Zoals zo vaak werd het een rit langs de fietsknooppunten. Deze keer had ik de volgende uitgekozen:
53-52-51-50-46-60-44-40-6-5-79-1-2-3-9-19-18-17-16-36-35-34-52-53
Alles goed voor zo’n 70 km. Ik was tegelijkertijd benieuwd naar enkele vernieuwde knooppunten. Immers, Toerisme Vlaams-Brabant heeft het fietsknooppuntennetwerk herbekeken en enkele knooppunten verplaatst. Ook heb je nu nog maar één kaart nodig voor de volledige provincie.
Het begin, langs Sterrebeek, Wezembeek, Tervuren en Jezus-Eik (kn44) was gekend terrein. Hier stopte ik even om wat koekjes te eten en te drinken. Met het CC De Bosuil tegenover mij was het doorbijten om niet van iets lekkers te genieten.
In Overijse kwam dan de zware beklimming van de Grotstraat. Ik herinner me nog van een vorige keer dat ik hier toen amper boven geraakte en dat het vervolgens verschrikkelijk slechte weg werd. Nu geraakte ik redelijk boven al was het stevig trappen en en-danseuse…
Op weg naar kn6 was het effectief opletten voor de grote keien al leek het minder erg dan vorige keer…
Via de Abtstraat ging het nu naar Terlanen en kn5. In de Neerpoortenstraat te Ottenburg zag ik voor de eerste keer zwarte sneeuw. Bergop lukt blijkbaar niet al te goed…
De kilometers tussen kn6 en kn5 (13 km) dikten ondertussen aardig aan al was het voortdurend op en af. Ik was ondertussen in Sint-Agatha-Rode en miste in de Vijverstraat bijna de afslag links naar de Burgemeesterstraat. De burgemeester die zijn naam aan deze straat heeft gegeven moet ongetwijfeld een slechte zijn geweest ofwel een begenadigd wielrenner. Ei zo na moest ik afstappen maar een “Ge zet er pekanst” van een wielrenner gaf me net wat extra. Nou moe…
Er kwam maar geen eind aan het op en neer en de benen begonnen nu toch stilaan te verzuren. Eindelijk was daar knooppunt 5!!! De Leuvensebaan bracht me op de grens van Vlaams- en Waals-Brabant. In Sint-Joris-Weert ging het nu een tijdje langs de spoorlijn (via kn79) om via de Waversebaan aan de Zoete Waters (kn1) uit te komen. Hier was het op de koppen lopen. Ik at er mijn resterende koekjes en probeerde zo wat krachten bij te krijgen.
In Korbeek-Dijle begon het op en neer opnieuw (grrr…). Vervolgens reed ik op het plateau, knooppunten 2 en 3 passerend. Interessante knooppunten voor mij omdat de LF6 hier passeert en ik deze binnenkort wil fietsen…
Het bleef nu maar door de velden gaan (kn9 en kn19). De A. Devriesestraat in Leefdaal was een echte helletocht; stoempe! Gelukkig wist ik nu dat het niet al te ver meer was… De beklimming van de Diepestraat naar kn17 bracht me ei zo na tot stilstand maar ik wou natuurlijk niet opgeven…
De grootste verrassing kwam nog in Everberg. Tot voor kort lag kn16 op de rotonde en reed je dan eventueel langs de statige Prinsendreef tot aan de Leuvensesteenweg. Nu stuurde men mij echter naar rechts om uiteindelijk aan de rotonde net na Volkswagen uit te komen. Dit vind ik toch een spijtige zaak al heeft men deze wijziging misschien in functie van de verkeersveiligheid gekozen (ga het navragen).
Tot slot ging het nog via kn36-kn35-kn34 en kn52 naar het mij zo vertrouwde kn53. Hier stuitte ik nog op Luc en Sofie die gaan geocachen waren. Leuke verrassing was dit. Uiteindelijk kwam ik na een kleine vijf uur nogal verzuurd thuis aan.
