Het was weer geruime tijd geleden dat ik de wandelschoenen nog eens aangetrokken had. Na de hectische veertiendaagse wou ik, mede gezien het prachtige weer, op een rustige manier de benen eens strekken en tegelijkertijd wat foto’s nemen. De keuze viel op het Releghemwandelpad in Zemst (uit de wandelpocket “Brabantse Kouters”).

Het is een wandeling met twee gezichten geworden; het eerste deel heel mooi maar daarna wat saai…

Na het vertrek aan de Sint-Pieterskerk gaat het even langs de drukke Brusselsesteenweg. Gelukkig duurt dit niet lang en sla je al snel linksaf om geruime tijd de Zenne te volgen. Na het passeren van een fotogenieke sluis en met de E19 vlakbij kom je aan het zeer gekende witte kapel van O.L.V. in het Hammeken (15de eeuw). Op 15 augustus passeert hier de jaarlijkse processie. Onlangs heeft de gemeente Zemst besloten om tot een grondige restauratie over te gaan.

Aan de voormalige en verdwenen herberg “Het Waterke” verlaat je langs een trap de dijk en bereikt zo de “Donk”. Dit park behoorde voorheen bij het kasteel  maar is nu een vogelreservaat. Tenminste dat was de bedoeling maar het is eerder de plantengroei die hier bepalend is.

Na het passeren van het “kasteel Releghem” begint volgens mij een minder interessant deel van de wandeling. Je wandelt hier langs smalle wegen en wordt af en toe geconfronteerd met mooie gerestaureerde hoeven maar verder is er niet zo heel veel meer te beleven. Wat mij betreft ook iets teveel beton onder de voeten…

GPX track Releghemwandeplad

Na wat fietstochten was het nog eens tijd om “mijn” wandelingenbibliotheek uit te breiden. Na wat getwijfel koos ik uiteindelijk voor de Bergbroekwandeling in Holsbeek. Nu kende ik Holsbeek enkel van naam; ik wist er voor de rest totaal niets van. En het moet gezegd: het werd een zeer verrassende wandeling…

Hulosbeka (969), Hoelsbeke (1361), Holsbeke (1655) komt van Hols = huls, hulst, stekelachtige struiken en Beca = beke, beek. Holsbeek is één van de oudste gemeenten, die zeer vroeg een eigen zegel gebruikte: een beeld van O.L.-Vrouw met het Kindje Jezus en twee sterretjes.

De wandeling vertrekt aan de Sint-Mauruskerk waar ook nog andere wandelingen vertrekken (o.a. de Chartreuzenbergwandeling en landschapswandeling Hagelandse vallei). In 1944 viel een vliegende bom dicht bij de kerk, waarvan de zuidelijke beuk werd vernield; ook binnen werd grote schade aangericht.

Holsbeek vertoont een typisch beeld van het Hageland: in het zuidelijke gedeelte van de gemeente bemerkt men een opeenvolging van beboste hoogten, ongeveer 75 m boven de zeespiegel en ongeveer 50 m boven de steenweg. Ze vormen de rand van het tafelland, dat zich vroeger van noord tot zuid uitstrekte.

Het eerste gedeelte van de wandeling gaat door woonwijk maar verveelt niet omdat je al een zicht krijgt op wat velden, … Wanneer je de Wingeweg verlaat via een veldweg, begint de pret: akkers en populierenplantages. Dit is weer zo’n verrassend stuk dat wandelen in ongekend gebied steeds de moeite waard maakt.

Ik moet zeggen dat het voor het eerst was dat ik me niet echt “ergerde” aan betonwegen; voor de één of andere manier klopte het hier. Je passeert ook de Winge, een riviertje dat gevormd wordt te Gempe uit de samenvloeiing van de Wingebeek en de Molenbeek. In Rotselaar mondt ze uit in de Demer. De Wingehoeve, een gerenoveerde hoeve van het langgeveltype geeft voor een stuk weer hoe het hier vroeger moet geweest zijn. Boven de deur prijkt het jaartal 1681. Het ligt wel op het fietsknooppuntennetwerk maar iedereen was goedgezind (het weer, weet je wel) dus nooit was er enig probleem.

