D-Eye's Weblog

Laatste dag van mijn rustvakantie met vooral oog voor de rust. Geen lange wandeling dus maar gewoon wat genieten.

Na een uitgebreid ontbijt reed ik naar Esch-sur-Sûre door sommigen het mooiste stadje van Luxemburg genoemd. Het is prachtig gelegen aan de Sûre en er zijn talrijke wandelpaden te vinden. Om te weten waar deze allemaal naartoe leiden, moet je wel naar het toerismekantoor om een kaart te kopen.

Ik liep eerst wat beneden rond en klom dan naar de kasteelruïne uit de 12de eeuw. Van hieruit had je een schitterend zicht op het stadje en zijn omgeving.

Beneden gekomen zag ik aan de andere kant van de baan mensen naar boven klauteren om naar het Mariabeeld te gaan kijken. Dit kon er ook nog wel bij al nam ik de baan i.p.v. de trappen… Ik schraapte dan al mijn moed bij mekaar en nam de trappen naar beneden, tegenliggers verplichtend langs de dalkant te gaan…

Hier eten of ergens anders? Het was nog redelijk vroeg en veel was er niet open. Ik besloot van maar naar de parking te gaan en daar te beslissen welke richting ik uit ging. Eerst dacht ik naar Clervaux te rijden maar had eigenlijk geen zin om nog een half uur te rijden en dan straks opnieuw een redelijke rit. Het ging dan maar naar het nabijgelegen Wiltz.

Wiltz is één van de grotere steden van het G.H. Luxemburg maar het was me al eerder opgevallen: je hebt maar bitter weinig economische bedrijvigheid (lees in dit geval horeca) in de steden. In de dorpen ben ik helemaal niets tegen gekomen!

Na een korte verkenning (de lucht werd steeds maar dreigender) ging ik uiteindelijk een bakkerij binnen: “Bakes Wiltz”. Je kon er vanalles krijgen en het zag er allemaal even lekker uit. Ik bestelde echter een croque monsieur met een café latte en dit bleek niet zo’n goede keuze. De café latte kwam al snel maar op de croque was het even wachten. Blijkbaar had men deze vergeten en toen men hem bracht kon ik er niet al te makkelijk met mijn mes door…

Iets voor twee uur was ik dan ook al opnieuw op weg naar Bourscheid. Ik deed eerst nog een korte stop aan de burcht en reed dan naar het hotel. Mijn avondeten zou bestaan uit een gekocht Frans brood, Présidentkaas en een blikje bier…

De rest van de namiddag las ik nog wat in Congo, werkte mijn website bij en rustte wat. Iets na zessen at ik dan het Frans brood op. Net op het einde… krak! Een stuk van één van mijn voortanden…

Ik besloot van dan maar mijn kamer op te ruimen zodat ik morgen niet teveel tijd zou verliezen.

Gisterenavond, na het avondeten, heb ik mijn keuze voor de wandeling gemaakt. Uit het boekje “Luxemburg Actief” van de anwb, koos ik wandeling 7 “Rond het stuwmeer van Vianden”.

Deze wandeling telt 15 km, heeft een hoogteverschil van 250 m en zou zo’n 5 uur duren.

Heel leuk is dat de anwb ook de gps-tracks ter beschikking stelt. Deze zijn te downloaden op dit adres. Nu had ik in een ver verleden al eens met een track gewerkt maar was absoluut niet zeker meer hoe dit werkte. Laat het me kort houden; mede dankzij de track ben ik niet verkeerd gelopen!

Na het ontbijt ging ik eerst nog naar het winkeltje aan de camping voor twee cola’s.

Dan ging het linea recta naar Vianden waar ik me net buiten de stad gratis parkeerde na geconstateerd te hebben dat aan de stoeltjeslift, … je betalend én tijdelijk kon parkeren.

De stoeltjeslift was wegens mijn hoogtevrees geen optie dus trok ik te voet naar de burcht. Daar was het ondanks de beschrijving van het boekje en de gps wat zoeken naar het vertrekpunt. Als je met je gezicht naar de burcht staat, moet je links het pad in. Er staan meerdere wandelroutes uitgestippeld. Je volgt in eerste instantie de gele stippen.

Iets verderop had ik een zicht op het stuwmeer van de Our en de Duitse Ouroever. Het eerste gedeelte ging bijna voortdurend door het bos wat wel prettig was.

Eigenlijk volg je gewoon het Victor Hugopad, genoemd naar één van de belangrijkste schrijvers van de 19de eeuw.

Na een afdaling langs een asfaltweg kwam ik op een schitterend uitkijkpunt uit. Hier stond ook wat uitleg over de Franse schrijver.

In Bivels moest ik langs een trap omhoog en boven gekomen was het toch weer even bibberen geblazen…

Langs de Our was het nu weer een tijd door bos (en asfalt) tot aan een blauwe brug. Opmerkelijk hier was dat deze op de grens van Luxemburg en Duitsland lag. En jawel, ook deze oversteek ging met knikkende knieën…

Na een tijd kwam er een nieuwe brug aan… Deze was breed en veel steviger  dan de vorige (er reden auto’s over) maar het wandelpad liep knal langs de kant. Op een bepaald ogenblik blokkeerden mijn knieën van de schrik. Gdvrdmm!!! Even achter mij gekeken of er verkeer aan kwam en dan maar op de baan gelopen…

Na deze brug kon er weer geklommen worden. Iets verder liep ik eigenlijk voor het eerst wat verkeerd maar dankzij de gps had ik dit al vlug in de gaten.

