D-Eye's Weblog » Reizen

Helgoland: 22 april 2007

Rudy Engels — Sun, 22 Apr 2007 20:00:49 +0000

Iets voor tienen vertrok ik om een kleine 600 km te overbruggen naar Cuxhaven. De reis verliep, mede dankzij TomTom, zeer voorspoedig. Het lijkt echter dat men in gans Europa bezig is met wegenwerken. Met de traditionele kaart zou het niet zo evident geweest zijn om mijn bestemming (Hotel Neuses) te bereiken na 5. 30 uur. Bij aankomst was er nog niemand. Net toen ik achteraan wou bellen kwam Claus buiten. Terwijl hij iemand aan het station ging ophalen, kon ik alvast inchecken. Er was om 19.00 uur afgesproken voor het avondmaal en een korte briefing. De groep van acht bestaat uit Claus, drie Nederlanders, een Amerikaanse Zwitser, een Engelsman, mezelf en… een Australiër! We dronken eerst een bier(tje) en gingen dan aan tafel. Johnny, de Amerikaan, trakteerde ons op zelf meegebrachte pineau. Het eten was verrassend lekker. Ik had een Nordseelimandes ( 16,50 EUR) met daarbij twee cola’s van 0,4 l (3,50 EUR/stuk). Ik eindigde met een cappuccino (1,90 EUR). De briefing ging er vooral over wanneer we morgen vertrokken (met een catamaran i.p.v. een gewone overzetboot) en met welke toestellen, lenzen en statieven we gaan werken. Verder gaf Claus nog een korte uitleg over Helgoland. De grote briefing komt op het eiland zelf. Hierna ging ik maar naar de kamer omdat de vermoeidheid van de reis er toch wat inzat.

Epiloog

Rudy Engels — Sun, 31 Dec 2006 11:50:25 +0000

Hoe moet deze vakantie nu worden geëvalueerd? Wel, ik ben nu iets meer dan een week thuis en ik weet het eigenlijk nog niet goed.
Het alleen reizen is me heel goed bevallen; hierdoor heb ik heel veel leuke en interessante mensen leren kennen. De dagen dat ik moederziel alleen was, maakten het soms wel moeilijk. Ik denk dan ook dat de ideale formule zou zijn om dit samen met een tweede persoon te doen wiens interesses ongeveer gelijk lopen.
Ik had op voorhand aan de reisorganisatie gezegd dat ik geen superluxe wou. Op sommige momenten vond ik de accommodatie wel iets té basic.
Ook zaten er wat “lege” dagen tussen maar omdat ik te kennen had gegeven om zoveel mogelijk van het land te zien, kon dit vermoedelijk niet anders. Moest ik opnieuw gaan, zou ik iets meer tijd in de Parken doorbrengen en iets minder reizen.
De chauffeur/gids Alfred was zeer goed: heel vriendelijk, heel voorzichtig (dat leer je daar wel appreciëren) en steeds bereid tot dialoog. Niets op aan te merken!
Over sommige plaatsen heb ik gemengde gevoelens: zo is Lake Bunyonyi een prachtige plaats voor ornithologen en om tot rust te komen. Misschien lag het aan het moment en mezelf maar twee dagen en nachten was voor mij iets teveel. Het kan natuurlijk ook met mijn onrustige aard te maken hebben… Lake Mburo als afsluiter vond ik wat een afknapper. Hier moet wel de kanttekening bij gemaakt worden dat twee weken reizen toch stilaan zijn tol begon te eisen en, hoe verwend dit ook mag klinken, je wat aan het dierenleven gewoon begon te geraken. Ik vermoed echter dat het vooral de accommodatie was die een grote rol speelde in deze analyse.
Ik zit ook met de gedachte dat ik iets teveel bezig ben geweest met de fotografie waardoor ik niet alles heb kunnen appreciëren zoals het hoort.
Tot slot zou ik nog willen zeggen dat ik het mentaal een zware reis vond. Dit is niet nieuw voor mij; ik dompel me soms wat te diep onder. Maar ga je enkel naar een land als toerist of wil je ook wat meer weten over het land en zijn inwoners en wat er allemaal gaande is? Ik ga in ieder geval Oeganda wat blijven volgen en speel met de gedachte om een kleine tentoonstelling te houden en de opbrengst hiervan in één of ander project te steken (scholen, latrines, …).
Conclusie: een absolute aanrader maar niet te vergelijken met Kenia, Tanzania, … Het is allemaal wat kleinschaliger maar maakt het, in mijn ogen althans, wat interessanter. Ik houd er in ieder geval zeer goeie en intense herinneringen aan over!