Aan het kruispunt van de Wingebemd en de Groddestraat was het even oppassen: er stond wel een bordje van de wandeling maar geen richtingsaanduiding. Moest ik verder rechtdoor of toch naar links? Een blik in de wandelpocket leverde op dat ik rechtdoor moest. Weer iets om aan de routedokter te laten weten

Je passeert nu enkele weekendhuisjes en staat plots aan de Uitemmolen. Tot 1573 maakte deze watermolen deel uit van de heerlijkheid Rotselaar. Hij was in bedrijf tot in 1944 en werd gelukkig gerestaureerd en van verder verval gespaard. In de omgeving groeit veel Kornoelje en Sleedoorn met hier en daar ook Gelderse roos.

Je duikt nu het vochtige Dunbergbroek in. Echt een geweldig stuk waar je mits wat (veel) geluk kikkers, reigers, ijsvogels en zelfs reeën kunt zien! Het was er echter op sommige plaatsen echt zompig en ik geraakte er maar net door met mijn spiksplinternieuwe lage wandelschoenen…

Na dit prachtige stuk is het even tijd voor wat beton zodat de schoenen kunnen worden proper gemaakt… Iets verder gaat het via een holle weg naar de top van de Ramselberg. Zweten doe je en zal je doen! Het zicht boven nodigt uit om je neer te zetten op de bank, wat te drinken en vooral te genieten!

Je komt nu aan de rand van het Chartreuzenbos (de Chartreuzenbergwandeling passeert hier). Ik bleef me echter de vraag stellen hoe het kwam dat je zoveel meters stijgt maar tot dan nog niets gedaald had. Iets later kwam het verlossende en verwachte antwoord: een afdaling van zo’n vijftig meter doorheen een holle weg.

Via het 18de eeuwse Heilige Geesthof, een voormalige instelling voor armenzorg (voorloper van het OCMW) gaat het nu definitief richting bewoonde wereld. Aan de Tornooistraat waren er wegenwerken en vermoedelijk heeft men het bordje weggehaald wat op het einde toch weer zorgde voor enkele onnodige honderden meters. Via de wandelpocket kwam ik (weer maar eens) op de goede weg en passeerde nog een nieuwe woonwijk om uiteindelijk opnieuw in het centrum van Holsbeek terecht te komen.

Het enige wat ik mankeerde waren wat gezellige cafés in de dorpskern. Je hebt er de Sportschuur maar daar zou ik vermoedelijk geen leuk terrasverhaal kunnen schrijven…

GPX track Bergbroekwandeling

Wat een verschil met de vorige wandeling! Het vertrek was aan het Leireken, een gekend eetcafé en waar nogal wat wandel- en fietsroutes vertrekken. Bovendien kun je er een echte treinwagon huren om een feest, … in te geven. Het Leireken is eigenlijk het voormalig treinstation van Steenhuffel langsheen de voormalige spoorverbinding Londerzeel-Aalst.

Een eerste bezienswaardigheid is kasteel Drietoren, eigendom van de familie de Spoelbergh. Het kasteel dateert van 1786, althans dat is wat een gevelsteen aan de toegang van het domein zegt.

Iets verder zien we aan de linkerkant kasteel Diepensteyn (zie verder) met daartegenover hoeve Diepensteyn. Net na deze hoeve duiken we de velden in en dan begint één van de mooiere stukken wandeling die ik al gedaan heb. Gedurende lange tijd wandel je langs een veldweg met heel knappe landschapselementen. Helemaal in het begin stootte ik zelfs op een fazant, een patrijs, een konijn en de obligate paarden!

Je kunt op een bepaald ogenblik, net voor de spoorweg, een stuk afsnijden maar wie doet dit nu? Ik ging in ieder geval voor de volledige afstand en heb het me niet beklaagd. Verder langsheen veldwegen kom je uiteindelijk terug aan kasteel Diepensteyn. Dit kasteel was ooit de zetel van een middeleeuwse heerlijkheid maar is nu vooral bekend doordat brouwerij Palm op het domein onderdak biedt aan een 20-tal rasechte Brabantse trekpaarden. Door de industrialisering is deze prachtige brok cultuurpatrimonium bijna van de aardbol verdwenen en we kunnen dan ook maar alleen het initiatief van de brouwerij van harte toejuichen!

