Het jaar begon met de revalidatie van de rechterschouder en is geëindigd met de revalidatie van de rechterknie. Er zat dus duidelijk continuïteit in 2011…

Snode plannen werden gesmeed om de eerste fietstocht te maken en dit naar Parijs. Tweedegraads brandwonden van niet in te smeren maar vooral een pijnlijke knie zorgden ervoor dat de reis voortijdig werd beëindigd…

Het badmintonnen was door alle blessures en het steeds opnieuw van nul moeten beginnen niet veel soeps zodat hier rustig van een annus horribilis kan gesproken worden… Wat dan wel redelijk positief is uitgedraaid, is het coachingwerk. Af en toe kon ik toch wat bijdragen aan een overwinning.

Hét negatieve feit was echter toch wel mijn ontslag bij het gemeentebestuur Machelen. Enigszins onverwacht werd mijn “proefperiode” niet verlengd. De zoektocht naar werk gaat ondertussen onverminderd voort.

Wanneer ik dit allemaal lees is het vooral kommer en kwel geweest maar één ding heeft er toch voor gezorgd dat het zelfvertrouwen toch nog enigszins overeind blijft; eind juni kreeg ik te horen dat mijn postgraduaat internationale research journalistiek beloond werd met de hoogste onderscheiding. Samen met Carmen De Rudder werkte ik aan een artikel over de hygiëne in de horeca en een gedeelte ervan kwam zelfs in Knack terecht!

Voor de rest zijn er me heel veel zaken bijgebleven maar deze vinden jullie zeker ook terug in de vele eindejaarslijstjes…

Laat me eindigen met jullie allemaal een voorspoedig 2012 toe te wensen met niet teveel zorgen en alles wat jullie verder wensen!

Om 5.45 uur ben ik wakker geworden en om 6.30 uur zat ik al in de wagen van mijn nicht Viviane. Twintig minuten later zaten we al aan het onthaal.

Ik moest naar de vierde verdieping waar alles zeer voorspoedig verliep. Eerst wat administratie en dan kwam men mijn knie scheren. Ik mocht ook een kalmerend middel in nemen (niet dat dit nodig was…).

Vrij snel kwam men mij halen om onder narcose te brengen. Ik had voor een volledige narcose gekozen. Net zoals vorige keer zag ik nog net het “zuurstofmasker”…

Ik vermoed dat het 10.30 uur was toen ik opnieuw richting kamer werd gebracht. Iets na de middag kreeg ik een watertje en even later het eten; drie sandwiches, paté, confituur, een yoghurt en een kannetje koffie. Het smaakte me nog redelijk ook!

Even later kwam Dr. Kris Van Crombrugge al langs om uit te leggen wat hij gedaan had en wat er nu nog moest gebeuren. Blijkbaar was alles voorspoedig verlopen. Hij had volgende zaken gecontroleerd/aangepakt bij de artroscopie van de rechterknie:

• retropatellair: normaal
• med comp: achterhoorn scheur – partiële menisectomie – chondropathie gr l
• lat comp: normaal

Ik moet nu 5 dagen met krukken lopen, 2 Brufen forte 600/dag nemen, 10 inspuitingen Clexane 40 mg toedienen en 18x kine volgen (3x/week). Voor de kine heb ik deze keer gekozen voor Kinsesitherapiepraktijk Krista Lauwers uit Veltem-Beisem. Zij hebben enkele weken geleden een bijscholing over stabilisatieoefeningen bij badmintontraining gegeven en hun manier van werken sprak me wel aan.

Tegen februari zou ik graag terug op de badmintonvelden staan en nu zonder knie- of schouderpijn. U weze gewaarschuwd

Bij de schouder blijkt het te gaan om wat “ruis” en ontstekingen. Oefeningen zouden hier soelaas moeten bieden.

De knie is wat anders. Hier blijkt een kijkoperatie noodzakelijk omdat mijn meniscus nogal geraakt blijkt te zijn. De kniepijn die ik al geruime tijd voelde en die er onder andere voor gezorgd heeft dat mijn fietsreis naar Parijs moest worden afgebroken, was er blijkbaar niet zomaar.

Op dinsdag 29 november 2011 ga ik in het Sint-Maartenziekenhuis (campus Zwartzustersvest) onder het mes. Dan volgt de zoveelste revalidatie.

Ik hoop van tegen februari terug te kunnen badmintonnen…

Ik moest echter niet aan mijn uitleg beginnen daar ik te horen kreeg dat men niet meer van mijn diensten gebruik wenste te maken.

Het inhoudelijke van het gesprek moet hier niet vermeld worden maar wel wil ik een poging ondernemen om de veranderingen in het IT-landschap proberen te duiden én vooral: begrijpen!

Toen ik iets meer dan twintig jaar geleden kennis maakte met IT had je drie programma’s: WordPerfect, dBase III en Lotus 1-2-3. Ik noemde hen al snel de heilige drievuldigheid. Over netwerken (neen geen sociale), e-mail, … was er nog even geen sprake.

