Zaterdagochtend 7.00 uur. Plots begint de wekker lawaai te maken. Welke idioot staat nu op een zaterdag om dit uur op? Ik dus want het tornooi van Hebad staat op het programma. Niet om zelf te spelen maar om “wat” te coachen.

Om half acht rijd ik richting Veltem-Beisem om aan de Hyundai garage van Veltem Motors (product placement…) broer en zus Lambrechts op te pikken. Drie kwartiers later komen we in Heusden-Zolder aan. Ook reeds aanwezig: de familie Goossens en de familie Lenaerts. Het zijn ook steeds dezelfden…

Het begint al onmiddellijk met twee wedstrijden tegelijk. Maarten en Maarten (neen, geen Vlaams schlagerduo) gaan van start in HEC2. Maarten L. heeft het in de eerste set moeilijk om in zijn ritme te komen maar de tweede lukte het heel wat beter. Maarten G. heeft helemaal geen problemen.

Nicolas Lambrechts, eerste reekshoofd en bij de voorbeschouwingen geteld bij de favorieten, speelt een eerste set zoals vele malen: stofzuigen en dan maar verlengingen spelen… De eerste set wordt met 25-23 gewonnen. Hierna gaat het vlotter…

Maarten L. wint vervolgens opnieuw vrij vlot zijn tweede enkel. Maarten G. moet tegen Pieter Troosters (reekshoofd 3/4) en heeft volgens ingewijden niet veel kans. Dit was een match om duimen en vingers bij af te likken met alle ingrediënten erin: goed spel, spanning, … Het is ook de eerste maal dat de maagspieren (zenuwen) op de proef worden gesteld. Uiteindelijk wint Maarten G. de derde set met 23-21 na wat voor mij zijn sterkste enkel in de C2 is geweest!

Iets na de middag beginnen ook de dames eraan. Justine mag de spits afbijten in dames enkel C1 en heeft het heel moeilijk. Met 21-16/25-23 wordt deze wedstrijd alsnog gewonnen. Eerste maagklachten duiken op…

Stijn Lenaerts verliest zijn eerste wedstrijd in HEB1 maar deze wedstrijd heb ik niet gezien. Iets later wint hij wel met Koen Mutton de HDB van het eerste reekshoofd…

Er is nu tijd genoeg om wat te eten. Lekkere broodjes met balletjes en een enveloppe met een mogelijke prijs in gaan dan ook vlot weg. De jeugd zit zich ondertussen te amuseren met een PSx of iets dergelijks…

Justine heeft het niet makkelijk in haar tweede wedstrijd. Tegen Lore Petry wordt met 21-14/21-14 verloren. Kracht en ervaring tekort.

Annelies, die ook al van ‘s morgens aanwezig is, mag dan aan de bak in DEC2. Het wordt wat werken geblazen maar de wedstrijd wordt toch nog gewonnen met 21-15/21-16.

Miserie nu is dat vele wedstrijden tegelijk worden gespeeld en ik niet weet waar eerst kijken. Gelukkig helpt het lot me wat door de wedstrijden naast mekaar te zetten. Nicolas en Maarten L. winnen hun eerste dubbel C2 met… 22-20/21-12.

Even later mag Nicolas opnieuw aan de bak in HEC2 en wint nu toch eens vlot in twee sets.

Kwart voor zes in de kleine zaal. “Onze” delegatie neemt zowat alle banken in want wie speelt er tegen mekaar? Maarten L. tegen Maarten G. De ouders (e.a.) vol spanning. Maarten G. begint het best aan de wedstrijd en Maarten L. toont de eerste tekenen van vertwijfeling. Naar het einde van een spannende eerste set trekt “Luminus” toch nog het laken naar zich toe met 21-19. Bij Maarten G. is de veer nu gebroken en dus stoomt Maarten L. door naar de halve finale. Spijtig dat ze zo vroeg al tegen mekaar moesten!

Stijn en Koen winnen ook hun volgende wedstrijd in HDB.

Het is nu ondertussen al voorbij zevenen en de lange dag begint stilaan wat sporen na te laten. Maarten en Justine moeten in GDC1 tegen de sympathieke Tienenaars Ben Lauwens en Lien Heyman. De eerste set wordt moeizaam gewonnen door “mijn” poulains maar in de tweede wint de ervaring van Ben het. Tijd voor wat bijsturing dus en de derde set wordt al bij al vrij vlot gewonnen.