De wandeling heeft van mij net geen negen gekregen en wel wegens de laatste twee kilometer. Langsheen een eindeloze betonbaan met links en rechts wat huizen maar voor de rest weinig spectaculairs, kom je tenslotte opnieuw aan het Leireken.

Aangezien mijn maag grolde, besloot ik hier van iets te eten. Het werd tenslotte een Mousaka met natuurlijk een Palm en om af te sluiten een lekkere koffie.

Hierna ging het opnieuw richting bed & breakfast waar ik kort Nancy sprak en een langere babbel had met Kris (o.a. over bed en breakfasts).

GPX track Molenbeekwandelpad

P.S.: blijkbaar waren de weergoden me goedgezind afgelopen twee dagen… Deze ochtend ben ik naar huis vertrokken temidden een zware zondvloed…

Laat me eerst beginnen met gisterenavond… Eerst gebruik gemaakt van de stoomdouche gevolgd door een massagedouche. Dan nog wat gelezen en het waterbed in. Het wiebelde in ieder geval minder dan ik dacht. Ik rolde zelfs opzettelijk van links naar rechts om te zien wat het gaf… Het geeft een gevoel zoals bij een hangmat maar dan comfortabeler. Kortom: wreed goed geslapen!

Het ontbijt was, net zoals dit van de Wambashoeve, copieus. Hierna besloot ik van de eerste wandeling aan te pakken, nl. het Soo Moeremanwandelpad.

Soo wie? Ja, ik had er ook nog nooit van gehoord. Het is een boek van Gerard Walschap. Nu moet ik tot mijn scha en schande toegeven dat het werk van Walschap mij totaal vreemd is, iets waar ik toch verandering in ga brengen!

Aan de kerk van Londerzeel Sint-Jozef stootte ik eerder toevallig op de voorzitter van de kerkfabriek. Hij vertelde met wat over de parochie en troonde me mee naar de tuin achter de pastorie. Bovendien wist hij me te vertellen dat het geboortehuis van Walschap, dat op de hoek van het Gerard Walschapplein en de Sint-Jozefstraat staat, niet echt het geboortehuis is van onze Gerard! Hij heeft dit in oude registers terug gevonden.

Na een klein half uur kon ik dan (eindelijk) aan de wandeling beginnen. Het is echt wel een themawandeling en ik vermoed dat je ze meer weet te appreciëren indien je het werk van Walschap kent. Persoonlijk vond ik veel te veel betonwegen, enkel het stuk langsheen het natuurgebied Marselaar kon me wat bekoren.

Ik passeerde zelfs langs de bed & breakfast maar had er voor bepaalde redenen voorkeur aan gegeven om toch aan het oorspronkelijke vertrekpunt te vertrekken.

Hierna reed ik terug naar de bed & breakfast waar ik de foto’s kopieerde en door wat lezen een korte rustpauze inlaste. Straks volgt dan de volgende wandeling…

GPX track Soo Moeremanwandelpad

Twee weken geleden zaten ze nog in Vlaanderen Vakantieland. Het is een B&B, gelegen in de straat met de prachtige naam “Zwaantje” te Malderen. Bij de verbouwingen hebben Kris en Nancy zoveel mogelijk gebruik gemaakt van ecologische materialen, verwarmen het water met zonnepanelen, recupereren regenwater en zuiveren het water vóór lozing. Verder steunen de uitbaters projecten van Natuurpunt Londerzeel, WWF, Artsen Zonder Grenzen, …

De ontvangst door Kris viel alvast mee: niet teveel poespas, een leuke babbel (o.a. over badminton!), drankje en dan op naar de kamer. Is me dit ff slikken, zeg! Ik heb de romantische kamer met waterbed, stoomdouche, …!!! De foto’s volgen nog maar dit is een kamer zoals ik ze voor ogen heb waar ik tot rust kan komen: houten balken, zeer toffe inkleding, rust, … Als ik hier nog niet slaap, dan weet ik het niet!