P.S.: de dagverslagen gaan nu nog wat worden verbeterd, aangevuld, … Tevens komen er nog foto’s bij op de site en zal het verslag ook beschikbaar worden gesteld in pdf-formaat (zowel in het Nederlands als het Engels). Mensen die naar Oeganda willen reizen en met vragen zitten, kunnen zonder problemen bij mij terecht. Ik zal helpen waar mogelijk is.

Dag 17: woensdag 20 december 2006

Rudy Engels — Sun, 31 Dec 2006 11:28:18 +0000

Om 7.30 uur was ik opnieuw klaarwakker. We namen nog een ontbijt (Spanish omelette + chapati) en vertrokken om 8.47 uur uit het Park. De gate werd om 9.07 uur bereikt en de grote baan om 9.38 uur.
Alfred nam de tijd om wat boodschappen te doen en om 9.55 uur vertrokken we dan voor het laatste stuk richting Kampala. Onderweg passeerden we nogmaals de evenaar maar gezien de drukte wou ik er geen foto’s nemen.
Om 11.15 uur stopten we nog aan de “Highway Takeaway” te Masaka. Na de krant wat gelezen te hebben vertrokken we hier om omstreeks 14.00 uur Kampala te bereiken. Wat een shock zeg! Het was er verschrikkelijk druk (we zaten voortdurend in de file), de lucht sneedt je adem af, kortom: een verschrikking na de laatste twee weken! We stopten hier eigenlijk enkel om wat te lunchen en eventueel wat inkopen te doen maar toen de hemelsluizen opengingen was voor mij de maat vol: weg hier!
Om 15.46 uur waren we al op weg naar Entebbe waar we om 15.55 uur aankwamen. We zouden avondmalen in het chique “Windsor Lake Hotel”. Na wat onderhandelen en het betalen van 2000 UGX mocht ik gebruik maken van de douche aan het zwembad. Het deed deugd. Fris en monter ging ik dan terug naar Alfred die in de tuin op de bagage aan het passen was. Ik herschikte alles wat en nam nog één en ander door met Alfred. Ik gaf Alfred voor het prima geleverde werk nog een goeie fooi wat hij zeer apprecieerde.
Iets na zevenen was het dan smullen geblazen met het buffet: wortelen, bonen, rijst en dit allemaal zeer lekker bereid. Ik nam nog wat pudding en fruit als dessert. Dit alles kostte wel 15.000 UGX en voor een fruitsapje betaalden we hier mar liefst 3000 UGX.
Iets voor achten voerde Alfred me naar de luchthaven. We namen afscheid met de belofte van contact te houden en dan kon ik naar binnen. Onmiddellijk een onplezierige verrassing: de vlucht was met anderhalf uur verlaat! We zouden pas om 1.30 uur vertrekken. De meer dan 5 uur wachttijd werden dan maar opgevuld met het annoteren van foto’s, lezen en dit verslag schrijven.
Toen we check-in waren gepasseerd, zag ik Els terug en het zal wel evident zijn dat we onze belevenissen doornamen.
Om 1.41 uur vertrokken we tenslotte om in Zaventem aan te komen omstreeks 9.21 uur (7.21 uur lokale tijd). Het was over…

