17 maart 2005. Saint Patrick’s Day en de voorbode van iets unieks. In het Paleis voor Schone Kunsten te Brussel treedt Dead Can Dance op. Na het optreden totale ontreddering: de absolute perfectie bestaat: perfecte akoestiek, perfecte geluidsmix en een foutloze groepsperformance. Alles optredens nadien werden vooraf al gebrandmerkt: “Hoe benader je dit, laat staan evenaren?” Gisteren was het aan de zangeres zelve: Lisa Gerrard. Zeg tegen 100 mensen dat je naar het optreden van Lisa Gerrard bent geweest en de kans is groot dat 99 gaan zeggen: “Wie?” Wanneer ik dan “Gladiator” vernoem, knikken ze vaag maar daar blijft het meestal bij. Om te beginnen: ik hou niet zo van het Koninklijk Circus (want daar ging het gisteren door); de akoestiek durft het nogal eens laten afweten en als je pech hebt, zit je heel slecht. Dit was gisteren min of meer het geval en dit ondanks de 41,50 EUR… Toen Lisa begon, kreeg ik vrijwel onmiddellijk kippevel van haar stem maar even later werd mijn euforie reeds getemperd door een slechte geluidsmix. Wat uiteindelijk nog het meest stoorde waren de overvloedige samples; tijdens het optreden van Dead Can Dance waren er dan ook meer muzikanten op de scène. Lisa had bovendien serieus last van evenwichtsstoornissen, iets waar ze zich trouwens voor verontschuldigde. “Was het dan slecht?”, hoor ik jullie al vragen. Neen, daarvoor waren er voldoende kippevelmomenten en het niveau van de uitvoerders te hoog maar duidelijk is wel dat Dead Can Dance en dan vooral de magie tussen de bandleden iets unieks is. Of hoe een topperformance ervoor zorgt dat niets meer hetzelfde is…
curriculum vitae
