Wapenstilstand

Exact 90 jaar geleden kwam er een einde aan de Eerste Wereldoorlog. Het was voor de eerste maal dat een oorlog op zo’n grote schaal werd gevoerd.

Langs de ene kant had je de “Triple Entente” met Engeland, Frankrijk en Rusland en aan de andere kant Duitsland met Oostenrijk-Hongarije.

Gedurende dagen, weken en maanden verbleven de militairen in hun loopgraven, dikwijls ononderbroken gebombardeerd. Nogal wat militairen kregen hierdoor psychische problemen. Later plakte men hier de term van “shell-shock” op.

Spijtig genoeg zijn nogal wat militairen die hier last van hadden langs beide kanten koudweg terechtgesteld en dit terwijl de Griek Herodotus reeds de symtomen van oorlogsneurose had beschreven.

Vele nabestaanden trachten dan ook om hun (voor)ouders de plaats te gunnen die ze verdienen, al is het maar een naamplaatje op een monument. Nogal wat gemeenten (o.a. in Frankrijk) worden nog steeds onder druk van bepaalde kringen gezet om deze mensen niet te “rehabiliteren”.

Ik wil namens de natie zeggen dat veel van de geëxecuteerden niet eerloos waren, niet lafhartig maar dat ze de uiterste grens van hun krachten hadden bereikt. Het lijden van hun vrouw, hun kinderen, was even ontroerend als het lijden van alle weduwen en wezen van deze nietsontziende oorlog.

Vandaar ook het belang van de toespraak van de Franse president Sarkozy. Hopelijk kan hierdoor ook een minder fris deel van de geschiedenis zijn correcte plaats krijgen…