Dag 16: dinsdag 19 december 2006

Rudy Engels — Sat, 30 Dec 2006 11:30:43 +0000

Op zich een goede nachtrust gehad; zoals steeds af en toe wakker maar alle bij mekaar toch goed geslapen.
Om 6.45 uur ging de wekker af want we zouden een ochtendlijke wandeling doen. Lake Mburo National Park is één van de weinige, zoniet het enige park waar dit mogelijk is. Onder begeleiding van een gewapende ranger (vooral in geval dat er buffels zouden aanvallen…) reden we naar het vertrekpunt van de wandeling. Het was nog wachten op een Amerikaanse familie. Er ging ook een jonge stagiair mee. Nadat de Amerikanen waren aangekomen, gingen we op weg. Iets verder moest de gids al tot stilte aanmanen (verrassing…).
We merkten al snel zebra’s op die echter ongewoon schuw waren. Iets verder vonden we de vermoedelijke oorzaak: sporen van hyena’s. Ik kon gelukkig toch wat foto’s nemen al werd ik wat gehinderd door een flashende Amerikaanse… De gids was heel goed: hij gaf een zeer degelijke uitleg over de dieren, hun omgeving, … Verder zagen we impala’s (o.a. te onderscheiden van Kobs door hun zwarte strepen), oribi’s en buffels. Deze laatsten konden we wel heel erg dicht benaderen.
Iets voor tienen was ook dit ten einde zodat we konden gaan ontbijten (Spanish omelette à 6000 UGX). Hierna was het rusten en ordende ik mijn reiszak wat. Na het lezen van de krant kon ik dan aan de lunch (spaghetti à 6000 UGX). Eigenlijk had ik beter niets gegeten want omdat het ontbijt tamelijk laat was geweest, had ik niet echt veel honger en liet praktisch alles staan. Ik had dan weer een serieuze babbel met Alfred. Ditmaal ging het vooral over het schoolsysteem. Het systeem is gebaseerd op het Engelse en kreeg wat aanpassingen na de onafhankelijkheid in 1962. Het schoolsysteem verloopt volgens de 7-4-2 structuur. Dit betekent dat een kind zeven jaar doorbrengt in het lager onderwijs, vier in het secundair en twee jaar in het hoger vooraleer eventueel naar de universiteit te gaan. Het schoolonderricht start normaal wanneer iemand zeven jaar is maar dit is in vele gevallen niet zo. Wegens ziekte, tekort aan scholen of omdat de ouders willen dat ze thuis of op het veld meehelpen. Soms moeten de kinderen werken om het inschrijvingsgeld te betalen omdat hun ouders het financieel niet aan kunnen. Als er veel kinderen in een gezin zijn, is het meestal zo dat niet iedereen naar school gaat.. Op dit ogenblik betaalt de Staat het onderricht voor vier kinderen terwijl een gemiddeld gezin er acht heeft. Momenteel is het lager onderwijs gratis en men heeft beloofd dat dit volgend jaar ook het geval gaat zijn voor het middelbaar. Het schooljaar is ingedeeld in drie. Een termijn duurt ongeveer drie maand, gevolgd door drie weken vakantie. Het schooljaar begint in februari en eindigt in december. Per termijn wordt er volgens Alfred in de gewone scholen gemakkelijk 300.000 UGX betaald. In de privé-scholen met betere accommodatie, eten en leraars ligt dit bedrag nog beduidend hoger. Laat ons hopen dat het middelbaar onderwijs volgend jaar dus effectief gratis wordt zodat nog meer kinderen kunnen verder studeren!
Ik kocht nog drie boeken: “Uganda’s Great Rift Valley” à 20.0000 UGX, “Lake Mburo National Park Guidebook” à 10.000 UGX en “Bwindi Impenetrable National Park” à 10.000 UGX. Alfred bleek zeer geïnteresseerd in het eerste boek zodat ik besloot om hem dit alvast cadeau te doen.
Toen ik aan het lezen was, kwam één van de rangers naast me zitten. We praatten, zoals wel meer het geval was, over vanalles en nog wat maar wat hij op het einde vertelde, is niet bestemd voor gevoelige lezers… Hij was afkomstig van de streek rond Lira en heeft met eigen ogen gezien hoe een deel van zijn familie en dorp door de rebellen van Koni werden afgeslacht. Van zijn vader werd de penis afgesneden en deze staken de rebellen vervolgens in hun mond… Zijn jongste zusje werd onthoofd en het hoofdje werd vervolgens met anderen in de bomen gehangen… Ik heb lang getwijfeld of ik dit wel zou schrijven omdat ik het ten eerste niet kan valideren (uit andere gesprekken bleek in ieder geval dat deze praktijken gebeurd zijn) maar vooral: het gruwelijke hiervan. Maar zeggen: “Ich habe es nicht gewusst”, is dan weer heel makkelijk.
Om 17.30 uur gingen we dan nog een laatste gamedrive doen om het af te leren maar de gids liet wat op zich wachten zodat het tegen zessen liep eer we vertrokken. We namen de “Eland-track” om dit dier proberen te zien maar we hadden spijtig genoeg geen geluk. Wel was het licht prachtig en zagen we zebra’s, waterbucks, impala’s, …
Rond 18.45 uur kwamen we in het pikkedonker aan waarna Alfred en ikzelf nog een soepje aten (kippensoep à 4000 UGX). Dan zou hopelijk nog een laatste goede nachtrust volgen…