Het zwoegen werd beloond met een Mariakapelletje uit 1848 en een schitterend uitzicht over de vallei.

Of het erom gedaan was maar eerst moest nog de kruiswegstatie gevolgd worden.

Tot slot passeerde ik nog het Parc d’aventure “Hochseilgarten.” Dit moet heel leuk zijn om met kinderen (jong volwassenen) te doen!

Beneden in Vianden gekomen, hield ik eraan om mijn route volledig rond te maken al betekende dit een extra klim naar de burcht en terug.

Het was nu tegen drieën en ik besloot om in Vianden iets te eten i.p.v. deze avond in het hotel. Aan het water vond ik lounge bar “La Jolla Lounge”. Ik bestelde er een “Truite Meunière aux amandes de la Vallée de l’Our & pommes de terre grenaille” à 17,90 EUR en dronk er een “Diekirch Grand Cru” bij à 3,40 EUR. Afronden deed ik met een koffie.

Nadat ik terug aan het hotel was gekomen, rustte ik eerst wat uit, las de krant en besloot om dan de welness eens uit te testen. Letterlijk tegen de rotsen aan heeft men hier enkele sauna’s, Turkse …, … geïnstalleerd. Ik was vooral benieuwd hoe mijn armen en benen zouden reageren op de sauna. Het moet gezegd: alles is prima verlopen; geen blazen of iets dergelijks. Zweten mag ik dus!

Hierna ging ik nog naar de camping om wat inkopen te doen. Ik besloot uiteindelijk om hier nog iets klein te eten. Ik nam een klein Frans brood, wat Présidentkaas en een flesje Rivaner. Meer moest dit niet zijn!

Al bij al is het toch een vermoeiende dag geweest maar wel de moeite waard. Ik heb wel opgemerkt dat mijn knieën naar het einde toe het voortdurend op- en afgaan niet zo goed meer verteerden maar ze zijn dit dan ook niet gewoon.

Morgen ga ik het rustig houden. Ik dacht eerst nog ergens te gaan wandelen maar ga waarschijnlijk met de wagen naar Esch-sur-Sûre en/of Clervaux rijden, daar wat rondlopen en eten. De namiddag kan dan besteed worden aan rusten en lezen.

Rond het stuwmeer van Vianden

Na mijn (fiets)perikelen van begin juli wou ik toch nog wat “leuke” vakantie hebben. Ik dacht eerst om nog maar eens naar Dublin te gaan maar neen, deze keer wou ik vooral rust.

Na wat zoeken, koos ik uiteindelijk voor het Groothertogdom Luxemburg. OK, het land was al gekozen, nu nog de uitvalsbasis. Gegoogled en uiteindelijk terecht gekomen op Bourscheid-Plage met het hotel “Cocoon Hotel La Rive“.

Het is de bedoeling om alles wat rustig aan te doen (…): ontbijten, dan lezen en/of een lange wandeling en ‘s avonds goed eten.

Vandaag, maandag 25 juli 2011, ben ik tegen de klok van tien vertrokken. Iets na twaalven was ik al ter plaatse maar daar er op het eerste zicht niet veel te doen leek, reed ik door naar Ettelbruck. Ik besloot van niet te lang te zoeken om iets te eten en ging dan maar een pitazaak binnen waar ik een hamburger met friet at en daarbij een cola.

Hierna ging ik nog even het stad in maar blijkbaar is maandag sluitingsdag zodat ik al snel in de wagen zat. Onderweg nog even gestopt voor een schitterend uitzicht en dan door naar het hotel.

Het is gelegen aan de Sûre én het is er vooral rustig. Even panikeerde ik toen ik iets verder een camping (“Du Moulin“) zag maar hier heb ik totaal geen last van. Aan deze camping is een winkel waardoor ik dagelijks mijn lunch kan gaan kopen. Vandaag heb ik mij beperkt tot de “après”: chips, cola en water voor morgen.

Na een kleine verkenning ben ik erop uit getrokken voor een eerste wandeling. Ik dacht oorspronkelijk van de wandeling met het stekelvarken te volgen maar al snel vond ik geen aanduiding meer. Dan maar de AK2 gevolgd. Dit pad, de Sentier Aloyse Kremer 2, is een lokaal wandelpad waar je zo’n twee uur over doet en dat je via de bossen naar het kasteel van Bourscheid brengt.

Iets voor zessen was ik terug en na me wat verfrist te hebben, was het tijd om te gaan eten. Ik nam de Taglioni met champignons en Sint-Jacobsschelpen à 16,00 EUR en dronk er een glas rode wijn à 3,00 EUR bij.

Hierna linea recta naar de kamer voor een douche en het bijwerken van dit verslag. Morgen staat er normaal gezien een lange wandeling op de agenda…

GPS track AK2 Bourscheid