Enkele opmerkingen tot slot:
- er zitten stukken in (naar kn6 en kn5) die meer geschikt zijn voor een mtb dan een trekkingsfiets. Met een koersfiets mag je het helemaal vergeten;
- snelheid maken = weg kwijt. De fietsknooppunten dienen hier dan ook niet voor;
- veel mooie villa’s gezien; alleen hebben de eigenaars de gewoonte om hier een of andere muur rond te bouwen. Ik kon er niet snel genoeg weg zijn…
- goedendag zeggen is niet meer van deze tijd. De eersten die zelf iets zegden waren twee jonge, fietsende meisjes…
- de achillespees heeft het gehouden; had enkel wat hinder bij het dokkeren over kasseien.
Aantal km: 73
Tijd: 4:49’53
Gemiddelde snelheid: 15,1
Maximum snelheid: 47,5
Dinsdagavond kreeg ik op de E314 vermoedelijk een steentje in de voorruit. De reclame indachtig (het werkt dus wel degelijk…) wou ik dit zo snel mogelijk laten herstellen.
Maandag naar de website van Carglass gesurft. Eerst wordt er gevraagd welke ruit beschadigd is. Vervolgens moet je aanduiden hoe groot de inslag is. Dan krijg je de vraag of de inslag zich op meer dan 6 cm van de rand bevindt (indien dit niet het geval is kan de ruit niet worden hersteld). In een volgend scherm wordt je gevraagd of je de herstelling bij een service center van Carglass of ergens anders wilt laten uitvoeren. Je kunt dan via zoeken postcode of gemeente een gewenst service center selecteren. Tot slot kun je via een kalendermodule de gewenste datum en uur van de herstelling kiezen.
Iets later kreeg ik al de bevestiging van de afspraak in mijn mailbox met daarin alle informatie.
Ik had gekozen om op donderdag 29 maart om 10.00 uur mijn voorruit te laten herstellen in Sint-Stevens-Woluwe. Iets voor tienen was ik aanwezig en na het tonen van mijn inschrijvingsbewijs en verzekeringspolis kreeg ik te horen dat het tussen een kwartier en 45 minuten zou duren. Ondertussen kon ik een koffie nemen en gebruik maken van het gratis internet. Ik zag dan ook verschillende wachtenden met hun laptop en een koffie. Voor zij die wat anders willen zijn er ook enkele fietsen voorhanden waarmee je een tochtje kunt maken of eventueel je boodschappen kunt doen.
Na nog geen half uur was mijn voorruit hersteld en gekuist. Prima service! Was het maar overal zo positief!
Maandagavond dan maar naar de dokter en hij vermoedde een scheur(tje). Zoals verwacht moest er dus een echo genomen worden.
Gisteren dan naar Vilvoorde en dit was het verdict:
Geen argumenten voor spierscheur. Er is wat confluerend oedeem ter hoogte van het subcutane vetweefsel tegenover de musculotendineuze overgang van de achillespees. De achillespees zelf is globaal gezwollen in zijn middelste gedeelte tot een maximale diameter van 8 mm (normaal 4-5 mm). Ter hoogte van het posteromediale gedeelte van de proximale achillespees, juist onder het niveau van de musculotendieuze overgang is er verdwijnen van de normale fibrillaire architectuur van een lengte van ongeveer 20 mm tot een anteroposterieure diameter van 5 mm. Aanliggend is er wat vocht rondom de achillespees op dit niveau. Gaaf uitzicht van het distale gedeelte van achillespees en haar calcaneaire insertie.
Besluit: beeld compatibel met een onvolledige inscheuring van het proximale gedeelte van de achillespees posteromediaal, juist onder het niveau van de musculotendineuze overgang. De rest van de achillespees vertoont een normale fibrillaire architectuur.
Het wordt nu opnieuw kine en de tornooien van Daring, Dilbeek en het PK gaan aan mij voorbij. Misschien waren deze tornooien net haalbaar maar het risico op een volledige scheur zou te groot zijn en zou ongetwijfeld ook het definitieve afscheid van het badminton betekenen.
