Hier is het dus over. Nog alles rustig bij mekaar gepakt en het ontbijt genomen: opnieuw de overheerlijke bananenpannenkoeken. Dan was het wachten tot 10.00 uur op de kano. Tijdens het wachten was het Frans-Zwitsers koppel bij me komen zitten. Zij gingen nu mijn tent overnemen (ze hadden tot nu toe in één van de cottages verbleven). Om 10.30 uur was er nog steeds geen boot. Het koppel nam afscheid en ging hun spullen halen. Iets voor 11.00 uur nog steeds niemand te zien. Net op het moment dat men vanuit hier alternatief vervoer wou regelen, belde de man van de kano dat hij onderweg was. Uiteindelijk vertrok ik anderhalf uur later dan gepland, om 11.25 uur, richting vasteland.
Om 12.25 uur stond Alfred me verontschuldigend op te wachten. Hij stond hier al vanaf 10.00 uur… Onderweg werd de vaart er goed in gehouden. Op een bepaald ogenblik deed een van de taxi’s voor ons een zeer gevaarlijk manoeuvre waardoor een oudere fietser ten val kwam. We konden deze man maar net vermijden!
Om 15.15 uur stopten we in Mbarara aan het “Agip Motel” om te lunchen. Het was voor het eerst dat ik eigenlijk een stad zag zoals ik het me voorstelde. We bestelden ons eten (ik hamburger met friet) en toen ik aan Alfred zei dat ik straks nog een krant wou kopen, bood hij natuurlijk aan om er achter te gaan. Hij bleef echter zeer lang weg zodat ik wat ongerust werd, je weet maar nooit! Na een kleine drie kwartier kwam hij uiteindelijk opdagen in het gezelschap van zijn neef. Alfred vertelde dat hij helemaal buiten de stad had moeten gaan (terwijl ik een paar honderd meter verder meerdere krantenverkopers had gezien…). Ik vermoed dat hij gewoon iets met zijn neef moest regelen…
Om 16.32 uur vertrokken we richting “Lake Mburo National Park” om er om 18.03 uur aan te komen. Ik had min of meer gehoopt van de laatste twee nachten wat een comfortabele accommodatie te hebben zodat ik alles rustig kon uit- en inpakken en we degelijk verfrissen maar dit bleek niet het geval. Ik kreeg een kleine hut waar praktisch geen plaats was om je te bewegen en waar je de voordeur moest open laten indien je wat licht wou. Toch wel een tegenvaller! De kantine is bovendien een km verder en je moet steeds met een chauffeur of een ranger naar beneden.
Ik hield met Alfred een korte, voorlopige, nabespreking waarbij ik dit alvast meldde. Alfred vond het ook wel beter om vooral de laatste nacht ergens door te brengen waar je rustig kunt douchen, je klaar maken, …
Overnachting
Lake Mburo National Park
curriculum vitae