Tegelijkertijd zijn op het veld ernaast (jawel) Maarten en Annelies aan hun maidenwedstrijd begonnen in GDC2. Daar ik nog even out (wel degelijk met een t) ben , speelt Annelies met broerlief. En ja hoor, ze doen het ervoor. Eerste set wordt gewonnen met 22-20, de tweede met 21-16.

Hierna is het tijd om huiswaarts te keren en snel gaan slapen want morgen (lees zondag) staat opnieuw een lange, drukke dag te wachten…

Zondag om 7 uur gaat mijn wekker. Welke idioot heeft deze zo vroeg gezet? Ikzelf dus. Opnieuw de Lambrechtsjes opgeladen (Juju was amper wakker…) en dus terug richting Heusden-Zolder.

Om 9.00 uur werd begonnen met de poulewedstrijden in DDC1. Justine speelde deze keer met Annelies en mocht beginnen tegen… Ine die was ingeschreven met Amy Bronselaer. Justine en Annelies draaiden verrassend goed en hadden de eerste set binnen handbereik. Een nipt, betwistbaar punt op 20-19 zorgde uiteindelijk voor winst voor Ine. De tweede set ging ook naar Ine. Het viel me echter op hoe fel Justine en Annelies zich amuseerden op het veld.

Maarten G. en Annelies moesten dan al halve finale GDC2 spelen. En jawel, opnieuw een nagelbijter. Met 21-16/22-20 werd wel gewonnen en de ontlading was redelijk groot…

Maarten L. en Justine moesten dan tegen het tweede reekshoofd, een echte test dus. Na een zeer sterke partij van beide was een nieuwe finale een feit!

In hun halve finale van de HDC2 maakten Maarten L. en Nicolas korte metten met de tegenstand. Finale nummer drie dus.

Annelies en Justine verloren hun tweede wedstrijd in DDC1 na een zeer aangename wedstrijd.

Stijn en Koen verloren hun halve finale in HDB.

Middag en… drie wedstrijden tegelijk! Gelukkig wonnen zowel Maarten L. als Nicolas vrij vlot hun halve finale in HEC2 zodat ik op de wedstrijd van Annelies kon concentreren. Tegen de zeer jeugdige Laura Poelmans werd een plannetje uitgedokterd en het leek te werken: 21-10 en 7-0 voor. Badminton is en blijft echter onvoorspelbaar en even later stond het zowaar 8-9 voor Laura! Op 10-11 was het dus tijd om een tandje bij te steken en gelukkig draaide alles goed uit; 21-16 winst en zesde finale in totaal.

Tijd om de inwendige mens met een broodje boulet te versterken! Ondertussen hoorde ik echter wat geroezemoes en wat bleek? Maarten L. aka Luminus was op basis van het saldo van de halvefinalewedstrijden uitgeroepen tot speler van het tornooi. Twee flessen, champagne en een tablet-pc waren zijn deel plus eeuwige beroemdheid op Facebook!

Onze eerste finale was deze in de HDC2. Maarten en Nicolas moesten het opnemen tegen Dimitry Luyckx/Dries Werckx. De eerste set was voorspelbaar maar werd toch nog met 22-20 gewonnen. Je begon echter al bij zowel Maarten L. als Nicolas de eerste tekenen van vermoeidheid te zien. De tweede en derde set gingen dan ook naar de frissere tegenstanders.

Wij waren ondertussen ook aan het puzzelen geslagen omdat Annelies nog drie wedstrijden moest spelen en om 15.00 uur in Tielt-Winge verwacht werd voor de competitie!

Eerste van een drieluik was de finale GDC2. De eerste set werd met 23-21 verloren, de tweede set met 21-10. Ik heb weinig van deze wedstijd gezien daar ik naar een andere wedstrijd aan het kijken was en Stijn de coaching voor zijn rekening nam.

In haar finale DEC2 tegen Hanne Lambrichts was het een alles behalve frisse Annelies die we te zien kregen. De eerste set was nog enigszins spannend en werd met 21-19 verloren. Annelies was echter stikkapot en al vrij snel besloten we om de handdoek te gooien (discipline was toch niet geldig): 21-10 verlies.

De wedstrijden kwamen nu snel, te snel voor Annelies. Samen met Juju verloor ze haar derde wedstrijd in DDC1 maar ik kan het niet genoeg herhalen: lang geleden dat ik nog zo met plezier naar een lachend, goed spelend koppel gekeken heb!.