Ik zal dan maar door de zure appel heen bijten en mijn zoveelste wederoptreden maken op het tornooi van Malmedy, begin juli…
Volgende fietsknooppunten werden aangedaan:
53-52-34-35-37-94-95-32-31-35-30-66-64-63-62-
10-92-67-71-72-26-27-28-97-98-5-39-12-34-52-53.
Een eerste hoogtepunt voor mij was ongetwijfeld de doorgang door het Wijgmaalbroek; een prachtig stuk natuur om door te fietsen!
Was ik vorige maal in Wezemaal nog even verkeerd gereden, deze keer merkte ik de bordjes wel tijdig op. Even twijfelde ik nog om bij Boeres iets te eten maar bleef dan toch maar bij het oorspronkelijke plan.
Ik reed het ondertussen gekende stuk langsheen de E314 en kon dan via KN63 naar De Moedermeule rijden. Het was er gezellig druk maar ik vond buiten toch nog een tafel. Na op de kaart gekeken te hebben, koos ik uiteindelijk voor een croque Hageland met feta, een cola en een koffie.
Het smaakte me enorm! Even overwoog ik nog om ook boekweitkoeken als dessert te nemen maar ik moest ook nog thuis geraken…
Het stuk langs de Demer was wel leuk maar begon toch al snel te vervelen… Gelukkig was ik iets later in Wakkerzeel dat me steeds doet denken aan “Het pleintje.”
Het bleef goed vooruit gaan en in Tildonk kreeg ik een nieuw stuk “vaart”. Ik deed ook een voor mij nieuw stuk aan, nl. langs de golf van Kampenhout. Nu hoor je her en der dat golf democratisch is geworden maar wanneer ik naar de auto’s keek die er geparkeerd stonden, is er toch nog wat werk aan het begrip “democratisch”…
Het ging dan gezapig tot Nederokkerzeel, tenminste dat was de bedoeling. Op een gegeven ogenblik hoorde ik een gekletter tegen mijn fiets en kreeg ook een soort hagelbollen tegen mijn linkerbeen aan. Wat was dit nou weer? Toen ik even verder stopte om te kijken wat er gaande was, merkte ik een boer op die zijn veld aan het bemesten was met korrels. Die korrels vlogen dus gewoon op en over de weg! En de boer? Hij ploegde rustig voort…
Uiteindelijk kwam ik na een kleine 80 km redelijk fris thuis. Van mij mogen ze altijd zo’n weer geven, maar dan zonder hagel…
Aantal km: 81,31
Tijd: 4:32’23
Gemiddelde snelheid: 17,9
Maximum snelheid: 38,6
Zaterdagochtend 7.00 uur. Plots begint de wekker lawaai te maken. Welke idioot staat nu op een zaterdag om dit uur op? Ik dus want het tornooi van Hebad staat op het programma. Niet om zelf te spelen maar om “wat” te coachen.
Om half acht rijd ik richting Veltem-Beisem om aan de Hyundai garage van Veltem Motors (product placement…) broer en zus Lambrechts op te pikken. Drie kwartiers later komen we in Heusden-Zolder aan. Ook reeds aanwezig: de familie Goossens en de familie Lenaerts. Het zijn ook steeds dezelfden…
Het begint al onmiddellijk met twee wedstrijden tegelijk. Maarten en Maarten (neen, geen Vlaams schlagerduo) gaan van start in HEC2. Maarten L. heeft het in de eerste set moeilijk om in zijn ritme te komen maar de tweede lukte het heel wat beter. Maarten G. heeft helemaal geen problemen.
Nicolas Lambrechts, eerste reekshoofd en bij de voorbeschouwingen geteld bij de favorieten, speelt een eerste set zoals vele malen: stofzuigen en dan maar verlengingen spelen… De eerste set wordt met 25-23 gewonnen. Hierna gaat het vlotter…
Maarten L. wint vervolgens opnieuw vrij vlot zijn tweede enkel. Maarten G. moet tegen Pieter Troosters (reekshoofd 3/4) en heeft volgens ingewijden niet veel kans. Dit was een match om duimen en vingers bij af te likken met alle ingrediënten erin: goed spel, spanning, … Het is ook de eerste maal dat de maagspieren (zenuwen) op de proef worden gesteld. Uiteindelijk wint Maarten G. de derde set met 23-21 na wat voor mij zijn sterkste enkel in de C2 is geweest!
