Costa Rica

Dag 1: zaterdag 26 maart 2005

Om 10.46 uur vertrokken in Zaventem, om 18.13 uur geland in New York (lokale tijd 12:13). Na een ellenlange controle om 14.37 uur vertrokken richting Miami waar we om 17.08 uur toekwamen. Hier hadden we wat tijd want pas om 20.30 uur vertrokken we opnieuw. Onze laatste vlucht richting San José nam wat meer tijd in beslag dan verwacht. Wegens een bomalarm in San José moesten we omstreeks 23.42 uur doorvliegen richting Panama. Daar vertrokken we pas om 00:37 uur om uiteindelijk omstreeks 01.26 uur in San José toe te komen.

Overnachting in Hotel Rincón de San José

Single: $ 48,88 – Double: $ 61,10 – Triple: $ 73,33

Dag 2: zondag 27 maart 2005

Na een deugdoend ontbijt met vers fruit, kaas, eieren, fruitsap, … reden we meer dan anderhalf uur (54 km) naar de Irazú vulkaan, met zijn 3432 m de hoogste vulkaan van het land. Ik was natuurlijk weer vergeten om me in te smeren wat ‘s avonds al voor de nodige kleur zorgde. Op de stijgende weg naar de vulkaan kwamen we nogal wat fietsers tegen, iets wat ik natuurlijk zag zitten!Er bestaan twee theorieën over de naam Irazú; de eerste stelt dat het een combinatie is van “ara” (punt) en “tzu” (donder). De andere dat het genoemd is naar “Istaru”, een 16de eeuwse Indiaanse palissade in de nabijheid van Cot. Er zijn twee hoofdkraters, de “Diego de la Haya” krater welke een vreemd gekleurd meer heeft (soms lichtgroen, soms rood) en een andere die 300 meter diep is.
Een andere factor die bijdraagt tot het unieke en bizarre van de plaats, is de temperatuur. De gemiddelde temperatuur bedraagt amper 7,3 °C maar vorst is niet ongewoon, vooral ‘s nachts.
Hierna reden we door de prachtige Orosivallei, met fantastische vergezichten, koffieplantages, koloniale gebouwen, warmwaterbronnen en de Reventazónrivier.

Laatste halte van de dag: de “Lankestertuinen”. Deze 27 acres grote orchideeëntuin is één van de meest waardevolle van Centraal-Amerika. Hij is gekend voor zijn meer dan 800 in- en uitheemse variëteiten. In de tuin vind je bromelia’s, aroids, heliconia’s, gemberplanten, musaceae, cactussen, varens, bamboe, palmen en een variëteit aan tropische bomen.
Iets na vijven waren we terug in het hotel waar ik mijn foto’s aan een eerste inspectie onderwierp. Dit viel toch wel wat tegen: teveel onscherpe foto’s! Er is dus serieus wat werk aan de winkel!

Overnachting in “Hotel Rincón de San José“

Single: $ 48,88 – Double: $ 61,10 – Triple: $ 73,33

Geld gewisseld: $ 1 = ? 540

Dag 3: maandag 28 maart 2005

Weg uit San José en ik ben er niet rouwig om. Ik denk dat het nu pas begint! Over de lange busreis valt weinig te vertellen alleen dat er onderweg een vrachtwagen in de ravijn was gesukkeld. Tijdens de tussenstop in Liberia aftersun (? 2.895), 1 l water (? 468) en koekjes (? 237) gekocht.
Het was wat zoeken om onze lodge te vinden maar ik vond het gewoon prachtig. Aangezien we met drie vrijgezellen zijn en het kamers zijn voor twee personen, hebben we onderling besloten om een beurtrol te doen. Ik slaap als eerste alleen… Voor het avondeten zijn we dan nog eerst een wandeling gaan maken en vervolgens hebben we een zeer lekker koud buffet verorberd. Morgen moeten we al om 06.00 uur opstaan om wat later de beklimming van de Rincón de la Vieja aan te vatten.