Overnachting
Lake Mburo National Park

Dag 15: maandag 18 december 2006

Rudy Engels — Sat, 30 Dec 2006 10:48:01 +0000

Hier is het dus over. Nog alles rustig bij mekaar gepakt en het ontbijt genomen: opnieuw de overheerlijke bananenpannenkoeken. Dan was het wachten tot 10.00 uur op de kano. Tijdens het wachten was het Frans-Zwitsers koppel bij me komen zitten. Zij gingen nu mijn tent overnemen (ze hadden tot nu toe in één van de cottages verbleven). Om 10.30 uur was er nog steeds geen boot. Het koppel nam afscheid en ging hun spullen halen. Iets voor 11.00 uur nog steeds niemand te zien. Net op het moment dat men vanuit hier alternatief vervoer wou regelen, belde de man van de kano dat hij onderweg was. Uiteindelijk vertrok ik anderhalf uur later dan gepland, om 11.25 uur, richting vasteland.
Om 12.25 uur stond Alfred me verontschuldigend op te wachten. Hij stond hier al vanaf 10.00 uur… Onderweg werd de vaart er goed in gehouden. Op een bepaald ogenblik deed een van de taxi’s voor ons een zeer gevaarlijk manoeuvre waardoor een oudere fietser ten val kwam. We konden deze man maar net vermijden!
Om 15.15 uur stopten we in Mbarara aan het “Agip Motel” om te lunchen. Het was voor het eerst dat ik eigenlijk een stad zag zoals ik het me voorstelde. We bestelden ons eten (ik hamburger met friet) en toen ik aan Alfred zei dat ik straks nog een krant wou kopen, bood hij natuurlijk aan om er achter te gaan. Hij bleef echter zeer lang weg zodat ik wat ongerust werd, je weet maar nooit! Na een kleine drie kwartier kwam hij uiteindelijk opdagen in het gezelschap van zijn neef. Alfred vertelde dat hij helemaal buiten de stad had moeten gaan (terwijl ik een paar honderd meter verder meerdere krantenverkopers had gezien…). Ik vermoed dat hij gewoon iets met zijn neef moest regelen…
Om 16.32 uur vertrokken we richting “Lake Mburo National Park” om er om 18.03 uur aan te komen. Ik had min of meer gehoopt van de laatste twee nachten wat een comfortabele accommodatie te hebben zodat ik alles rustig kon uit- en inpakken en we degelijk verfrissen maar dit bleek niet het geval. Ik kreeg een kleine hut waar praktisch geen plaats was om je te bewegen en waar je de voordeur moest open laten indien je wat licht wou. Toch wel een tegenvaller! De kantine is bovendien een km verder en je moet steeds met een chauffeur of een ranger naar beneden.
Ik hield met Alfred een korte, voorlopige, nabespreking waarbij ik dit alvast meldde. Alfred vond het ook wel beter om vooral de laatste nacht ergens door te brengen waar je rustig kunt douchen, je klaar maken, …

