst en dus een nieuwe titel! We mochten echter niet klagen over de nodige portie geluk in deze wedstrijd maar voor de een of andere reden zit het ons telkens mee.
We hebben nu drie tornooien na mekaar gewonnen en wordt het dus bang afwachten wat we binnen twee weken in het verre Thuin gaan presteren. Daar is het van “moeten” om onze C1 binnen te halen…
Zoals steeds eindigden we in schoonheid met taart; deze keer smurfen- en rijsttaart…