Het was nu klaarmaken voor dé finale van de dag, deze tussen Maarten L. en Nicolas. Wat nog een bijkomend pigment aan deze wedstrijd gaf was dat de winnaar C1 zou worden… Geen ouders in de zaal (Agnes naar de Vet-Cup, Mia thuis) dus ik na elke set sms’en (vermoedelijk was dit niet zo goed voor de “tikkers”). Ik zette voorzichtig in op Nicolas gezien zijn halve finale en was niet de enige. Nicolas begon ook zeer voortvarend en won met maar liefst 21-11. Zou Maarten L. de handdoek gooien? Even leek het erop, vooral omdat Nicolas vrijwel foutloos bleef spelen. Gelukkig waren de ouders er niet want anders hadden we ongetwijfeld de 100 moeten bellen. De tweede set was immers ongelooflijk spannend. Net toen we dachten dat Nicolas eindelijk zijn C1 zou halen begon Maarten L. bevrijd en alles-of-niets te spelen. Nicolas kwam op 21-20 op matchpunt maar Luminus werkte dit op een onnavolgbare manier weg en won uiteindelijk met 21-23. Ik ga jullie wegens privacyredenen de tweets van beide moeders besparen maar die waren duidelijk aan het sterven… Wie zou nu mentaal het sterkst zijn in de derde set? Ze bleven mekaar geen duimbreed toegeven en er werd gedraaid met 11-11. Een ruime pauze was meer dan verdiend en de toeschouwers stroomden ook toe op onze unit. Maarten L. maakte een kloof maar Nicolas gaf maar niet af. Uiteindelijk ging de overwinning naar Maarten L. met 21-18. Maarten L. C1 dus na een wedstrijd die geen verliezer verdiende. De volgende is voor jou, Nicolas!

En nog was het niet gedaan. Maarten L. en Justine moesten immers nog aan de bak voor de finale GDC1. Ik zag echter al op voorhand dat dit voor beide dé wedstrijd teveel zou worden. Ik heb hen dan maar gezegd dat ze wat moesten proberen te genieten maar ook dat zat er niet meer in. Zelfs de tornooileiding kwam zeggen dat deze wedstrijd er duidelijk teveel aan was…

Al bij al dus een zeer sterk tornooi van onzentwege. Weer heel veel werkpunten ontdekt voor enkele spelers maar ook voor de coach/trainer(s).

Het was zwaar, zeer zwaar maar ik heb ervan genoten en de sfeer tussen de spelers/ouders was deze van “de goeie ouwen tijd”. Merciekes, dit maakt het allemaal wat draaglijker.

En nu? De champagne van Maarten L. aka Luminus aka playboy op drinken. Gezondheid!

Ik stippelde dus zoals gewoonlijk een route uit via Fietsnet. Volgende knooppunten stonden op de planning:

53-52-51-50-46-60-57-7-4-5-79-78-
76-75-74-38-95-94-37-36-25-34-52-53

Tot en met knooppunt 79 in Sint-Joris-Weert verliep alles vrij voorspoedig. Ik had er zo’n 30 km op zitten en was dus halfweg. De benen begonnen stilaan tekenen van verzuring te tonen maar ik was niet gehaast dus zou er wel geraken…

Het stuk door het Meerdaalbos was echter een helletocht. Geen kasseien maar door de overvloedige regen was de ondergrond herschapen in een kleiachtige, zompige ondergrond waar ik amper vooruit geraakte. Dit stuk is me ongetwijfeld later zuur opgebroken.

Even reed ik verkeerd maar dan kwam ik terug op beter bekend terrein: Heverleebos. Van hieruit ging het dan richting afrit Gasthuisberg. Hier kwam ik nog amper vooruit. Dit beloofde niet veel goeds met nog iets meer dan 20 km voor de boeg.

In Veltem-Beisem stopte ik even om wat te eten en te drinken en begon dan vol goede moed aan het laatste stuk. Of de duivel ermee gemoeid was maar even later gingen de hemelsluizen open zodat ik binnen de kortste keren doorweekt was. Bovendien had ik zowat het ganse stuk langsheen de spoorweg wind tegen. Meerdere keren dacht ik om te gaan schuilen maar de koude deed me beslissen om door te rijden.

Onder de brug in Kortenberg stopte ik om het thuisfront te verwittigen. Uiteindelijk kwam ik na 4.33 uur thuis aan.