Overnachting
Lake Mburo National Park

Dag 14: zondag 17 december 2006

Rudy Engels — Fri, 29 Dec 2006 16:49:48 +0000

Niettegenstaande ik enkele malen wakker ben geworden, is het al bij al een rustige nacht geworden. Los van het feit dat het hier heel rustig is en je je batterijen figuurlijk kunt opladen, zal het voor mij een zeer lange dag worden tenzij ik één van de aangeboden trips maak. Maar eigenlijk heb ik nu al wel genoeg gezaagd!
Nadat ik om 9.00 uur een zeer lekkere bananenpannenkoek had gegeten, boekte ik de “Mukoni Village Bird Walk” toer. Deze tocht, die normaal zo’n 3 tot 4 uur duurt, kostte me 9000 UGX. Met de kano ging passeerden we o.a. “Akampene Island” (Island of Punishment). Het eiland wordt nog steeds geassocieerd met het Bakiga taboe omtrent voorhuwelijkse sex. In vroegere tijden werden zwangere, ongehuwde vrouwen naar dit kleine eiland verbannen. Hier besliste het lot verder over hen; was er een man die niet genoeg koeien had om via de normale weg aan een vrouw te geraken, mocht hij naar het eiland komen en de vrouw tot echtgenote nemen. Was er geen interesse, dan stierf de vrouw gewoon van honger…
Aan land gingen we een deel langs een smalle richel naar boven en vanaf dan ging het over een bredere weg. In totaal zagen we gedurende de drie uur durende wandeling 21 verschillende vogelsoorten. Moest ik alleen de wandeling hebben gemaakt, waren er dit ongetwijfeld een pak minder geweest… Het is niet simpel om vogels te spotten, laat staan te determineren. Omdat het begon te onweren met lichte regen, braken we de wandeling vroegtijdig af. Het was toch nog 13.40 uur eer we terug waren. Ik kreeg van de gids nog een checklist met daarop de vogels aangeduid die we gezien hadden. Omdat ik zeer tevreden was en in een gulle bui, gaf ik uitzonderlijk 10.000 UGX als fooi.
Om 14.00 uur was het dan weer lunchen geblazen. Aangezien het gisteren zo lekker was, nam ik gewoon hetzelfde: tuna sandwich met friet. Ondertussen waren de kinderen van de “Bufuka Orphancare Dance Group” aangekomen. Uit de naam kun je vermoedelijk al afleiden dat het hier om wezen gaat. Hun “beschermheer” en leraar was zelf een wees toen hij vijf jaar oud was. Nadat hij de school had afgemaakt en had ondervonden hoe moeilijk dit was geweest, besloot hij voor zijn lotgenoten iets te doen. Hij plukte ze o.a. van de straat en begon hen dansen aan te leren. Hierdoor kregen ze terug wat zelfrespect en konden zich toch op één of andere manier ontplooien. Ze waren hoofdzakelijk afhankelijk van giften. Een Zweedse groep ornithologen die ook op het eiland waren gearriveerd, hadden schriften, schrijfgerief, voetballen, … mee. Er werd ook met een mandje rond gegaan waar ik met alle plezier 10.000 UGX in legde. Dit zijn zo van die projecten die echt iets betekenen!
Na de traditionele rustpauze ging ik voor het avondeten nog wat lezen aan het restaurant. Even later kwam het Frans-Zwitsers koppel eraan. We dronken een biertje en praatten over vanalles en nog wat. Opnieuw zeer aangename mensen ontmoet! Ik nam als avondeten, net zoals bij de lunch, hetzelfde als gisteren: “spaghetti primavera with crayfisch”. Een uur later konden mijn nieuwe vrienden aan hun kip beginnen, wat niet steeds evident was…
Om 22.00 uur was het dan weer slapen geblazen…

Overnachting
Bushara Island Camp
PO Box 794, Kabale, Uganda
tel.: + 256 48 62 61 10
gsm: + 256 772 46 45 85
e-mail: busharaisland@africaonline.co.ug
website: http://www.busharaislandcamp.com/index.htm

Dag 13: zaterdag 16 december 2006

Rudy Engels — Fri, 29 Dec 2006 10:49:17 +0000

Eerst het verhaal van afgelopen nacht… Tot 23.30 uur werden de TV en radio loeihard gezet. Dan verdween iedereen ofzo en was de satellietkabel vermoedelijk uitgetrokken want gedurende een half uur kreeg je enkel zeer luide ruis te horen. Bovendien vermoed ik dat de generator pal naast de kamer stond… Iets na middernacht werden dan toch de TV en de generator eindelijk afgezet. Er kon geslapen worden!
Om 7.30 uur stond ik op om alles in te pakken zodat er zo snel mogelijk kon vertrokken worden. Als ontbijt nam ik een Spanish omelet en at hier wat fruit bij.
Om 8.53 uur vertrokken we Lake Bunyonyi. Vijfentwintig minuten later stopten we bij de “Arcadia Cottages” voor een heerlijke pot koffie. Deze plek was prachtig! Tijdens Stanley’s Route hadden de deelnemers een wauw-gevoel wanneer ze dit merencomplex zagen, wel het was terecht. Niet alleen het zicht was hier trouwens prachtig, maar ook de cottages en de bediening was zeer goed. Het moet super zijn om hier te verblijven en ‘s morgens/’s avonds naar de zonopgang/zonsondergang te kijken. De prijzen vallen op zich nog tamelijk mee: 40 USD voor een single en 60 USD voor een double.
Ik raakte er in gesprek met een Engels koppel. De man was een gepensioneerde leraar die nu al enkele maanden muziek doceerde in Kampala. Zoals gewoonlijk was ook dit een zeer interessant gesprek.

