Twee maand niets te melden? Toch wel maar ik heb het zo druk gehad met de opleiding journalistiek en het volgen van cursussen dat de tijd ontbrak om zinnige dingen te vertellen. Ik ben ook nog steeds over de nieuwe versie van deze blog aan het denken. Minder interessante zaken gaan naar Facebook verhuizen, deze blog zou eerder “professioneel” worden. Wanneer ik nu eens vijf minuten tijd heb…
Zaterdagochtend geen vuiltje aan de lucht, zaterdagavond kon ik met moeite stappen…
Ik wou zaterdag nog wat boodschappen in Leuven doen. Na mijn traditioneel bezoek aan de Nomade waar ik naar kaarten van de Noordkaap zocht (…) ging het richting AS Adventure. Ik wou onder andere een thermische onderbroek kopen en eventueel nog een jas. Heel veel passen dus en ik voelde stilaan de vermoeidheid in de onderrug opduiken.
Toen ik hierna naar Veltem-Beisem reed om mijn ploegmakkers een hart onder de riem te steken, had ik al wat moeite om de auto uit te raken. Hierna werd het alleen maar erger. Ik liep als een gebochelde rond.
’s Avonds was het (zuur) lachen geblazen op de quiz; ik was net een mannetje van 80 jaar…
“Gelukkig” moet ik morgen juist naar de specialist die weer opnieuw zal “kraken” en een infiltratie zal zetten. De periode tussen de behandelingen wordt steeds maar korter.
[zaagmode aan]Als ik nu eens één week iets kan doen zonder ergens pijn te hebbben…[zaagmode uit]
Vorige vrijdag kwam ik thuis met nogal wat jeuk op mijn rechterschouder. Na controle bleek dat er wat blaasjes naast mekaar stonden en dat het nogal rood was. Insektenbeet, dacht ik. Moeder vreesde voor “zona (gordelroos)“. De dokter werd dus gebeld maar daar hij het ongelooflijk druk had met o.a. griepvaccinaties kon ik pas zaterdagochtend komen. Zaterdagochtend was de diagnose: zona…
Wat is dit juist en hoe krijg je het? Het is familie van het herpesvirus. Door een vermindering van de immuniteit kan het virus, dat al jaren sluimerend aanwezig is, plots actief worden. Wat zona echter zo berucht maakt, is dat één op vijf mensen een aandoening ontwikkelen die gekend is als post-herpetische neuralgie. Maanden na het verdwijnen van de blaasjes kun je nog spierpijn hebben. Ik mag hopen van tot de andere 80% te horen…
Hoe wordt het nu behandeld? Ik moet om de vijf uur (dus ook ’s nachts opstaan!) Aciclovir nemen, een antiviraal geneesmiddel. Verder veel rusten… Ik reinig de wonde ook tweemaal daags met Isobetadine.
Het is nu afwachten hoe het er volgende week uit ziet…
iPhone
Enkele maanden geleden had ik een Qtek9100. Spijtig genoeg werd deze gestolen… Ik besloot dan maar van een zeer goedkope gsm te kopen, een Nokia…
Nu moet je weten dat ik niet zo’n grote beller ben; af en toe een sms’je en dat is het meestal. Ik kom dan ook maanden toe met een prepaid van 25 EUR.
Maar ja, de aard van het beestje hé! Als fervent Apple gebruiker ben ik natuurlijk geneigd om de iPhone 3GS te kopen. Het alternatief is natuurlijk een BlackBerry (Curve).
Waarom zou je ene of de andere kopen?
Qua applicaties steekt de iPhone er met kop en schouders bovenuit; zowat alles vind je. Dé vraag is natuurlijk: “Heb je die applicaties wel nodig?”
Op het vlak van duurzaamheid wint de BlackBerry dan weer. De iPhone laat je best niet teveel vallen (geen enkele gsm trouwens) maar een Blackberry mag af en toe al eens uit je handen vallen (en dat gebeurt me meermaals…).