Oh ja en de knie dan? Wel, op geen enkel ogenblik heb ik hier last van gehad, ook niet wanneer het bergop ging. Al bij al dus een goede maar zware test!

Aantal km: 67,50
Tijd: 4:32’55
Gemiddelde snelheid: 14,8
Maximum snelheid: 42,7

GPS track fkn20120112

Het jaar begon met de revalidatie van de rechterschouder en is geëindigd met de revalidatie van de rechterknie. Er zat dus duidelijk continuïteit in 2011…

Snode plannen werden gesmeed om de eerste fietstocht te maken en dit naar Parijs. Tweedegraads brandwonden van niet in te smeren maar vooral een pijnlijke knie zorgden ervoor dat de reis voortijdig werd beëindigd…

Het badmintonnen was door alle blessures en het steeds opnieuw van nul moeten beginnen niet veel soeps zodat hier rustig van een annus horribilis kan gesproken worden… Wat dan wel redelijk positief is uitgedraaid, is het coachingwerk. Af en toe kon ik toch wat bijdragen aan een overwinning.

Hét negatieve feit was echter toch wel mijn ontslag bij het gemeentebestuur Machelen. Enigszins onverwacht werd mijn “proefperiode” niet verlengd. De zoektocht naar werk gaat ondertussen onverminderd voort.

Wanneer ik dit allemaal lees is het vooral kommer en kwel geweest maar één ding heeft er toch voor gezorgd dat het zelfvertrouwen toch nog enigszins overeind blijft; eind juni kreeg ik te horen dat mijn postgraduaat internationale research journalistiek beloond werd met de hoogste onderscheiding. Samen met Carmen De Rudder werkte ik aan een artikel over de hygiëne in de horeca en een gedeelte ervan kwam zelfs in Knack terecht!

Voor de rest zijn er me heel veel zaken bijgebleven maar deze vinden jullie zeker ook terug in de vele eindejaarslijstjes…

Laat me eindigen met jullie allemaal een voorspoedig 2012 toe te wensen met niet teveel zorgen en alles wat jullie verder wensen!

Om 5.45 uur ben ik wakker geworden en om 6.30 uur zat ik al in de wagen van mijn nicht Viviane. Twintig minuten later zaten we al aan het onthaal.

Ik moest naar de vierde verdieping waar alles zeer voorspoedig verliep. Eerst wat administratie en dan kwam men mijn knie scheren. Ik mocht ook een kalmerend middel in nemen (niet dat dit nodig was…).

Vrij snel kwam men mij halen om onder narcose te brengen. Ik had voor een volledige narcose gekozen. Net zoals vorige keer zag ik nog net het “zuurstofmasker”…

Ik vermoed dat het 10.30 uur was toen ik opnieuw richting kamer werd gebracht. Iets na de middag kreeg ik een watertje en even later het eten; drie sandwiches, paté, confituur, een yoghurt en een kannetje koffie. Het smaakte me nog redelijk ook!

Even later kwam Dr. Kris Van Crombrugge al langs om uit te leggen wat hij gedaan had en wat er nu nog moest gebeuren. Blijkbaar was alles voorspoedig verlopen. Hij had volgende zaken gecontroleerd/aangepakt bij de artroscopie van de rechterknie:

• retropatellair: normaal
• med comp: achterhoorn scheur – partiële menisectomie – chondropathie gr l
• lat comp: normaal

Ik moet nu 5 dagen met krukken lopen, 2 Brufen forte 600/dag nemen, 10 inspuitingen Clexane 40 mg toedienen en 18x kine volgen (3x/week). Voor de kine heb ik deze keer gekozen voor Kinsesitherapiepraktijk Krista Lauwers uit Veltem-Beisem. Zij hebben enkele weken geleden een bijscholing over stabilisatieoefeningen bij badmintontraining gegeven en hun manier van werken sprak me wel aan.

Tegen februari zou ik graag terug op de badmintonvelden staan en nu zonder knie- of schouderpijn. U weze gewaarschuwd

Bij de schouder blijkt het te gaan om wat “ruis” en ontstekingen. Oefeningen zouden hier soelaas moeten bieden.

De knie is wat anders. Hier blijkt een kijkoperatie noodzakelijk omdat mijn meniscus nogal geraakt blijkt te zijn. De kniepijn die ik al geruime tijd voelde en die er onder andere voor gezorgd heeft dat mijn fietsreis naar Parijs moest worden afgebroken, was er blijkbaar niet zomaar.