Momenteel staat er een cd met rustige muziek op en ga ik nog wat lezen. Morgenochtend, na het ontbijt ga ik dan één of meerdere wandelingen in en rond Londerzeel doen uit de wandelpocket “Brabantse Kouters”.

En dan nu: genieten!

Derde dag van mijn verblijf en we (Joeri, Greet en ikzelf) besloten van te gaan gaan kijken hoe het met het prematuur kalfje was gesteld. Het lag gezellig te knorren tot de pa van Pascal binnenkwam met de papfles. Het kalfje had gisteren misschien teveel gedronken want de fles werd min of meer manu militari leeggemaakt. We kregen ook opnieuw heel wat informatie over de boerderij. Zo kwamen we o.a. te weten dat koeien geen boventanden hebben, aan welke voorwaarden men allemaal moet voldoen i.v.m. de melkproductie, … en kregen we een zicht hoe er eigenlijk gemolken werd. Het is toch ongelooflijk hoe weinig we nog van het boerenleven kennen maar wanneer je dan Pascal en zijn familie hoort vertellen, wordt dit gemis beetje bij beetje goedgemaakt. Die mensen houden echt van hun stiel!

Het was dat ons ontbijt klaar stond anders waren we vermoedelijk nog aan het luisteren… Joeri en Greet trokken ook nogal ogen bij het aanschouwen van al dit lekkers. Hierna was het wat kijken wat er vandaag verder ging gebeuren. Ik moest besluiten of ik nog een dag langer zou blijven en wat ik nog samen met Joeri en Greet zou doen. Uiteindelijk besloten we van Oudenaarde wat te verkennen en naar de archeologische site in Ename te gaan. Ik had niet veel zin om van Oudenaarde terug naar Geraardsbergen te rijden en het thuisfront riep ook al dus was het ook voor mij de laatste dag.

Net toen we aan het pakken waren, kregen we de melding dat er een kalfje ging geboren worden en deze keer op natuurlijke wijze. Het kon niet op! Van zodra het kalfje enigszins zijn neus buiten stak, werd het d.m.v. een lier verder naar buiten getrokken. Dit ging wel heel snel. Vervolgens werd het kalfje via een kruiwagen weggebracht omdat de koe anders een drietal dagen minder eet, drinkt, … doordat het teveel met het kalfje bezig is.

Iets later werd de koe dan weggebracht om biesmelk af te tappen. Dit is de eerste melk vlak na de geboorte en is zeer belangrijk voor de gezondheid van het pasgeboren kalf. Deze melk heeft een felgele kleur.

Hierna pakten we verder en namen iets later afscheid van Pascal. Het waren drie prachtige dagen geweest en ik heb enorm veel opgestoken. Ik zal absoluut nog eens terug komen omdat ik het hier gewoon fantastisch vind en de ganse familie er alles aan doet om het je naar je zin te maken en je vooral ook wat bij te brengen. Bedankt hiervoor, Pascal! En nog veel succes met het bedrijf!

We reden dan nog naar Oudenaarde waar een bezoek aan de kerk werd gebracht, we wat wandelden en afsloten in het Centrum van de Ronde van Vlaanderen. O.a. de fiets waarmee Tom Boonen Parijs-Roubaix dit jaar had gewonnen, stond er en we zagen wat wielermemorabilia. Ook het winkeltje met de retrotruien vond ik leuk en ik moest me inhouden om niets te kopen maar eerst zien hoe de knie evolueert…

Hierna reden we nog naar Ename om de archeologische site te bezoeken. Uiteindelijk viel dit wat tegen zodat we snel weg waren. We wilden toch nog iets eten en reden terug naar Oudenaarde. Na wat zoeken gingen we tenslotte een café binnen waar we een croque aten en een Ename dronken.

Het verlengde week-end was hiermee ten einde en het heeft echt deugd gedaan. Vanaf morgen begint het stressen opnieuw met de vraag of er deze week een job uit de bus komt…

In de loop van de komende dagen worden dan wel enkele foto’s gepost.

Prima nachtrust en dan een copieus ontbijt: hardgekookt eitje, pistolet met kaas, koffiekoek, croissant, kannetje warme melk (vers!), op mijn vraag kannetje koude melk, fruitsap en nog wat koffie. Er stond nog meer dan genoeg op tafel maar ik moest eens stoppen, hé!