Iets na de middag beginnen ook de dames eraan. Justine mag de spits afbijten in dames enkel C1 en heeft het heel moeilijk. Met 21-16/25-23 wordt deze wedstrijd alsnog gewonnen. Eerste maagklachten duiken op…
Stijn Lenaerts verliest zijn eerste wedstrijd in HEB1 maar deze wedstrijd heb ik niet gezien. Iets later wint hij wel met Koen Mutton de HDB van het eerste reekshoofd…
Er is nu tijd genoeg om wat te eten. Lekkere broodjes met balletjes en een enveloppe met een mogelijke prijs in gaan dan ook vlot weg. De jeugd zit zich ondertussen te amuseren met een PSx of iets dergelijks…
Justine heeft het niet makkelijk in haar tweede wedstrijd. Tegen Lore Petry wordt met 21-14/21-14 verloren. Kracht en ervaring tekort.
Annelies, die ook al van ‘s morgens aanwezig is, mag dan aan de bak in DEC2. Het wordt wat werken geblazen maar de wedstrijd wordt toch nog gewonnen met 21-15/21-16.
Miserie nu is dat vele wedstrijden tegelijk worden gespeeld en ik niet weet waar eerst kijken. Gelukkig helpt het lot me wat door de wedstrijden naast mekaar te zetten. Nicolas en Maarten L. winnen hun eerste dubbel C2 met… 22-20/21-12.
Even later mag Nicolas opnieuw aan de bak in HEC2 en wint nu toch eens vlot in twee sets.
Kwart voor zes in de kleine zaal. “Onze” delegatie neemt zowat alle banken in want wie speelt er tegen mekaar? Maarten L. tegen Maarten G. De ouders (e.a.) vol spanning. Maarten G. begint het best aan de wedstrijd en Maarten L. toont de eerste tekenen van vertwijfeling. Naar het einde van een spannende eerste set trekt “Luminus” toch nog het laken naar zich toe met 21-19. Bij Maarten G. is de veer nu gebroken en dus stoomt Maarten L. door naar de halve finale. Spijtig dat ze zo vroeg al tegen mekaar moesten!
Stijn en Koen winnen ook hun volgende wedstrijd in HDB.
Het is nu ondertussen al voorbij zevenen en de lange dag begint stilaan wat sporen na te laten. Maarten en Justine moeten in GDC1 tegen de sympathieke Tienenaars Ben Lauwens en Lien Heyman. De eerste set wordt moeizaam gewonnen door “mijn” poulains maar in de tweede wint de ervaring van Ben het. Tijd voor wat bijsturing dus en de derde set wordt al bij al vrij vlot gewonnen.
Tegelijkertijd zijn op het veld ernaast (jawel) Maarten en Annelies aan hun maidenwedstrijd begonnen in GDC2. Daar ik nog even out (wel degelijk met een t) ben , speelt Annelies met broerlief. En ja hoor, ze doen het ervoor. Eerste set wordt gewonnen met 22-20, de tweede met 21-16.
Hierna is het tijd om huiswaarts te keren en snel gaan slapen want morgen (lees zondag) staat opnieuw een lange, drukke dag te wachten…
Zondag om 7 uur gaat mijn wekker. Welke idioot heeft deze zo vroeg gezet? Ikzelf dus. Opnieuw de Lambrechtsjes opgeladen (Juju was amper wakker…) en dus terug richting Heusden-Zolder.
Om 9.00 uur werd begonnen met de poulewedstrijden in DDC1. Justine speelde deze keer met Annelies en mocht beginnen tegen… Ine die was ingeschreven met Amy Bronselaer. Justine en Annelies draaiden verrassend goed en hadden de eerste set binnen handbereik. Een nipt, betwistbaar punt op 20-19 zorgde uiteindelijk voor winst voor Ine. De tweede set ging ook naar Ine. Het viel me echter op hoe fel Justine en Annelies zich amuseerden op het veld.