Op dinsdag 29 november 2011 ga ik in het Sint-Maartenziekenhuis (campus Zwartzustersvest) onder het mes. Dan volgt de zoveelste revalidatie.

Ik hoop van tegen februari terug te kunnen badmintonnen…

Ik moest echter niet aan mijn uitleg beginnen daar ik te horen kreeg dat men niet meer van mijn diensten gebruik wenste te maken.

Het inhoudelijke van het gesprek moet hier niet vermeld worden maar wel wil ik een poging ondernemen om de veranderingen in het IT-landschap proberen te duiden én vooral: begrijpen!

Toen ik iets meer dan twintig jaar geleden kennis maakte met IT had je drie programma’s: WordPerfect, dBase III en Lotus 1-2-3. Ik noemde hen al snel de heilige drievuldigheid. Over netwerken (neen geen sociale), e-mail, … was er nog even geen sprake.

Ik moest één magazine per maand kopen en ik bleef moeiteloos bij. Na verloop van tijd had ik het magazine zelfs niet meer nodig (want dit werd ook gemaakt door mensen die overal hun weg aan het zoeken waren).

Het was een leuke tijd; je deed aan pionierswerk. Zelf zaken uitvlooien, collega’s hiervan laten meegenieten, … Het was ook nog een tijd toen je als “specialist” zowat op hetzelfde niveau als een onderwijzer vroeger werd gezet. Men had respect voor wat je deed (al kon je toen zowat aan iedereen alles wijsmaken…).

Beetje bij beetje evolueerde de IT; meer pc’s, de eerste netwerken werden in gebruik genomen en e-mail deed voorzichtig zijn intrede. Mensen begonnen meer en meer met de pc te werken en enkelingen konden het zich ook veroorloven om er thuis één te hebben.

De jaren gingen pijlsnel vooruit en “spijtig” genoeg ook de programma’s. “Spijtig” gaat u zich ongetwijfeld afvragen? Jawel, ik heb thuis bv. nog steeds een oude pc staan met hierop de heilige drievuldigheid en ik durf menigeen uitdagen om nu met bv. Word, Excel en Access even veel of meer te doen. De PC’s kregen Windows en moesten hierdoor ook steeds krachtiger worden. Dat ik nu, twintig jaar later, merk dat heel veel gebruikers nog knal hetzelfde doen (of zelfs minder) stemt wel tot nadenken.

Bij mijn vorige werkgever werd WordPerfect bv. zeer intensief gebruikt; er werd met stijlen gewerkt, inhoudsopgaven gegenereerd, … Sedert de opkomst van e-mail zie ik meer en meer mensen rechtstreeks mails typen en wordt Word meer en meer een veredelde typmachine.

Wat ook sterk veranderd is, is de houding van mensen t.o.v. pc’s en bij uitbreiding IT. Velen zijn thuis beter uitgerust dan op de werkvloer waarbij men dan wel even vergeet dat er zonder netwerk, … gewerkt wordt en dat men zijn/haar internetlijn voor zichzelf heeft. Er wordt heel wat geëxperimenteerd met het installeren van vanalles en nog wat tot de pc crashed. Dan wordt de hulp ingeroepen van gespecialiseerd personeel met de opmerking: “Hij doet het plots niet meer!” Dat je vervolgens enkele uren kunt nodig hebben om het euvel te vinden, wordt met een meewarige blik bekeken.

En hier wringt voor mij uiteindelijk het schoentje. Een gewone gebruiker verstaat niet meer dat er binnen IT problemen kunnen opduiken. Alles moet en zal werken. Hoe is hun probleem niet, jij bent immers de specialist. Dat die specialist ondertussen al lang niet meer kan bijbenen in de “overload” aan informatie wordt helemaal niet meer begrepen. Het is iets wat ik de laatste tijd op tal van plaatsen hoor: je bent als IT’er bijna uitsluitend de gebeten hond en bij velen is het plezier er al lang af. Vandaar ook dat ik een ongelooflijk respect heb voor helpdeskmedewerkers en IT’ers die het blijven volhouden.

Eén ding mag echter niet vergeten worden: het zijn ook maar mensen…

Na een uitgebreid ontbijt reed ik naar Esch-sur-Sûre door sommigen het mooiste stadje van Luxemburg genoemd. Het is prachtig gelegen aan de Sûre en er zijn talrijke wandelpaden te vinden. Om te weten waar deze allemaal naartoe leiden, moet je wel naar het toerismekantoor om een kaart te kopen.