Omstreeks 11 uur kwamen Joeri en Greet toe. Nadat ze hun mattetaartje gegeten hadden, vertrokken we voor het Stiltepad Dender-Mark West. Mijn brochure gaf een totale lengte van 12,5 km aan maar dit bleek iets te weinig.

Vanaf de Wambashoeve hadden we een kleine km voor de boeg eer we aan het eigenlijke Stiltepad kwamen.

Hierna ging het al snel naar het Raspaillebos. Hier werden we echt met de stilte geconfronteerd.

Na een pittige klim mochten we bijna parallel terug naar beneden maar we maalden hier niet om. Iets verder waren we uit het bos en… opnieuw de bewoonde wereld in. We kregen nu een uitdagend pad voor de voeten en namen iets verder het talud. Al heel snel bleef er van het pad weinig meer over dan heel hoge netels. Oermens Joeri ging hier gewoon door, Greet en ikzelf kropen over de prikkeldraad om langs de weide verder te gaan. Toch wel spijtig dat men op één van de meest fotogenieke plaatsen net het pad niet onderhoudt… Aan een kapelletje stopten we wat om te eten en te drinken.

Iets verder, in Waarbeke, bevind je je midden het Stiltegebied Dender-Mark. Waarbeke is nog een echt dorp met een zeer rustige dorpskern wat een tijdloze aanblik geeft.

Via Zandbergen kom je dan aan de Dender waar het jaagpad genomen wordt. Na bos, heide, woonkern nu rivier dus. We kwamen heel wat prachtige paarden tegen en zagen onderweg ook een zwarte vogel (id?).

Wanneer we het jaagpad verlieten, kwamen we in Grimminge aan. Hier was net een kaatsbalwedstrijd bezig waar we even naar bleven kijken.

Hier is tevens het eigenlijke vertrek van de wandeling maar je pikt natuurlijk gewoon in waar je wilt. Wel grappig is dat je hier onmiddelijk na het vertrek een straat passeert met de naam Kakelenberg… Het gaat hier wel om een Stiltegebied hé?

We gingen hier vrij snel opnieuw de velden in en kwamen na een tijdje aan de Helix. Dit is een natuur- en milieu-educatief centrum van de Vlaamse Gemeenschap. Dit is een initiatief om mens en natuur korter bij mekaar te brengen via tijdelijke of permanente tentoonstellingen en een aangeduide wandeling.

Van hieruit was het dan nog een kort stuk tot aan het Raspaillebos waarna we tot slot de aanlooproute deden en terug aan de Wambashoeve kwamen. Ondertussen had de gps 14,5 km op de teller staan. Samen met het stuk vanaf de Wambashoeve kwamen we zo aan een kleine 16 km…

Aan de hoeve kregen we nog een verrassing te horen; er zou een kalfje geboren worden via de keizersnede en we mochten er getuige van zijn! Ah ja, en ik moet hierbij recht blijven staan! Ik vroeg om me te verwittigen wanneer het kalfje er uit was. Een geluk dat ik dit gevraagd heb… Toen men mij het teken gaf, stak ik mijn hoofd binnen en zag de koe (net voorheen dus nog vaars) staan met daaruit bengelend haar baarmoeder! De veearts was hier vlijtig aan het naaien en dit zag ik niet zo zitten! Gelukkig was het kalfje meer iets voor mij. Toch wel een ongelooflijke ervaring van dit te hebben meegemaakt!

Hierna was het dan wel tijd om iets te gaan eten. We trokken met de wagen naar Geraardsbergen en na wat zoeken en overleggen, gingen we gewoon een pitabar binnen waar het eten overheerlijk was.

Na gisteren dacht ik dus dat het niet meer beter kon maar vandaag was opnieuw een topdag: prachtige wandeling, leuk gezelschap, een geboorte meegemaakt en lekker gegeten. Enig minpunt: kreeftenhoofd en -armen…

GPX track Stiltepad Dender-Mark West

Ik zit dit hier in alle rust te typen in de Wambashoeve te Geraardsbergen.