Overnachting in “Cañon de la Vieja Lodge”

Double: $ 58,20 (kamer + ontbijt) – Avondmaal: $ 15

Dag 4: dinsdag 29 maart 2005

We zitten dus in het noordwesten van Costa Rica. Voor vandaag stond de zwaarste wandeling in het “Parque Nacional Rincón de la Vieja” op het programma. Deze zou ons naar de top brengen die gelegen is op 1916 m hoogte. In het nationale park vind je buiten de verschillende diersoorten ook fumarolen en modderpoelen. Er was afgesproken dat iedereen op eigen tempo naar boven zou klimmen… Het duurde natuurlijk niet lang of ik liep alleen. Kan ik nu eens nooit mezelf intomen? Soit, ik zag onderweg serieus wat dieren o.a. de oppossum. Net boven de boomgrens kwam ik Duitsers tegen. Die zagen het, gezien de regen en mist, niet meer zitten om verder te gaan. Ik besloot van het er toch maar op te wagen. De regen bleef echter met bakken uit de hemel vallen en het begon nu toch ook gevaarlijk te worden. Net op het moment dat ik besloot om terug te keren, hield het op met regenen. Langs een heel smal en steil pad trok ik verder. Hoe hoger ik klom, hoe minder ik zag en de wind was bij momenten wel heel sterk zodat ik me amper recht kon houden. Ik was nu toch bijna op de top geweest en koos voor het zekere en terug te keren. Na een tijdje kwam ik de rest tegen en kreeg een serieuze uitbrander van Jago, onze begeleider. Hij dacht dat ik was verkeerd gelopen of dat er iets was voorgevallen. Natuurlijk had hij gelijk en ik verontschuldigde me dan ook.

Wij dus terug naar boven (ondertussen was het opgeklaard) en dan bleek pas dat ik nog een eindje van de werkelijke top was geweest en dat ik op een soort bergrug aan het lopen was. Helemaal boven gingen Jago, Frieda en Peter over een wel heel smal pad langs de rand naar beneden om de vulkaan te zien. De rest verkoos achter te blijven. Langs de andere kant dan we gekomen waren, keerden we terug. Dit was verdomd zwaar! Onderweg vonden we toch een schitterende picknickplek en werd ik door Hugues wat botanische kennis bijgebracht. Vanaf de boomgrens mochten we op eigen tempo verder en… je raadt het al, weer was ik weg! Gelukkig had ik nu Peter bij mij. Onderweg zagen we nog een toekan en een verschrikkelijk groot beest (soort kalkoen?). Omstreeks 15.30 uur waren we beneden waarna Peter en ik onszelf trakteerden op een Cola. Op de rest was het nog een uur wachten en de meewarige blik van Jago sprak boekdelen! Langs de “Paddestraat” ging het dan terug naar onze lodge waar Jago vroeg wie er mee in de rivier ging zwemmen. Dit liet ik me geen twee keer zeggen! Samen met Jago, Peter, Wim en Silvia maakte ik van deze schitterende faciliteit gebruik. Na een alweer schitterend avondmaal werden we nog door Hugues getrakteerd op een lang maar onderhoudend verhaal.

Overnachting in “Cañon de la Vieja Lodge”

Double: $ 58,20 (kamer + ontbijt) – Avondmaal: $ 15

Toegangsticket Rincón de la Vieja: ? 700

Dag 5: woensdag 30 maart 2005

Man, man, man… Rijden, rijden, rijden… Via Liberia waar ik een reuzeleguaan zag, ging het naar Monteverde. Daar bezochten we de “Monteverde Butterfly Garden”. Hier kregen we eerst een zeer ludieke uitleg over tal van insekten, … waarna de vlinders zelf konden worden bezocht. Kijken is één ding maar ze dan ook nog fotograferen!’s Avonds opnieuw een zeer lekker avondmaal (kip met champignonsaus). Al bij al de minste dag tot nu toe. Het is duidelijk dat je voor Costa Rica tijd nodig hebt. Indien je “alles” wilt zien op korte tijd, kun je niet zonder de soms lange, hobbelige verplaatsingen…