Een beetje tegen mijn zin vertrokken we hier om 11.00 uur richting meer om er 10 minuten later aan te komen. Al de bagage plus de booteigenaar, Alfred en ikzelf in een uitgeholde boomstam…

We moesten een klein uur roeien naar “Bushara Island Camp“. Dit is een ecotoerismeressort waarbij men iedereen bewust probeert te maken over het belang van de omgeving en de bescherming hiervan. Via de inkomsten van het kamp worden lokale initiatieven zoals wezenzorg, inkomstenvergaring, zwemonderricht, HIV-educatie, … ondersteund die rechtstreeks aan de omliggende dorpen ten goede komen.
Op Bushara aangekomen, ging het even naar boven waar ik me zoals steeds moest registreren. Na de welkomstdrink (vers fruitsap) zochten we mijn tent op, “Sunbird genaamd”. Ik zou hier twee nachten verblijven, moederziel alleen en zonder enige vorm van elektriciteit. Wanneer ik een warme douche wens, moet ik dit op voorhand melden en komt men warm water in de gieter gieten.

Wanneer je een grote boodschap doet, moet je hierna een soort van as erover strooien… Even later verliet Alfred me. We zouden mekaar maandag terug zien. Het gaan hier twee heel rustige dagen worden!
Om 14.00 uur lunchte ik: een tuna sandwich met friet. Hierna deed ik rustig de “Eucalyptuswandeling” waarbij je rond het eiland wandelt en dronk nog een lekkere kop koffie. Het is wel opnieuw wennen: de rust, bijna geen mensen, enkel de natuur. Raar maar waar: ik ben dit niet meer gewoon. Misschien is het ook wel omdat het thuisfront stilletjes begint te roepen…
Ik geraakte er nog aan de praat met een Frans/Zwitsers koppel waarna het opnieuw etenstijd was. Wanneer je hier je eten bestelt, moet je steeds een uur opgeven. Ik had 19.00 uur gezegd en uiteindelijk bracht men om 19.30 uur (so what?) mijn “pasta primavera with crayfish” (6000 UGX) en een “fresh fruit salad” (1500 UGX). Het was overheerlijk.
Omdat ik er maar een beetje verloren bij zat, trok ik al snel naar mijn tent. Iets na achten lag ik al in bed…