Ik liep eerst wat beneden rond en klom dan naar de kasteelruïne uit de 12de eeuw. Van hieruit had je een schitterend zicht op het stadje en zijn omgeving.

Beneden gekomen zag ik aan de andere kant van de baan mensen naar boven klauteren om naar het Mariabeeld te gaan kijken. Dit kon er ook nog wel bij al nam ik de baan i.p.v. de trappen… Ik schraapte dan al mijn moed bij mekaar en nam de trappen naar beneden, tegenliggers verplichtend langs de dalkant te gaan…

Hier eten of ergens anders? Het was nog redelijk vroeg en veel was er niet open. Ik besloot van maar naar de parking te gaan en daar te beslissen welke richting ik uit ging. Eerst dacht ik naar Clervaux te rijden maar had eigenlijk geen zin om nog een half uur te rijden en dan straks opnieuw een redelijke rit. Het ging dan maar naar het nabijgelegen Wiltz.

Wiltz is één van de grotere steden van het G.H. Luxemburg maar het was me al eerder opgevallen: je hebt maar bitter weinig economische bedrijvigheid (lees in dit geval horeca) in de steden. In de dorpen ben ik helemaal niets tegen gekomen!

Na een korte verkenning (de lucht werd steeds maar dreigender) ging ik uiteindelijk een bakkerij binnen: “Bakes Wiltz”. Je kon er vanalles krijgen en het zag er allemaal even lekker uit. Ik bestelde echter een croque monsieur met een café latte en dit bleek niet zo’n goede keuze. De café latte kwam al snel maar op de croque was het even wachten. Blijkbaar had men deze vergeten en toen men hem bracht kon ik er niet al te makkelijk met mijn mes door…

Iets voor twee uur was ik dan ook al opnieuw op weg naar Bourscheid. Ik deed eerst nog een korte stop aan de burcht en reed dan naar het hotel. Mijn avondeten zou bestaan uit een gekocht Frans brood, Présidentkaas en een blikje bier…

De rest van de namiddag las ik nog wat in Congo, werkte mijn website bij en rustte wat. Iets na zessen at ik dan het Frans brood op. Net op het einde… krak! Een stuk van één van mijn voortanden…

Ik besloot van dan maar mijn kamer op te ruimen zodat ik morgen niet teveel tijd zou verliezen.

Deze wandeling telt 15 km, heeft een hoogteverschil van 250 m en zou zo’n 5 uur duren.

Heel leuk is dat de anwb ook de gps-tracks ter beschikking stelt. Deze zijn te downloaden op dit adres. Nu had ik in een ver verleden al eens met een track gewerkt maar was absoluut niet zeker meer hoe dit werkte. Laat het me kort houden; mede dankzij de track ben ik niet verkeerd gelopen!

Na het ontbijt ging ik eerst nog naar het winkeltje aan de camping voor twee cola’s.

Dan ging het linea recta naar Vianden waar ik me net buiten de stad gratis parkeerde na geconstateerd te hebben dat aan de stoeltjeslift, … je betalend én tijdelijk kon parkeren.

De stoeltjeslift was wegens mijn hoogtevrees geen optie dus trok ik te voet naar de burcht. Daar was het ondanks de beschrijving van het boekje en de gps wat zoeken naar het vertrekpunt. Als je met je gezicht naar de burcht staat, moet je links het pad in. Er staan meerdere wandelroutes uitgestippeld. Je volgt in eerste instantie de gele stippen.

Iets verderop had ik een zicht op het stuwmeer van de Our en de Duitse Ouroever. Het eerste gedeelte ging bijna voortdurend door het bos wat wel prettig was.

Eigenlijk volg je gewoon het Victor Hugopad, genoemd naar één van de belangrijkste schrijvers van de 19de eeuw.

Na een afdaling langs een asfaltweg kwam ik op een schitterend uitkijkpunt uit. Hier stond ook wat uitleg over de Franse schrijver.