Overnachting in “Cabañas Los Pinos Monteverde Hotel“

Chalet: $ 45 – Grote chalet met drie slaapkamers: $ 85

Dag 6: donderdag 31 maart 2005

Wandeling doorheen het Santa Elena Cloud Forest Reserve. Omdat er net voor ons een tetterende groep Amerikanen was, besloten wij om een andere wandeling in het park te doen dan voorzien. We deden de Caño Negro Trail en voor het eerst zag ik de prachtige fauna en flora waar ik me zoveel van had voorgesteld. Bovendien wees Hugues me regelmatig op één of andere eigenaardigheid. Plots: “Tarantula!”. Schitterend om dit beest van zo kortbij te kunnen fotograferen. Als kleine kinderen stonden we er met een paar rond, er wel voor zorgend dat er een vluchtweg voor het dier was.Hierna besloot de rest van de groep om een “Canopywalk” te doen maar gezien mijn hoogtevrees bedankte ik vriendelijk en ging de kolibries bekijken.

Dit was enorm plezant; die beestjes vlogen in een verschrikkelijk tempo heen en weer en het was bijna onmogelijk om ze te fotograferen. Toch lukte het me om er enkele min of meer deftig vast te leggen…

Overnachting in “Cabañas Los Pinos Monteverde Hotel“

Chalet: $ 45 – Grote chalet met drie slaapkamers: $ 85

Dag 7: vrijdag 1 april 2005

Vakantie is… ontbijten om 06.00 uur! En dan maar wachten op de gids die… niet kwam. Uiteindelijk viel dit goed mee want wij kregen een fantastische gids in het “Reserva Biológica Bosque Nuboso“. De meesten van onze groep waren danig onder de indruk, zeker nadat hij vertelde dat er op korte tijd diersoorten waren uitgestorven. Als we voortdoen met de natuur verder kapot te maken, zou er op korte tijd wel eens een derde van de dierenpopulatie kunnen uitsterven!Tegen het einde van de wandeling kreeg ik ruimschoots de tijd om de “Emerald Toucanet” te fotograferen. Dit was ongetwijfeld mijn beste foto tot nog toe! Op een bepaald moment slaagde ik er zelfs in om hem te fotograferen toen hij net in een gat van een boom kroop.
Helemaal op het einde kregen we nog bijna een onverwachts toemaatje: de “Resplendent Quetzal”. Deze vogel, die zowat hét nationale symbool bij uitstek is, wordt o.a. gelinkt aan de Maya’s en de Azteken. We hoorden hem maar kregen hem spijtig genoeg niet te zien.
Nadat we van de emoties waren bekomen, trokken we met extra bepakking naar de “Refugio Alemán”

Dit was een tamelijk lange wandeling met weinig te zien maar de accommodatie zou veel goed maken… Ik vond het gewoonweg hilarisch: de “slaapkamer” bestond uit een deel wankele stapelbedden met een niet al te propere matras op. Er was rond één bed een klamboe en dat was natuurlijk voor mij! We maakten alles wat proper en zorgden dan gezamenlijk voor het avondmaal. Mijn taak bestond erin om in de spaghettisaus te roeren… Aan een houten tafel met kaarsen op smaakte alles nog eens zo lekker. Dan maar naar bed. Plots een schreeuw… bleek dat er vleermuizen zaten! Had ik natuurlijk geen last van… Het was wel vermakelijk om ‘s nachts wat lawaai te horen en dan één van de dames met haar lamp te zien schijnen…

Overnachting in “Refugio Alemán”

Dag 8: zaterdag 2 april 2005

We moesten alweer vroeg op; voor de meesten geen probleem want ze hadden bijna niet geslapen… Jago had voor pannenkoeken gezorgd die erg gesmaakt werden. Hierna ruimden we de boel wat op (lieten het properder achter dan toen we zelf toekwamen…) en vertrokken we om de toch wel vermoeiende klim naar boven te doen. Ik besloot om eens helemaal achteraan te blijven en nog wat meer te genieten.Hierna kwam opnieuw het vervelendste van deze reis: het lange rijden… Gelukkig hadden we iets om naar uit te kijken: de “Baldi Hot Springs“. Deze thermische minerale baden, in de buurt van La Fortuna en met zicht op de Arenalvulkaan deden meer dan deugd. Elk bad had een andere temperatuur. In sommige kon je echter niet gaan zitten zonder blaren op te lopen… Na anderhalf uur weken was het wachten op onze chauffeur die… even verder in zijn bus lag te slapen!