Ik moest één magazine per maand kopen en ik bleef moeiteloos bij. Na verloop van tijd had ik het magazine zelfs niet meer nodig (want dit werd ook gemaakt door mensen die overal hun weg aan het zoeken waren).

Het was een leuke tijd; je deed aan pionierswerk. Zelf zaken uitvlooien, collega’s hiervan laten meegenieten, … Het was ook nog een tijd toen je als “specialist” zowat op hetzelfde niveau als een onderwijzer vroeger werd gezet. Men had respect voor wat je deed (al kon je toen zowat aan iedereen alles wijsmaken…).

Beetje bij beetje evolueerde de IT; meer pc’s, de eerste netwerken werden in gebruik genomen en e-mail deed voorzichtig zijn intrede. Mensen begonnen meer en meer met de pc te werken en enkelingen konden het zich ook veroorloven om er thuis één te hebben.

De jaren gingen pijlsnel vooruit en “spijtig” genoeg ook de programma’s. “Spijtig” gaat u zich ongetwijfeld afvragen? Jawel, ik heb thuis bv. nog steeds een oude pc staan met hierop de heilige drievuldigheid en ik durf menigeen uitdagen om nu met bv. Word, Excel en Access even veel of meer te doen. De PC’s kregen Windows en moesten hierdoor ook steeds krachtiger worden. Dat ik nu, twintig jaar later, merk dat heel veel gebruikers nog knal hetzelfde doen (of zelfs minder) stemt wel tot nadenken.

Bij mijn vorige werkgever werd WordPerfect bv. zeer intensief gebruikt; er werd met stijlen gewerkt, inhoudsopgaven gegenereerd, … Sedert de opkomst van e-mail zie ik meer en meer mensen rechtstreeks mails typen en wordt Word meer en meer een veredelde typmachine.

Wat ook sterk veranderd is, is de houding van mensen t.o.v. pc’s en bij uitbreiding IT. Velen zijn thuis beter uitgerust dan op de werkvloer waarbij men dan wel even vergeet dat er zonder netwerk, … gewerkt wordt en dat men zijn/haar internetlijn voor zichzelf heeft. Er wordt heel wat geëxperimenteerd met het installeren van vanalles en nog wat tot de pc crashed. Dan wordt de hulp ingeroepen van gespecialiseerd personeel met de opmerking: “Hij doet het plots niet meer!” Dat je vervolgens enkele uren kunt nodig hebben om het euvel te vinden, wordt met een meewarige blik bekeken.

En hier wringt voor mij uiteindelijk het schoentje. Een gewone gebruiker verstaat niet meer dat er binnen IT problemen kunnen opduiken. Alles moet en zal werken. Hoe is hun probleem niet, jij bent immers de specialist. Dat die specialist ondertussen al lang niet meer kan bijbenen in de “overload” aan informatie wordt helemaal niet meer begrepen. Het is iets wat ik de laatste tijd op tal van plaatsen hoor: je bent als IT’er bijna uitsluitend de gebeten hond en bij velen is het plezier er al lang af. Vandaar ook dat ik een ongelooflijk respect heb voor helpdeskmedewerkers en IT’ers die het blijven volhouden.

Eén ding mag echter niet vergeten worden: het zijn ook maar mensen…

Om 6.15 uur stond mijn nicht Viviane met haar man, William, al aan de deur om te vertrekken. Het was even zoeken naar de dagkliniek maar om 6.40 uur stonden we al aan de deur te wachten.

Vrij snel na het binnen gaan mocht ik me registreren en nog geen vijf minuten later kwam men mij al halen om naar de kamer te gaan. Het was een kamer van vier waar we uiteindelijk met z’n tweeën zouden liggen.

Mijn kamergenoot kwamen ze al vrij snel halen. Ik moest wachten tot ongeveer 10.30 uur. Dan werd ik naar de “wachtkamer” gebracht waar ik mijn infuus kreeg en waar ik klaargemaakt werd voor de eigenlijke operatie.

Het enige wat ik me verder herinner, is dat men zei dat ik driemaal moest ademen in een (zuurstof)masker…

Ik werd wakker omstreeks 14.00 uur. Vanaf dan was het wachten op de anesthesist en de dokter. Tegen sluitingsuur, 19.00 uur, mocht ik dan naar huis. Het was nog even verschieten toen ik het afwezigheidsbriefje voor het werk kreeg; thuis t.e.m. 31 december 2010!

‘s Nachts moest ik op staan en werd vrijwel onmiddellijk onwel. Hetzelfde deed zich ‘s morgens voor. Dan maar de dokter gebeld. Eén van de redenen van mijn flauw vallen, was mijn bloeddruk: 7/5!

Ondertussen zijn we dus al een week verder en is er voorlopig één constante; ik slaag er maar niet in om te slapen. Met wat geluk word ik omstreeks 3 uur wakker en vanaf dan is het eerder rusten.