In Bivels moest ik langs een trap omhoog en boven gekomen was het toch weer even bibberen geblazen…

Langs de Our was het nu weer een tijd door bos (en asfalt) tot aan een blauwe brug. Opmerkelijk hier was dat deze op de grens van Luxemburg en Duitsland lag. En jawel, ook deze oversteek ging met knikkende knieën…

Na een tijd kwam er een nieuwe brug aan… Deze was breed en veel steviger  dan de vorige (er reden auto’s over) maar het wandelpad liep knal langs de kant. Op een bepaald ogenblik blokkeerden mijn knieën van de schrik. Gdvrdmm!!! Even achter mij gekeken of er verkeer aan kwam en dan maar op de baan gelopen…

Na deze brug kon er weer geklommen worden. Iets verder liep ik eigenlijk voor het eerst wat verkeerd maar dankzij de gps had ik dit al vlug in de gaten.

Het zwoegen werd beloond met een Mariakapelletje uit 1848 en een schitterend uitzicht over de vallei.

Of het erom gedaan was maar eerst moest nog de kruiswegstatie gevolgd worden.

Tot slot passeerde ik nog het Parc d’aventure “Hochseilgarten.” Dit moet heel leuk zijn om met kinderen (jong volwassenen) te doen!

Beneden in Vianden gekomen, hield ik eraan om mijn route volledig rond te maken al betekende dit een extra klim naar de burcht en terug.

Het was nu tegen drieën en ik besloot om in Vianden iets te eten i.p.v. deze avond in het hotel. Aan het water vond ik lounge bar “La Jolla Lounge”. Ik bestelde er een “Truite Meunière aux amandes de la Vallée de l’Our & pommes de terre grenaille” à 17,90 EUR en dronk er een “Diekirch Grand Cru” bij à 3,40 EUR. Afronden deed ik met een koffie.

Nadat ik terug aan het hotel was gekomen, rustte ik eerst wat uit, las de krant en besloot om dan de welness eens uit te testen. Letterlijk tegen de rotsen aan heeft men hier enkele sauna’s, Turkse …, … geïnstalleerd. Ik was vooral benieuwd hoe mijn armen en benen zouden reageren op de sauna. Het moet gezegd: alles is prima verlopen; geen blazen of iets dergelijks. Zweten mag ik dus!

Hierna ging ik nog naar de camping om wat inkopen te doen. Ik besloot uiteindelijk om hier nog iets klein te eten. Ik nam een klein Frans brood, wat Présidentkaas en een flesje Rivaner. Meer moest dit niet zijn!

Al bij al is het toch een vermoeiende dag geweest maar wel de moeite waard. Ik heb wel opgemerkt dat mijn knieën naar het einde toe het voortdurend op- en afgaan niet zo goed meer verteerden maar ze zijn dit dan ook niet gewoon.

Morgen ga ik het rustig houden. Ik dacht eerst nog ergens te gaan wandelen maar ga waarschijnlijk met de wagen naar Esch-sur-Sûre en/of Clervaux rijden, daar wat rondlopen en eten. De namiddag kan dan besteed worden aan rusten en lezen.

Rond het stuwmeer van Vianden

Na wat zoeken, koos ik uiteindelijk voor het Groothertogdom Luxemburg. OK, het land was al gekozen, nu nog de uitvalsbasis. Gegoogled en uiteindelijk terecht gekomen op Bourscheid-Plage met het hotel “Cocoon Hotel La Rive“.

Het is de bedoeling om alles wat rustig aan te doen (…): ontbijten, dan lezen en/of een lange wandeling en ‘s avonds goed eten.

Vandaag, maandag 25 juli 2011, ben ik tegen de klok van tien vertrokken. Iets na twaalven was ik al ter plaatse maar daar er op het eerste zicht niet veel te doen leek, reed ik door naar Ettelbruck. Ik besloot van niet te lang te zoeken om iets te eten en ging dan maar een pitazaak binnen waar ik een hamburger met friet at en daarbij een cola.

Hierna ging ik nog even het stad in maar blijkbaar is maandag sluitingsdag zodat ik al snel in de wagen zat. Onderweg nog even gestopt voor een schitterend uitzicht en dan door naar het hotel.

Het is gelegen aan de Sûre én het is er vooral rustig. Even panikeerde ik toen ik iets verder een camping (“Du Moulin“) zag maar hier heb ik totaal geen last van. Aan deze camping is een winkel waardoor ik dagelijks mijn lunch kan gaan kopen. Vandaag heb ik mij beperkt tot de “après”: chips, cola en water voor morgen.