Dag 9: zondag 3 april 2005

Afgelopen nacht heb ik voor het eerst goed geslapen! Eerst het dagelijkse ritueel: ontbijten maar deze keer kregen we er de mis van de paus gratis en voor niks bij. Onder een verzengende hitte die ervoor zorgde dat je binnen de kortste keren kletsnat werd, trokken we dan richting waterval: TT (= Tourist Trap). Buitenlanders moeten dubbel zoveel betalen als Costaricanen, er komen busladingen toeristen toe, velen ook te paard (en kunnen niet rijden). Kortom: het slechtste bezoek van de reis!
Na het middagmaal gingen we raften; ik dacht eerst niet mee te gaan (geen zin) maar wou dan toch niet de asociale uithangen. Uiteindelijk is het heel goed meegevallen. Halverwege gestopt om wat vers fruit te eten en onze boot is als enige niet omgekieperd…

Hierna ging het richting lodge waar we meer dan tijd genoeg hadden. Dit leverde me, na wat zoeken, een prima foto van een gifkikker op!
Zoals steeds weer een prima avondmaal: BBQ en koud buffet. Hierna kon ik nog een stel pas uitgekomen vogeltjes fotograferen zodat deze dag toch nog goed werd.

Overnachting in “La Quinta Sarapiqui Country Inn“

Single: $ 58 – Double: $ 58 – Triple: $ 73 – Ontbijt: $ 6 – Lunch: $ 9 – Avondeten: $ 10

Dag 10: maandag 4 april 2005

Voor de verandering zaten we weer om 06.00 uur aan de ontbijttafel voor opnieuw een lange rit.
We reden o.a. door onmetelijk grote bananenplantages van Del Monte waar de arbeiders moeten werken van 06.00-18.00 uur tegen een zeer stevig tempo. De enorme winsten gaan natuurlijk naar het moederland… Ook zagen we een vliegtuig sproeien terwijl er arbeiders op het land aan het werk waren! Hierna ging het met de boot n”aar het Parque Nacional Tortuguero” waar we in de schitterende “Laguna Lodge” waren gehuisvest. Voor het eerst dook ik in het zwembad. Na het middageten deden we een wandeling naar het hoogste punt. De boot wachtte om ons naar de overkant van de rivier te brengen. Hierna volgde een oersaaie wandeling langs het strand terug. Ik heb de indruk dat we het actieve nu wel gehad hebben… Oh ja, deze ochtend, toen we benzine tankten, hebben we een luiaard gezien!

Overnachting in “Laguna Lodge“

Toegangsticket Tortuguero National Park: $ 7

Dag 11: dinsdag 5 april 2005

Schitterende tocht deze vroege ochtend! Op een zeer rustig tempo vaarden we door de kanalen en zagen o.a. apen, kaaimannen, … De foto’s volgden hier elkaar in hoog tempo op! Na een korte onderbreking in de lodge werd er iets na tienen opnieuw een tocht gedaan maar deze stelde totaal niets voor. We zagen zo goed als geen dieren meer zodat het enige noemenswaardige de absolute stilte was.In de namiddag vaarden we dan naar Tortuguero zelf waar je op een drafje door wandelt. Opnieuw volgde, voor mij althans, het oersaaie stuk terug langs het strand. Hierna kregen we een briefing voor de komende dagen en mijn vrees van enkele dagen geleden werd bewaarheid: het was gedaan met de activiteiten! Hierdoor werd mijn gemoedsgesteldheid, die sinds gisteren al wat minnetjes was, er niet echt beter op en ik begon me meer en meer af te zonderen…

Overnachting in “Laguna Lodge”

