Ik heb, zoals verwacht, weinig of niet geslapen. Deels door de spanning en deels door voortdurend geloop van water, net naast me.
Om 5.30 uur moesten we al ontbijten maar ik liet de bestelde eieren schrappen, ik kreeg toch niets binnen… Het was ook nogal stil in de eetzaal. Hoe zou dit toch komen?
Stipt om 6.00 uur vertrokken we in het pikkedonker over een zeer slechte weg naar het “Bwindi Impenetrable National Park“. Onderweg hing er een dichte mist over de vallei. Je kon het zelf niet beter in scène zetten!
Bij aankomst om 7.45 uur bleek onze groep compleet: drie Australiërs, Rinus en Jopie uit Nederland, twee Duitsers en ikzelf.
Na de nodige formaliteiten te hebben vervuld, kregen we om 8.15 uur de briefing. Deze bestond uit een beschrijving van de mogelijke tocht maar vooral aan welke regels we ons moesten houden. Zieke mensen mochten niet mee (natuurlijk was iedereen kerngezond…), je mocht de gorilla’s niet aanraken, drank en eten werden net voor je de gorilla’s zou bezoeken achtergelaten, …
Om 8.37 uur was het dan zover: de tocht der tochten kon beginnen! Op aanraden (maar licht tegen mijn zin) van Alfred had ik een drager gehuurd (10.000 UGX) voor mijn zware fotorugzak. Eerst ging het steil een helling af (die zouden we straks dus ook omhoog moeten…) en vervolgens ging het langs een grindpad naar het regenwoud. Het was soms oppassen voor wegglijden maar echte problemen bleven gelukkig uit. De rangers hadden regelmatig contact met de vooruitgestuurde spoorzoekers zodat we min of meer wisten in welke richting we ons moesten begeven. We passeerden het basiskamp van de rangers en kregen plots goed nieuws: men had de gorilla’s gevonden en ze waren zelfs niet ver meer af (dit kon soms wel eens anders zijn…)! Ik vermoed dat ik niet de enige was bij wie het hart enkele slagen oversloeg… Iets verder stootten we op de spoorzoekers. Al het voedsel, drank en stokken werden achtergelaten en weg waren we. We hadden ons nog maar net door wat hoger struikgewas begeven of… daar zat er één! Woorden schieten tekort om te beschrijven wat je voelt: indrukwekkend, overweldigend, veel emoties, .. Plots: nog één en nog één, het bleef maar duren. Ze trokken rakelings langs ons heen naar een open plek om wat te rusten, te eten en te spelen. Toen de zilverrug passeerde, werd de bewondering alleen nog maar groter. Wat een verschijning zeg! Ik nam de ene na de andere foto, hierbij dankbaar gebruik makend van mijn twee toestellen. Mijn 2 GB kaartjes geraakten al snel vol, zeker toen de kleinste de aap begon uit te hangen. Nieuwe kaartjes erin en verder genieten, vooral heel veel genieten. De verwachte tranen kwamen er dus maar ik heb zo’n stil vermoeden dat er achter mijn rug nog waren…
“Ten minutes!” Wat? Nu al? De ranger maakte ons erop attent dat het uur bijna achter de rug was. “Five minutes!” Iedereen nam nog snel wat fotoâ’s. Ik groette hen emotioneel en ging terug naar de anderen die ook zwaar onder de indruk waren. Hoe mooi was dit geweest en hoe menselijk waren deze dieren! Je kunt echt niet vatten dat er idioten zijn die deze dieren kwaad doen.
Het werd een stille tocht terug naar het basiskamp van de rangers. Ik vermoed dat iedereen alles op zijn eigen manier verwerkte. In het kamp lunchten we en kwamen de tongen los. Iedereen was het erover eens: dit was uniek en zeer aangrijpend.
Nadat we allemaal terug min of meer op onze positieven waren gekomen, volgde nog het laatste steile stuk bergop. Ik trok op mijn eigen tempo naar boven, vergezeld van mijn drager. Natuurlijk kletsten we wat: over de gorilla’s, Oeganda, reizen, …
Stipt om 12.00 uur kwamen we boven aan. Nadat iedereen was toegekomen, kregen we nog een aangename verrassing. Ieder op zijn beurt werd naar voren geroepen en kreeg een diploma waar op stond welke groep we gezien hadden. Als eerste aan de beurt: “Rudy T.F. Engels”. Applaus van de rest en emo-moment nummer zoveel…
Buiten had ik ook kennis gemaakt met die twee gekke fietsers van gisteren waarheen ik nog respectvol mijn duim naar had opgestoken. Het bleken… Belgen te zijn en ze waren hier al drie weken aan het fietsen. Zelf vonden ze het nog allemaal wel meevallen wat mij in mijn “luxepositie” wel even deed slikken! Ze bleken bovendien zowat de stichters te zijn van de fietsbeurs in Retie. Deze sympathieke avonturiers zal ik dus nog wel eens tegenkomen!
Om 12.30 uur deed Alfred teken dat het tijd was om te vertrekken. De Belgen en ik wensten mekaar nog veel geluk toe en weg waren we.
Rond 14.00 uur was ik opnieuw op mijn prachtige logeerplaats en natuurlijk werden de kaartjes met foto’s onmiddellijk gedownload. Gezien de hoeveelheid nam dit heel wat meer tijd in beslag dan gewoonlijk… Samen met Rinus en Jopie bekeek ik ze. Er zaten wat mislukte tussen maar vooral heel wat blijvers en misschien zelfs enkele toppers! We werden er opnieuw stil van.
Na afscheid te hebben genomen van deze mensen (ze gingen in Rwanda ook nog naar de berggorilla’s…) trok ik naar het hoofdgebouw om daar verder aan de foto’s te werken. De Aussies kwamen ook binnen en al snel was ik hun (en een deel van de mijne) foto’s op cd-r aan het branden. Iets later kwam men ons nog uitnodigen voor een dans gebracht door enkele dorpelingen waar ik pas naar het eind toe wat van meepikte. De dag was al perfect genoeg geweest en er kon niets meer in mijn hoofd bij.
Samen met de Aussies nam ik nog het, opnieuw, schitterende avondmaal bestaande uit spinagesoup, stuffed green pepper, porc “Mgahinga”, mushed potatoes, green beans, carrot salad en crèpes passion als afsluiter. De Aussies zaten hier ook al enkele maanden en hielpen o.a. in scholen. Ik praatte nog wat na met de eigenares en ging dan meer dan overgelukkig slapen…
P.S.: gezien de zeer vele foto’s van de gorilla’s gaan deze helemaal op het eind komen…
Overnachting
“Travellers Rest Hotel”, Bunagana Rd, Kisoro
tel.: + 256 772 44 58 05
fax: + 256 41 32 32 89
gsm: + 256 772 37 02 63
e-mail: postmaster@gorillatours.com
website: www.traveluganda.co.ug/travellersrestkisoro
curriculum vitae