Maarten G. en Annelies moesten dan al halve finale GDC2 spelen. En jawel, opnieuw een nagelbijter. Met 21-16/22-20 werd wel gewonnen en de ontlading was redelijk groot…
Maarten L. en Justine moesten dan tegen het tweede reekshoofd, een echte test dus. Na een zeer sterke partij van beide was een nieuwe finale een feit!
In hun halve finale van de HDC2 maakten Maarten L. en Nicolas korte metten met de tegenstand. Finale nummer drie dus.
Annelies en Justine verloren hun tweede wedstrijd in DDC1 na een zeer aangename wedstrijd.
Stijn en Koen verloren hun halve finale in HDB.
Middag en… drie wedstrijden tegelijk! Gelukkig wonnen zowel Maarten L. als Nicolas vrij vlot hun halve finale in HEC2 zodat ik op de wedstrijd van Annelies kon concentreren. Tegen de zeer jeugdige Laura Poelmans werd een plannetje uitgedokterd en het leek te werken: 21-10 en 7-0 voor. Badminton is en blijft echter onvoorspelbaar en even later stond het zowaar 8-9 voor Laura! Op 10-11 was het dus tijd om een tandje bij te steken en gelukkig draaide alles goed uit; 21-16 winst en zesde finale in totaal.
Tijd om de inwendige mens met een broodje boulet te versterken! Ondertussen hoorde ik echter wat geroezemoes en wat bleek? Maarten L. aka Luminus was op basis van het saldo van de halvefinalewedstrijden uitgeroepen tot speler van het tornooi. Twee flessen, champagne en een tablet-pc waren zijn deel plus eeuwige beroemdheid op Facebook!
Onze eerste finale was deze in de HDC2. Maarten en Nicolas moesten het opnemen tegen Dimitry Luyckx/Dries Werckx. De eerste set was voorspelbaar maar werd toch nog met 22-20 gewonnen. Je begon echter al bij zowel Maarten L. als Nicolas de eerste tekenen van vermoeidheid te zien. De tweede en derde set gingen dan ook naar de frissere tegenstanders.
Wij waren ondertussen ook aan het puzzelen geslagen omdat Annelies nog drie wedstrijden moest spelen en om 15.00 uur in Tielt-Winge verwacht werd voor de competitie!
Eerste van een drieluik was de finale GDC2. De eerste set werd met 23-21 verloren, de tweede set met 21-10. Ik heb weinig van deze wedstijd gezien daar ik naar een andere wedstrijd aan het kijken was en Stijn de coaching voor zijn rekening nam.
In haar finale DEC2 tegen Hanne Lambrichts was het een alles behalve frisse Annelies die we te zien kregen. De eerste set was nog enigszins spannend en werd met 21-19 verloren. Annelies was echter stikkapot en al vrij snel besloten we om de handdoek te gooien (discipline was toch niet geldig): 21-10 verlies.
De wedstrijden kwamen nu snel, te snel voor Annelies. Samen met Juju verloor ze haar derde wedstrijd in DDC1 maar ik kan het niet genoeg herhalen: lang geleden dat ik nog zo met plezier naar een lachend, goed spelend koppel gekeken heb!.