Dag 12: woensdag 6 april 2005

Met de boot naar Limón, de belangrijkste havenstad aan de Caraïbische Zee. Toen Columbus in september 1502 voet aan wal zette in Limón besloot hij om het land.. Costa Rica (de Rijke Kust) te noemen. Het contrast, na de vele dagen natuur, was wel heel groot! Hierna de bus op richting Cahuita. Volgens het reisplan is dit een Creools vissersdorpje met een aparte sfeer. Tja, dit is wel het minste wat je kan zeggen! Het is een backpakkersstraat (meer is het echt niet!) wat drijft op rastatoestanden met alles erop en eraan. Dit zou dus het ideale besluit van de reis gaan worden…In de namiddag probeerde ik nog te internetten uit verveling maar Telenet gaf niet thuis… Ondertussen viel de regen met bakken uit de hemel wat nu toch ook bij anderen op het gemoed begon te werken!
Na het avondeten trokken er een deel opnieuw de stad in maar ik zag dit helemaal niet zitten gezien de toestand van sommige “inlanders”!

Overnachting in “Atlantida Lodge“

Single: $ 45 – Double: $ 55 – Triple: $ 65 – Quad: $ 65

Dag 13: donderdag 7 april 2005

13, ongeluksgetal? Vanaf 07.00 uur viel de regen met bakken uit de hemel. Er stond een wandeling op het menu maar ik besloot, als enige, hier van af te zien. Ik zag het totaal niet zitten om enkele uren in de plenzende regen doelloos te gaan wandelen. Aan het ontbijt: pech! Vlak voor ons stak een luiaard, rustig klimmend, de straat over. Natuurlijk had ik net nu mijn fototoestel niet bij de hand! De anderen vertrokken dus en ik bleef alleen achter om wat te lezen, … Iets later was de luiaard er weer en voor deze drietenige kreeg ik al de tijd die ik wenste! Ik zit me nu (11:08 uur) wel af te vragen hoe de anderen het aan het doen zijn want het blijft hier oude wijven regenen!Iets na de middag kwamen de verzopen kiekens één voor één binnen. Was ik tevreden dat ik was binnen gebleven!
‘s Avonds opnieuw een lekker avondmaal waarna de meesten opnieuw naar de Coconutbar gingen.

Hugues, Lutgard en ikzelf trokken echter op kikkerjacht want wij hadden vernomen dat die hier ergens veelvuldig voorkwamen! Hallo?! We hadden ze al snel gevonden en hier werd mijn beste foto van de reis genomen. In de linkerhand had ik mijn zaklamp, in mijn mond een kleinere lamp en dan nog de flitser op mijn fototoestel. Gelukkig nam niemand een foto van mij! We kregen er niet genoeg van en dit alles maakte weer heel wat goed voor mij!

Overnachting in “Atlantida Lodge“

Single: $ 45 – Double: $ 55 – Triple: $ 65 – Quad: $ 65

Dag 14: vrijdag 8 april 2005

Blijkbaar hebben de stekende mormels zich gespaard tot het einde want deze ochtend had ik er nogal wat steken bij. Het goot nog steeds pijpestelen zodat na kort overleg besloten werd om naar San José terug te keren.
Onze chauffeur hield er goed de vaart in zodat sommigen meer schrik hadden op de bus dan tijdens het raften!
In San José lunchten we bij “Chez …” waarna we vrij waren om inkopen te doen, … Ik deed het “Museo del Oro” aan maar was niet echt geconcentreerd meer. Omdat de shock van natuur naar stad weer te groot was voor mij, was het winkelen ook al snel gedaan. Dan maar terug naar het hotel en wat geinternet.
Na een deugddoend avondmaal waar een T-shirt aan Jago werd overhandigd en ik trakteerde met een goede fles wijn (ik had uitzonderlijk weinig of niets gekocht tijdens de reis…) kroop iedereen vroeg het bed in want morgenvroeg moeten we al om 04.00 uur op staan. Het afscheid van Hugues en Lutgard viel me zwaar, deze mensen betekenden dan ook wat meer voor mij maar ik ben er vrij zeker van dat we elkaar nog wel gaan zien! Nu nog die ellendige Amerikaanse controle…

Overnachting in “Hotel Rincón de San José”