Hieronder volgt nog het operatieverslag:

Posterieure toegang met inspectie

• kraakbeen: ok
• labrum: beschadiging postero-superieur
• subscap: ok
• bicepspees: tendinitis
• supraspinatus: ok
• infraspinatus: part letsel
• subacromiaal: nauw

Behandeling:

Acromioplastie via laterale toegang + tenodese biceps met 1 x Corkscrew en 2 x Lasso Debridement cuff ia

Beleid:

• adductieverband voor 4 weken
• start actieve oefeningen dag 1 postop
• start kine, mobilisatie en tonificatie na 3 weken
• draadjes uit na 2 weken
• cc na 6 weken

Het is (eindelijk) zover: operatie op woensdag 3 november.

Plaats van het gebeuren: Imelda Bonheiden.

Het wordt een arthroscopie waarbij de supraspinatus maar vooral het labrum zullen worden aangepakt.

Dan volgt een redelijk lange revalidatie (ongeveer 6 maand).

Het vervelendste is dat ik minstens zes weken niet met de wagen mag rijden. Vervelend vooral voor de avondschool in Mechelen. Les tot 22.00 uur en met de trein moet ik dan eerst naar Brussel-Noord (onderweg in het nabijgelegen Vilvoorde passerend…) om dan de trein naar de luchthaven te nemen.

Het aftellen is begonnen!

1. Klein focaal scheurtje aan de articulaire zijde van de supraspinatus peesinsertie, focaal betrokken op nagenoeg de volledige dikte van de pees, doch geen lekkage van contrastof naar de bursa, waarschijnlijk door toch nog overliggende fijne intacte bundels aan de bursale zijde.
2. Geen normaal aspect van het labrum in de 12 tot 2 uurs regio met contrastof posterieur van het labrum dat wat lijkt los te hangen door een fijne bandvormige structuur posterieur van het labrum (Periostal sleeve? Kapsel?). Er is geen verdikt middenste glenohumerale ligament (geen Buford complex).

Moeilijke differentieel diagnose tussen nog anatomische variant (gezien de lokalisatie), of toch labrumletsel (doch traumatische letsels in deze regio minder waarschijnlijk) met voorkeur voor de eerste hympthese.

Volgende week woensdag ga ik naar het Imeldaziekenhuis in Bonheiden om te bekijken of en wanneer ik moet geopereerd worden.

Ik kon de wedstrijd uitspelen maar geraakte achteraf nog amper in de wagen.

De dag nadien, donderdag dus, kon ik nauwelijks gaan. Eén probleem echter: ik had een interview voor mijn eindwerk in Leuven en kon dit eigenlijk niet afzeggen. Toch in Leuven geraakt en na het interview serieus afgezien.

Vrijdagochtend was het nog erger, ik moest zelfs hulp inroepen om me aan te kleden! Plots voelde ik me onwel worden en begon ook overdadig te zweten (het leek wel een douche). Nu was het echt wel tijd voor de dokter. Vermoedelijk heb ik een bloeddrukval gehad door de hevige pijn en natuurlijk zat mijn rug weer volledig geblokkeerd.

Eerst dacht de dokter mij een infiltratie te geven maar uiteindelijk werd het medicatie: Aceclofenac en Dafalgan 1g. Ik kreeg ook een week ziekteverlof voorgeschreven en het enige wat ik mocht doen was liggen en wandelen (dus niet zitten!).

Ik signaleerde ook de al maandenlange pijn aan mijn rechterschouder en dit is vermoedelijk een probleem met de supraspinatus.

Ondertussen zijn we een week verder en gaat het nu toch al iets beter: ik kan me opnieuw redelijk vlot aankleden en de pijn is ook wat minder. Ik ga nu om de twee dagen naar het fitnesscenter om (rek)oefeningen te doen en om de schouder wat te verstevigen.

Badmintonnen zal er de eerste week/weken vermoedelijk nog niet bij zijn…

Ik wou zaterdag nog wat boodschappen in Leuven doen. Na mijn traditioneel bezoek aan de Nomade waar ik naar kaarten van de Noordkaap zocht (…) ging het richting AS Adventure. Ik wou onder andere een thermische onderbroek kopen en eventueel nog een jas. Heel veel passen dus en ik voelde stilaan de vermoeidheid in de onderrug opduiken.

Toen ik hierna naar Veltem-Beisem reed om mijn ploegmakkers een hart onder de riem te steken, had ik al wat moeite om de auto uit te raken. Hierna werd het alleen maar erger. Ik liep als een gebochelde rond.

‘s Avonds was het (zuur) lachen geblazen op de quiz; ik was net een mannetje van 80 jaar…

“Gelukkig” moet ik morgen juist naar de specialist die weer opnieuw zal “kraken” en een infiltratie zal zetten. De periode tussen de behandelingen wordt steeds maar korter.

[zaagmode aan]Als ik nu eens één week iets kan doen zonder ergens pijn te hebbben…[zaagmode uit]