Het was nu klaarmaken voor dé finale van de dag, deze tussen Maarten L. en Nicolas. Wat nog een bijkomend pigment aan deze wedstrijd gaf was dat de winnaar C1 zou worden… Geen ouders in de zaal (Agnes naar de Vet-Cup, Mia thuis) dus ik na elke set sms’en (vermoedelijk was dit niet zo goed voor de “tikkers”). Ik zette voorzichtig in op Nicolas gezien zijn halve finale en was niet de enige. Nicolas begon ook zeer voortvarend en won met maar liefst 21-11. Zou Maarten L. de handdoek gooien? Even leek het erop, vooral omdat Nicolas vrijwel foutloos bleef spelen. Gelukkig waren de ouders er niet want anders hadden we ongetwijfeld de 100 moeten bellen. De tweede set was immers ongelooflijk spannend. Net toen we dachten dat Nicolas eindelijk zijn C1 zou halen begon Maarten L. bevrijd en alles-of-niets te spelen. Nicolas kwam op 21-20 op matchpunt maar Luminus werkte dit op een onnavolgbare manier weg en won uiteindelijk met 21-23. Ik ga jullie wegens privacyredenen de tweets van beide moeders besparen maar die waren duidelijk aan het sterven… Wie zou nu mentaal het sterkst zijn in de derde set? Ze bleven mekaar geen duimbreed toegeven en er werd gedraaid met 11-11. Een ruime pauze was meer dan verdiend en de toeschouwers stroomden ook toe op onze unit. Maarten L. maakte een kloof maar Nicolas gaf maar niet af. Uiteindelijk ging de overwinning naar Maarten L. met 21-18. Maarten L. C1 dus na een wedstrijd die geen verliezer verdiende. De volgende is voor jou, Nicolas!
En nog was het niet gedaan. Maarten L. en Justine moesten immers nog aan de bak voor de finale GDC1. Ik zag echter al op voorhand dat dit voor beide dé wedstrijd teveel zou worden. Ik heb hen dan maar gezegd dat ze wat moesten proberen te genieten maar ook dat zat er niet meer in. Zelfs de tornooileiding kwam zeggen dat deze wedstrijd er duidelijk teveel aan was…
Al bij al dus een zeer sterk tornooi van onzentwege. Weer heel veel werkpunten ontdekt voor enkele spelers maar ook voor de coach/trainer(s).
Het was zwaar, zeer zwaar maar ik heb ervan genoten en de sfeer tussen de spelers/ouders was deze van “de goeie ouwen tijd”. Merciekes, dit maakt het allemaal wat draaglijker.
En nu? De champagne van Maarten L. aka Luminus aka playboy op drinken. Gezondheid!
Ik stippelde dus zoals gewoonlijk een route uit via Fietsnet. Volgende knooppunten stonden op de planning:
53-52-51-50-46-60-57-7-4-5-79-78-
76-75-74-38-95-94-37-36-25-34-52-53
Tot en met knooppunt 79 in Sint-Joris-Weert verliep alles vrij voorspoedig. Ik had er zo’n 30 km op zitten en was dus halfweg. De benen begonnen stilaan tekenen van verzuring te tonen maar ik was niet gehaast dus zou er wel geraken…
Het stuk door het Meerdaalbos was echter een helletocht. Geen kasseien maar door de overvloedige regen was de ondergrond herschapen in een kleiachtige, zompige ondergrond waar ik amper vooruit geraakte. Dit stuk is me ongetwijfeld later zuur opgebroken.
Even reed ik verkeerd maar dan kwam ik terug op beter bekend terrein: Heverleebos. Van hieruit ging het dan richting afrit Gasthuisberg. Hier kwam ik nog amper vooruit. Dit beloofde niet veel goeds met nog iets meer dan 20 km voor de boeg.
In Veltem-Beisem stopte ik even om wat te eten en te drinken en begon dan vol goede moed aan het laatste stuk. Of de duivel ermee gemoeid was maar even later gingen de hemelsluizen open zodat ik binnen de kortste keren doorweekt was. Bovendien had ik zowat het ganse stuk langsheen de spoorweg wind tegen. Meerdere keren dacht ik om te gaan schuilen maar de koude deed me beslissen om door te rijden.
Onder de brug in Kortenberg stopte ik om het thuisfront te verwittigen. Uiteindelijk kwam ik na 4.33 uur thuis aan.
Oh ja en de knie dan? Wel, op geen enkel ogenblik heb ik hier last van gehad, ook niet wanneer het bergop ging. Al bij al dus een goede maar zware test!