Na een kleine verkenning ben ik erop uit getrokken voor een eerste wandeling. Ik dacht oorspronkelijk van de wandeling met het stekelvarken te volgen maar al snel vond ik geen aanduiding meer. Dan maar de AK2 gevolgd. Dit pad, de Sentier Aloyse Kremer 2, is een lokaal wandelpad waar je zo’n twee uur over doet en dat je via de bossen naar het kasteel van Bourscheid brengt.

Iets voor zessen was ik terug en na me wat verfrist te hebben, was het tijd om te gaan eten. Ik nam de Taglioni met champignons en Sint-Jacobsschelpen à 16,00 EUR en dronk er een glas rode wijn à 3,00 EUR bij.

Hierna linea recta naar de kamer voor een douche en het bijwerken van dit verslag. Morgen staat er normaal gezien een lange wandeling op de agenda…

GPS track AK2 Bourscheid

Ik heb een verschrikkelijke nachtrust gehad: woelen, weinig slapen, … ‘s Nachts bekeek ik dan maar het profiel voor de komende twee dagen en kon, gezien mijn fysieke toestand, eigenlijk maar één beslissing nemen: terug naar huis!

De weg was snel gekozen: ik zou de Ravel2 volgen van Namen tot Hoegaarden en dan via de fietsknooppunten verder naar Zaventem.

‘s Morgens eerst nog redelijk gegeten en gebruik mogen maken van de pc van de jeugdherberg om de fietsknooppunten op te zoeken.

Dan begon het zoeken naar het begin van de Ravel2. Hier verloor ik redelijk wat tijd mee. Aan het station vond ik het informatiepunt terug waar ook de Duitsers de weg kwamen vragen. Zij wilden de Ravel2 richting Dinant volgen. Gisteren hadden we het er al over gehad: het is een goed systeem maar het links en rechts rammelt het serieus. Plots heb je gedurende kilometers geen enkele aanduiding meer en is het in het wildeweg zoeken. Ik kreeg te horen dat het vertrekpunt “ergens daar” lag. Ik vond het niet onmiddellijk en besloot dan maar van mijn iPhone en Navigon te gebruiken.

Ik kon al onmiddellijk afstappen. Een ongelooflijk steile helling opfietsen zou anders al zwaar geweest zijn maar nu met die zere knie wou ik absoluut geen enkel risico nemen. Boven gekomen, stond ik al onmiddellijk nat in het zweet.

Via Saint-Marc, Emines, Meux, Grand-Leez, Walhain, Perwez, Thorembais-Saint-Trond, … ging het richting Waver en het moet gezegd: dit was zowaar nog één van mijn mooiste ritten! Misschien niet de snelste weg maar heel mooi om fietsen!

Net toen ik voorbij Waver de bergop was, begon het serieus te onweren. Gelukkig was ik net aan een buskhokje en kon dus droog blijven. Gedurende een kwartier gingen de hemelsluizen open en wat was ik blij dat ik nu niet ergens in the-middle-of-nowhere zag af te zien!

Ok extra zuurstof om van Waver via de N4 naar Overijse te fietsen. Ik besloot van “den berg” niet op te fietsen maar een tijdje richting Huldenberg te volgen en dan naar Tervuren.

In Tervuren zat ik me aan de vijvers neer en bestelde in het “Boothuis” een “toast cannibal” en een cola. Gelukkig zat ik onder een grote paraplu want nu gingen hier de hemelsluizen open. Was dit mijn straf van God? Mijn bepakte fiets stond buiten geparkeerd maar de zakken hadden het goed gehouden.

Het laatste stuk naar Zaventem werd iets verder nog onder de bomen onderbroken door een nieuwe regenbui maar vanaf dan bleef ik droog. In Zaventem ging ik onmiddellijk naar de apotheek voor Flamigel en een Coldpack.

Toen ik thuis aanbelde, verschoot moeder nogal. “Awel?” “Euh, ja, ik ben maar naar huis gekomen.” “Waai, waai, waai. Oe zeede gaa de oit!”

De reis, die oorspronkelijk naar Parijs zou gaan en die vervolgens werd ingekort tot Malmedy is dus voortijdig afgebroken. In de loop van de komende dagen volgt nog een kritische nabeschouwing met vooral oog van wat er zoal verkeerd is gelopen; de ezel en de steen, weet je wel!

Aantal km: 75,53
Tijd: 5:24’29
Gemiddelde snelheid: 13,9
Maximum snelheid: 45,9
Totaal aantal km: 399,94 (da meende ni!)