Je vindt voor de iPhone tal van spelletjes, iets wat bij de BlackBerry totaal ontbreekt. Wie me zo’n beetje kent, weet dat ik niet hoog oploop met spelletjes op een “computer” (daarvoor zijn de spelconsoles, toch?) dus dit is voor mij een makkie.
Blackberry
De iPhone is met dit alles duidelijk meer toegespitst op de “persoonlijke” gebruiker terwijl de BlackBerry dus eerder naar de “zakelijke” gebruiker neigt.
Hét grote struikelblok voor mij blijft echter dat je eigenlijk voor beide toestellen een veel te duur abonnement nodig hebt wanneer je over alle mogelijkheden wenst te beschikken (push-mail, …). De meeste BlackBerry-gebruikers krijgen hun abonnement echter terugbetaald door de werkgever en de iPhone-gebruikers die ik ken, zitten dan weer meer met hun applicaties bezig dan met echte gsm-functionaliteit (ja hoor, je kunt ook nog steeds gewoon bellen met beide toestellen…).
Gisteren was ik voor de zoveelste maal in het Mobistar Center in Leuven binnen gestapt en stond op het punt van een iPhone te kopen (tja, totaal irrationeel) maar het geluk lachte me een handje toe: geen voorraad en een wachttijd tot 8 weken. Het geld is opnieuw mooi weggelegd en ik gebruik nog wel even mijn goedkope GSM. Verschiet echter niet dat ik volgende week met een BlackBerry rondloop (want ik ben technofreak…).
Neen, liefste kijkbuiskinderen, dit is geen voetbaluitslag maar het onverhoopte resultaat van een volleybalwedstrijd tussen het gemeentepersoneel van Machelen en de brandweer van Vilvoorde.
Eénmaal hadden we wat getraind en de verwachtingen waren niet al te hoog “want de pompiers hadden enkele kleppers in hun rangen…”.
Wij waren met (te) veel spelers en ikzelf zat vermoedelijk in team 2.
Voordat de wedstrijd van start ging, werden we getrakteerd op een optreden van “The Black Chicks” aka een deel van het vrouwelijke gemeentepersoneel. De sfeer zat er natuurlijk onmiddellijk in!
De eerste set ging, een beetje verrassend, tamelijk gelijk op (voor ons stond team 1 op het veld) en we verloren nipt. In de tweede set wou de coach iedereen wat laten spelen en werden we gewoonweg weggeblazen. Na enkele vervangingen kwamen we nog tamelijk opzetten maar een logische 0-2 was het gevolg. Het publiek werd al wat stiller… Een mix van team 1 en team 2 zorgde echter voor een onverhoopte opflakkering en we wonnen vrij vlot set 3.
In de vierde set sloeg het noodlot toe: na een duik kwam ik op mijn bril terecht met een gekraak tot gevolg… Bril stuk en ik zag dus alles wazig… Even van het veld om te bekomen maar iets later stond ik, naar verluid beter, opnieuw te spelen. Ook de vierde set was binnen! Het dak van de sporthal kwam er bijna af!
De vijfde set zou het hard tegen hard gaan; beide teams stelden hun sterkste ploeg op. Wij slaagden erin om als eersten op acht (zeven?) te komen en hadden een kloofje van een drietal punten. Ik mocht niet meer spelen maar schreeuwde mijn keel dan maar schor want het werd 14-13… Met een knappe smash won Machelen echter en dat zal men geweten hebben! Het leek wel of het Europees kampioenschap binnen was want we werden langs alle kanten gefeliciteerd. “Den burgemeester” mocht de beker in ontvangst nemen en ik ontwaardde zowaar enkele zure Vilvoordse gezichten…
Al heel snel werd er hierna richting cafetaria gegaan waar we buiten onder een stralende zon wat frisdrank dronken (allez, ik toch want wou later op de avond nog twee uur gaan badmintonnen maar dat bleek achteraf niet zo’n goed idee te zijn geweest…).
Na de stress van afgelopen week deed dit deugd, heel veel deugd. Ik denk wel dat ik in een heel toffe bende ben terecht gekomen en ga me nu de komende tijd nog eens extra plooien…
curriculum vitae