Aantal km: 67,50
Tijd: 4:32’55
Gemiddelde snelheid: 14,8
Maximum snelheid: 42,7
Het jaar begon met de revalidatie van de rechterschouder en is geëindigd met de revalidatie van de rechterknie. Er zat dus duidelijk continuïteit in 2011…
Snode plannen werden gesmeed om de eerste fietstocht te maken en dit naar Parijs. Tweedegraads brandwonden van niet in te smeren maar vooral een pijnlijke knie zorgden ervoor dat de reis voortijdig werd beëindigd…
Het badmintonnen was door alle blessures en het steeds opnieuw van nul moeten beginnen niet veel soeps zodat hier rustig van een annus horribilis kan gesproken worden… Wat dan wel redelijk positief is uitgedraaid, is het coachingwerk. Af en toe kon ik toch wat bijdragen aan een overwinning.
Hét negatieve feit was echter toch wel mijn ontslag bij het gemeentebestuur Machelen. Enigszins onverwacht werd mijn “proefperiode” niet verlengd. De zoektocht naar werk gaat ondertussen onverminderd voort.
Wanneer ik dit allemaal lees is het vooral kommer en kwel geweest maar één ding heeft er toch voor gezorgd dat het zelfvertrouwen toch nog enigszins overeind blijft; eind juni kreeg ik te horen dat mijn postgraduaat internationale research journalistiek beloond werd met de hoogste onderscheiding. Samen met Carmen De Rudder werkte ik aan een artikel over de hygiëne in de horeca en een gedeelte ervan kwam zelfs in Knack terecht!
Voor de rest zijn er me heel veel zaken bijgebleven maar deze vinden jullie zeker ook terug in de vele eindejaarslijstjes…
Laat me eindigen met jullie allemaal een voorspoedig 2012 toe te wensen met niet teveel zorgen en alles wat jullie verder wensen!
Om 5.45 uur ben ik wakker geworden en om 6.30 uur zat ik al in de wagen van mijn nicht Viviane. Twintig minuten later zaten we al aan het onthaal.
Ik moest naar de vierde verdieping waar alles zeer voorspoedig verliep. Eerst wat administratie en dan kwam men mijn knie scheren. Ik mocht ook een kalmerend middel in nemen (niet dat dit nodig was…).
Vrij snel kwam men mij halen om onder narcose te brengen. Ik had voor een volledige narcose gekozen. Net zoals vorige keer zag ik nog net het “zuurstofmasker”…
Ik vermoed dat het 10.30 uur was toen ik opnieuw richting kamer werd gebracht. Iets na de middag kreeg ik een watertje en even later het eten; drie sandwiches, paté, confituur, een yoghurt en een kannetje koffie. Het smaakte me nog redelijk ook!
Even later kwam Dr. Kris Van Crombrugge al langs om uit te leggen wat hij gedaan had en wat er nu nog moest gebeuren. Blijkbaar was alles voorspoedig verlopen. Hij had volgende zaken gecontroleerd/aangepakt bij de artroscopie van de rechterknie:
- retropatellair: normaal
- med comp: achterhoorn scheur – partiële menisectomie – chondropathie gr l
- lat comp: normaal
Ik moet nu 5 dagen met krukken lopen, 2 Brufen forte 600/dag nemen, 10 inspuitingen Clexane 40 mg toedienen en 18x kine volgen (3x/week). Voor de kine heb ik deze keer gekozen voor Kinsesitherapiepraktijk Krista Lauwers uit Veltem-Beisem. Zij hebben enkele weken geleden een bijscholing over stabilisatieoefeningen bij badmintontraining gegeven en hun manier van werken sprak me wel aan.
Tegen februari zou ik graag terug op de badmintonvelden staan en nu zonder knie- of schouderpijn. U weze gewaarschuwd 
Bij de schouder blijkt het te gaan om wat “ruis” en ontstekingen. Oefeningen zouden hier soelaas moeten bieden.
De knie is wat anders. Hier blijkt een kijkoperatie noodzakelijk omdat mijn meniscus nogal geraakt blijkt te zijn. De kniepijn die ik al geruime tijd voelde en die er onder andere voor gezorgd heeft dat mijn fietsreis naar Parijs moest worden afgebroken, was er blijkbaar niet zomaar.
