Fietsen

Zoals zoveel mensen fiets ik af en toe ook wat. Dit beperkte zich voornamelijk tot het enkele malen per jaar wat fietsen in de omgeving van Overijse en het op zondagochtend meefietsen met de wielertoeristen van “Cité”. Tevens was ik steeds paraat op de eerste zondag van september voor “De Gordel” (tot een bende wielerterroristen mij in 200x van de baan reed en ik er zware verwondingen aan over hield!).
Enkele jaren geleden kreeg ik de smaak te pakken en maakte me lid van de Vlaamse Wielrijdersbond. Dit had tot gevolg dat ik o.a. de Ronde van Vlaanderen en Tilff-Bastogne-Tilff meereed.

Ondertussen had ik Agnes Claes en Paul Vanhemel leren kennen en de horizon werd wat verruimd met o.a. Sint-Truiden-Gulpen-Sint-Truiden, T-Light maar vooral… met Pasen twee weken fietsen op Mallorca!

Daar hoorde ik voor het eerst van “La Marmotte”. Voor zij die het niet moesten weten: deze toertocht kan zonder enige twijfel met een zware Alpen touretappe vergeleken worden. Over een afstand van 174 km worden er vier cols (Col de la Croix de Fer, Col du Telegraphe, Galibier en Alpe d’Huez) beklommen. Drie van deze cols zijn cols van buiten categorie…

In 2002 waagde ik, zonder noemenswaardige voorbereiding, mijn eerste poging. Samen met Gert Coun, Luc Kempeneers, Marc Ghijsens en Wim Kempeneers vertrok ik enkele dagen op voorhand naar Bourg d’Oisans waar overnacht werd in “Hotel Milan”. De voorbereiding verliep redelijk. Op de dag zelf werden de hemelsluizen open gezet zodat ik op de top van de Croix de Fer volledig onderkoeld moest opgeven. Zeer zwaar teleurgesteld droop ik af met de belofte van het ooit uit te rijden.
In 2003 waagde ik een nieuwe poging. Samen met Agnes Claes en Paul Vanhemel verbleef ik nu gedurende twee weken in “Hotel Ginies” aan de voet van de Croix de Fer. De voorbereidende dagen verliep alles naar wens. Alleen schrok ik me een bult wanneer ik hoorde dat de meesten 5000 à  15000 km op de teller hadden staan op een half jaar tijd! Ik had er 1500… De dag zelf dan: ik had me voorgenomen om voor één keer me rustig te houden en de ganse rit op hartslag te rijden. De beklimming van de Croix de Fer verliep probleemloos. In de afdaling reed ik er een pak voorbij. Dan volgde het vervelende stuk naar de voet van de Telegraphe. Misschien heb ik het hier wel wat te voorzichtig aan gedaan door “rustig” mijn eigen tempo te rijden i.p.v. me in een groep te nestelen. De Telegraphe was een marteling. In principe is dit de makkelijkste beklimming van allemaal maar het liep voor geen meter! Bovenaan sms’te ik dan ook naar Agnes dat het er niet goed uit zag. Ik besloot om in Valloire een beslissing te nemen. Was het omdat we daar zo goed als geen bevoorrading meer hadden maar blijkbaar kreeg ik daar een adrenalinestoot en beklom vrij vlot de Galibier. Ik raapte hier, tot mijn eigen verbijstering, nogal wat renners op.

Hierna was het serieus doorrijden om op tijd aan de voet van Alpe d’Huez te geraken. Zou ik afstappen en tevreden zijn met “La Marmotton”, of ging ik ervoor? Ik besloot tot het laatste. Net toen ik aan de beklimming begon, reed Agnes me voorbij (richting dal). Blijkbaar had niemand meer verwacht dat ik de tocht zou uit rijden. Op een zeer rustig tempo (goud en zilver waren toch al lang niet meer haalbaar) reed ik in trance naar boven. Uiteindelijk kwam ik wenend als 4323ste over de meet in 12:24:26. Ik had het gehaald! Het is echt onbeschrijfelijk wat er op zo’n moment door je heen gaat!En wie weet… ga ik nog eens terug om proberen zilver te halen