Single: $ 48,88 – Double: $ 61,10 – Triple: $ 73,33

Dag 15: zaterdag 9 april 2005

Ellende, gewoonweg doffe ellende! In San José Airport verliep alles nog naar wens. Ik kocht nog wat geschenken waarna we naar Miami vlogen. We hadden nog ruimschoots de tijd (dachten we) maar het uurverschil besliste hier anders over! Toen we in Miami door de douane moesten, sloeg mijn hart meerdere slagen over: ik was mijn paspoort kwijt! Wat hierna gebeurde tart elke verbeelding. Eerst zag ik de rest van de groep verdwijnen en vervolgens werd ik meegenomen en moest ik wachten. Een zeer onvriendelijke supervisor van American Airlines zei dat ze me gingen terug sturen want dat zij nu een grote boete kregen, … Misschien lag mijn paspoort nog in het vliegtuig? Dit bleek niet zo te zijn. Na verloop van tijd werd ik mee naar de kelder genomen waar o.a. alle politieke vluchtelingen zaten. Nog nooit heb ik me zo nietig gevoeld. Om een lang (maar vooral pijnlijk) verhaal kort te houden: boven mijn hoofd hingen posters van de meest gezochte misdadigers (o.a. Bin Laden), ik moest twee, drie interviews doorstaan maar uiteindelijk lieten ze me gaan met de droge mededeling dat ik hen hiervoor heel erkentelijk mocht zijn! Mijn geluk was, denk ik, dat ik van alles kopieën had én mijn gewone pas. Dit alles had al vier uur geduurd! Daar stond ik boven dan. Dan”kzij de medewerking” van American Airlines werd ik van hot naar her gestuurd en uiteindelijk kreeg ik een voorlopige boeking naar Chicago en Brussel. Men kon echter niets garanderen! Hier stond ik dan, moederziel alleen en 24 uur niets te doen met de knagende onzekerheid of ik morgen wel weg kon. Men was er bovendien in geslaagd om mijn reistas kwijt te spelen (“deze zal al naar Brussel zijn”) zodat er niets anders op zat dan een hotel te boeken. Het kwam op $ 90 of zoiets maar dat kon me nu niet veel schelen… Ik kon het busje naar het hotel nemen. Dit bleek echter net vertrokken… Toen ik wat heen en weer wandelde, hoorde ik plots mijn naam roepen… De rest van de groep! Ik begon bijna te wenen van blijdschap! Bleek dat enkel Peter en Ellie door de controle waren geraakt. De groep had ondertussen gratis een hotel geregeld, nieuwe tickets en… had dit ook voor mij gedaan! Ik moet eerlijk toegeven dat ik me nog nooit zo goed gevoeld heb in een groep! We besloten dan maar van de nood een deugd te maken en naar Miami Beach te gaan. Taxi gehuurd en wij naar het befaamde stuk strand. Wat een contrast! Twee uur geleden nog in de hel, nu mijn ogen aan het uitkijken naar al dat “moois”. We moesten wat zoeken naar een eetgelegenheid maar hierna was het kijken naar blinkende mobielen en andere carrosserieën! Dan terug naar het hotel waar we een kamer van vier hadden met twee bedden. Ik belde eerst nog naar huis en toen ik mijn ma aan de telefoon kreeg, barstte ik in snikken uit. Het was genoeg geweest! Van slapen kwam er bij mij niets in huis want ik zat nog steeds met de daver op mijn lijf voor morgen…

Dag 16: zondag 10 april 2005

Om 14.05 uur vertrokken in Miami, om 16.51 uur geland in Chicago (lokale tijd 15.51 uur). Vervolgens om 17.54 uur opgestegen om in Zaventem te landen op maandag om 02.20 uur (08:20 uur lokale tijd). Nergens problemen gehad met mijn pas. Ik heb steeds mijn gewone Belgische pas getoond en nooit heeft men hier een probleem rond gemaakt. Zo zie je maar hoe idioot alles is. Voor mij is het voorlopig zeker: ik vlieg niet meer naar/over de VS indien ik kan en nooit meer met American Airlines.
In de namiddag ben ik dan nog gaan werken, t.t.z. even aanwezig want daar kreeg ik pas de bekende klop van de hamer…

Het album van deze reis vind je hier terug.