Op dinsdag 29 november 2011 ga ik in het Sint-Maartenziekenhuis (campus Zwartzustersvest) onder het mes. Dan volgt de zoveelste revalidatie.
Ik hoop van tegen februari terug te kunnen badmintonnen…
Ik moest echter niet aan mijn uitleg beginnen daar ik te horen kreeg dat men niet meer van mijn diensten gebruik wenste te maken.
Het inhoudelijke van het gesprek moet hier niet vermeld worden maar wel wil ik een poging ondernemen om de veranderingen in het IT-landschap proberen te duiden én vooral: begrijpen!
Toen ik iets meer dan twintig jaar geleden kennis maakte met IT had je drie programma’s: WordPerfect, dBase III en Lotus 1-2-3. Ik noemde hen al snel de heilige drievuldigheid. Over netwerken (neen geen sociale), e-mail, … was er nog even geen sprake.
Ik moest één magazine per maand kopen en ik bleef moeiteloos bij. Na verloop van tijd had ik het magazine zelfs niet meer nodig (want dit werd ook gemaakt door mensen die overal hun weg aan het zoeken waren).
Het was een leuke tijd; je deed aan pionierswerk. Zelf zaken uitvlooien, collega’s hiervan laten meegenieten, … Het was ook nog een tijd toen je als “specialist” zowat op hetzelfde niveau als een onderwijzer vroeger werd gezet. Men had respect voor wat je deed (al kon je toen zowat aan iedereen alles wijsmaken…).
Beetje bij beetje evolueerde de IT; meer pc’s, de eerste netwerken werden in gebruik genomen en e-mail deed voorzichtig zijn intrede. Mensen begonnen meer en meer met de pc te werken en enkelingen konden het zich ook veroorloven om er thuis één te hebben.
De jaren gingen pijlsnel vooruit en “spijtig” genoeg ook de programma’s. “Spijtig” gaat u zich ongetwijfeld afvragen? Jawel, ik heb thuis bv. nog steeds een oude pc staan met hierop de heilige drievuldigheid en ik durf menigeen uitdagen om nu met bv. Word, Excel en Access even veel of meer te doen. De PC’s kregen Windows en moesten hierdoor ook steeds krachtiger worden. Dat ik nu, twintig jaar later, merk dat heel veel gebruikers nog knal hetzelfde doen (of zelfs minder) stemt wel tot nadenken.
Bij mijn vorige werkgever werd WordPerfect bv. zeer intensief gebruikt; er werd met stijlen gewerkt, inhoudsopgaven gegenereerd, … Sedert de opkomst van e-mail zie ik meer en meer mensen rechtstreeks mails typen en wordt Word meer en meer een veredelde typmachine.
Wat ook sterk veranderd is, is de houding van mensen t.o.v. pc’s en bij uitbreiding IT. Velen zijn thuis beter uitgerust dan op de werkvloer waarbij men dan wel even vergeet dat er zonder netwerk, … gewerkt wordt en dat men zijn/haar internetlijn voor zichzelf heeft. Er wordt heel wat geëxperimenteerd met het installeren van vanalles en nog wat tot de pc crashed. Dan wordt de hulp ingeroepen van gespecialiseerd personeel met de opmerking: “Hij doet het plots niet meer!” Dat je vervolgens enkele uren kunt nodig hebben om het euvel te vinden, wordt met een meewarige blik bekeken.
En hier wringt voor mij uiteindelijk het schoentje. Een gewone gebruiker verstaat niet meer dat er binnen IT problemen kunnen opduiken. Alles moet en zal werken. Hoe is hun probleem niet, jij bent immers de specialist. Dat die specialist ondertussen al lang niet meer kan bijbenen in de “overload” aan informatie wordt helemaal niet meer begrepen. Het is iets wat ik de laatste tijd op tal van plaatsen hoor: je bent als IT’er bijna uitsluitend de gebeten hond en bij velen is het plezier er al lang af. Vandaar ook dat ik een ongelooflijk respect heb voor helpdeskmedewerkers en IT’ers die het blijven volhouden.
Eén ding mag echter niet vergeten worden: het zijn ook maar mensen…