Enkele weken geleden heb ik hier een week-endje geboekt. Ik ben er dus vanaf vandaag, morgen komen Joeri en Greet me vervoegen.

Bij aankomst voelde ik me al onmiddellijk thuis: zeer leuke accomodatie en vooral rust. Pascal, de eigenaar kon me niet onmiddellijk verwelkomen wegens werk-op-het-veld maar zijn vrouw wees me al mijn prima kamer toe en gaf me een mattetaartje en drankje als welkomstgeschenk.

Omstreeks twee uur vertrok ik voor de Raspailleboswandeling maar het begon voorzichtig te regenen en de bewegwijzering was er niet echt. Ik besloot dan maar om terug te keren en rustig wat te lezen.

Iets later kwam Pascal dan binnen en legde me via verschillende brochures uit wat er allemaal te zien was in de omgeving en dit zowel te voet, per fiets als met de auto. Vervelen doe je je hier wel niet!

Pascal doet dit gewoon graag, daarvoor heb je maar een minuut nodig om dit te begrijpen. Als je kinderen hebt, moet dit een droomplek zijn: de kinderen mogen nl. meehelpen op de boerderij door o.a. de koeien te melken en er is ook een soort educatief wandelpad voor de allerkleinsten. Een blik in het gastenboek zegt trouwens meer dan genoeg…

In de gezellige gemeenschappelijke ruimte keek ik dan maar naar de Ronde van België en de Giro waar het ook al smullen was.

Hierna begon de maag wat te grollen en besloot ik om iets klein te gaan eten. Pascal had me enkele adressen gegeven maar kortbij lag de taverne “Oudenberghof“. Via een veldwegel sneed ik een serieus stuk weg af en kwam zo al vrij snel ter plaatse. Ik bestelde een voor mij onbekend bier, nl. Pater Lieven Donker en om te eten vol-au-vent met frieten. Het eten was ruim voldoende en alles samen kostte het me 14,10 EUR (11,80 + 2,20).

De kapel op de Oudenberg, bij de meesten beter gekend als zijnde de top van de Muur, lag op een steenworp en dit kon ik dus niet laten liggen… Ik heb nu reeds enkele malen de Muur bedwongen maar besef nu pas dat ik nooit echt genoten heb van het uitzicht! Echt de moeite waard! Ik deed het laatste stuk te voet, passeerde aan het legendarische Hemelrijck en had dan vanop de top een schitterend uitzicht over Geraardsbergen en omstreken.

Hierna ging het terug richting Wamboshoeve om dit eerste verslag te typen. Zo dadelijk nog wat lezen, TV kijken en dan een prima nachtrust. Morgen gaan we normaal gezien het Stiltepad West voor onze rekening nemen.

Het wordt hier in ieder geval een fantastisch week-end!

Voor het eerst gedaan op 5 juni 2006 en dit is voor mij één van de topwandelingen, vandaar ook de 9/10.

De naam “Rode” staat eigenlijk voor een pas ontgonnen beploegbare grond. Sint-Agatha werd er aan toegevoegd om het van de vele andere Rode’s te onderscheiden.

Sint-Agatha-Rode zou de oorsprong hebben gegeven aan de “van Rode’s”, één der zeven geslachten van Leuven.

In de tweede helft van de dertiende eeuw was Rode een heerlijke verblijfplaats van Sophie, weduwe van Hendrik II, welke groot behagen vond in “Rode op de Dyle”.

Nog vermeldenswaard is dat tijdens de Boerenkrijg een paar mensen vermoord werden, dat in 1830 Rode van verwoesting gespaard werd dankzij de heer Roberty (de Hollanders wilden, uit wraak voor een aanval van vrijschutters uit Waver, Rode in puin schieten).

Bij het begin van de wandeling zien we het zogenoemde “Oud Kasteel”. We volgen dan linksaf de Leuvensebaan en passeren o.a. de voormalige pastorie. Iets verder hebben we aan onze linkerkant de gothische Sint-Agathakerk. Deze kerk werd gebouwd in de 14de eeuw in witte Brabantse steen uit de groeven van Gobertange. Bij de kerk staat ook een Oosterse plataan, als vrijheidsboom geplant in 1830 n.a.v. de Belgische onafhankelijkheid.

Vanaf de kerk volgen we de Leuvensebaan en komen zo aan een brug over de Dijle. Rechts zien we een kunstmatige heuvel (of terp) waar vroeger de burcht stond van de graven van Leuven. De betonnen bunker is één van de drie hier die deel uitmaakten van de Belgische verdedigingslinie Koningshooikt-Waver.

We blijven de Leuvensebaan volgen om een 500 m verder rechts een weg in te slaan die ons naar het Grootbroek leidt. Neem hier gerust de tijd om o.a. naar de schuilhut te gaan en eventueel wat watervogels, … te bestuderen. Ik deed dit vandaag niet maar hoorde wel een ongelooflijke 9de symfonie van Kermit en de zijnen. Het Grootbroek, een voormalige visvijver, is nu de pleisterplaats van trekvogels.

Wanneer we wat verder wandelen, zien we op de rechterkant de “Vette Weide”, iets wat al heel snel duidelijk wordt… (“Chef!!! J’ai glissé!”).

Langs een prachtig stukje natuur komen we aan de Dijle die we een tijdje stroomopwaarts volgen. Plots komen we opnieuw aan een baan: de rue de Rhode. Jawel, liefste kijkbuiskinderen, we bevinden ons over de taalgrens!

Iets verder slaan we, onmiddellijk na de Schapenbrug, een weg links in. Op onze linkerkant zien we opnieuw een bunker. We volgen even deze weg en steken de Vijverstraat over. Het is kort klimmen maar dat komt nog van pas! Aan de Leuvensebaan gekomen, slaan we opnieuw linksaf om bij de O.-L.-Vrouwkapel rechtsaf de Zesdagmaalstraat in te slaan. Wat verder slaan we dan links een veldweg in.

Nu volgt er opnieuw zo’n prachtig stuk; via een lange holle weg komen we aan de oostrand van het Rodebos. Onderweg hebben we een fantastisch uitzicht op de vallei.

We komen opnieuw aan een kapelletje en neem hier misschien de tijd om wat te eten en te drinken, het zicht smaakt in ieder geval! Langsheen jonge beuken slaan we het Rodebos in. Nu volgt een tamelijk stukje boswandeling waar op het einde de (half)hoge laarzen wel eens van pas kunnen komen! Ik kon er vandaag net door…

De verrassingen tijdens deze wandeling blijven echter maar komen. Na het bos wandelen we nog een kleine kilometer doorheen de Lanebeemden. Mensen met een kruidenkennis kunnen hier alvast hun hartje ophalen!

We steken de Potterstraat over en zien al gauw opnieuw de Sint-Agathakerk. Onze wandeling is ten einde maar niet vooraleer nog eerst iets genuttigd te hebben in het café…

GPX track Dijle- en Lanewandeling

19 juni 2005 was het alweer toen ik deze wandeling voor het eerst deed. Omdat het nog steeds wachten is op mijn “wandellens” moet ik mij momenteel nog steeds beperken tot het schrijven van verslagen en het maken van de gps-track…

Weinig of geen historische feiten deze keer en de naam van de wandeling zegt veel. We zitten dan ook bijna steeds in het bos of tussen ander groen.

Een betere beschrijving dan deze op de site van de gemeente Bertem kan ik niet geven…

Ik kan over deze wandeling nog zeggen dat het één van de wandelingen is die ik meer dan eens doe. Je zit vooral in het groen en wanneer je op de Oude Baan, net na Bertem natuur linksaf slaat richting Weygenstraat begint één van de mooiere stukken van de streek.  Dit is typisch zo’n plaats waar je naartoe wilt komen om in alle rust te genieten van de omgeving en rustig een boek wilt lezen. Deze wandeling sluit o.a. ook aan op de Koeheidewandeling.

Op één van de hoogste punten van Bertem, 92,5 meter boven de zeespiegel, passeer je een 32 meter hoge watertoren met een opslagvermogen van 750 m³. Helemaal op het einde kom je dan nog langs de Bertemboshoeve, ook wel bekend als het Augustijnenhof.

GPX track Bertemboswandeling