Dag 12: vrijdag 15 december 2006

Rudy Engels — Thu, 28 Dec 2006 17:12:14 +0000

Ook in Oeganda duren schone liedjes niet lang… Na een prima nachtrust ging het vandaag opnieuw naar Kabale, tot nu toe de enige echte tegenvaller (zie eerder). Ik was liever hier nog een dag extra gebleven of een dag meer in en rond Lake Bunyonyi.
Eerst gingen we nog langs een pygmeeënfamilie, de Batwa, iets waar ik meer dan gemengde gevoelens bij had. Kon ik het wel maken om de oorspronkelijke bewoners die door de meeste Oegandezen misprijzend werden bekeken en die men zowat landloos had gemaakt, zo maar even te gaan “begapen”? Volgens de Nederlandse eigenares van het Travellers Rest Hotel had zij ook dit gevoel in het begin maar uit een gesprek die ze had met een antropoloog bleek toch het belang om deze mensen te ontmoeten.
Bon, om 8.15 uur at ik nog een goede pannenkoek met bananen en was klaar voor het vertrek. We pikten nog een gids op en reden zo naar de Batwa. Onderweg bleven de twijfels toch…
Bij het dorp aangekomen, werd ik verwelkomd door de dorpsoudste en begonnen er enkelen voor mij, de “grote blanke man” een welkomstdans uit te voeren. De groep groeide steeds maar aan en het was toch wel speciaal. Op vraag van de gids werd er nog een tweede dans uitgevoerd die de eerste nog overtrof. Hierna was het tijd voor iets speciaals. Omdat ik duidelijk had gezegd dat ik een confrontatie wou, werd ik uitgenodigd in de hut van de dorpsoudste. Samen met de gids die tevens als tolk fungeerde en een andere belangrijke Batwa ging ik de lage, kleine hut binnen en werd vriendelijk uitgenodigd om plaats te nemen. Eigenlijk was het ongelooflijk; ik voelde me net één van de pioniers! Ik stelde me voor en begon dan aan mijn vragenronde. Ik probeerde om dit op een journalistiek verantwoorde manier te doen en niet op een toeristische. Hopelijk ben ik hierin geslaagd. De antwoorden en de vragen die ik van hen kreeg, sterken me in de overtuiging dat dit mogelijk het geval was. Op een bepaald ogenblik klapten de Batwa spontaan in hun handen, volgens de gids een teken van respect voor mij en de vragen die ik stelde. Hetzelfde tafereel herhaalde zich wanneer ik op hun vragen antwoordde. Aan het busje kreeg ik nog een vaarweldans waarna we een deel van het geld aan de hoofdman gaven. De rest werd verder in het dorp aan iemand gegeven zodat ze hiermee voedsel moesten kopen. Volgens de gids zouden ze anders alles opdrinken… Als bij al was dit een zeer leerrijke ervaring die vooral gebaseerd was op wederzijds respect.

Om 10.00 uur volgde dan de rit naar Kabale waar we om 13.13 uur aankwamen (wie zei ook alweer dat 13 een ongeluksgetal was?). Had ik vorige keer nog de laatste kamer in de rij, nu had ik de eerste. Hier stond zelfs een ronde tafel in. Het was echter nog even luidruchtig als vorige keer, toch wel een kleine shock na de afgelopen dagen. Ik bestelde een hamburger met friet maar moest wat wachten omdat de kok was verdwenen. Wat later werd er op de deur geklopt en bracht men het eten gewoon op de kamer (wat mij ertoe aanzette om onmiddellijk de deur te openen…).
Wat later kwam Alfred zoals gewoonlijk kijken of alles in orde was en om het programma van de komende dag(en) door te nemen. Ik besloot van maar een wandeling te maken anders zat ik hier toch maar te niksen. Alfred bood aan om me Kabale wat te tonen. We gingen o.a. de heuvel op om het “White Horse Regency Hotel” te bekijken, een voormalig regeringshotel en opgetrokken in koloniale stijl. Er hangt een golfterrein aan vast en heeft een prachtig grasveld. Het was ooit dé place-to-be maar de laatste jaren heeft het wat van zijn pluimen verloren. Men is wel bezig om de grandeur van weleer te herstellen.
Rond zessen waren we terug aan mijn “lievelingshotel” waar ik nog een lekker avondmaal nam: vegetable soup en Spanish omelet. En dan nu: oogjes open en snaveltjes wijdopen…

Overnachting
Queens Hotel

Dag 11: donderdag 14 december 2006

Rudy Engels — Thu, 28 Dec 2006 15:20:43 +0000

Ik heb, zoals verwacht, weinig of niet geslapen. Deels door de spanning en deels door voortdurend geloop van water, net naast me.
Om 5.30 uur moesten we al ontbijten maar ik liet de bestelde eieren schrappen, ik kreeg toch niets binnen… Het was ook nogal stil in de eetzaal. Hoe zou dit toch komen?
Stipt om 6.00 uur vertrokken we in het pikkedonker over een zeer slechte weg naar het “Bwindi Impenetrable National Park“. Onderweg hing er een dichte mist over de vallei. Je kon het zelf niet beter in scène zetten!
Bij aankomst om 7.45 uur bleek onze groep compleet: drie Australiërs, Rinus en Jopie uit Nederland, twee Duitsers en ikzelf.
Na de nodige formaliteiten te hebben vervuld, kregen we om 8.15 uur de briefing. Deze bestond uit een beschrijving van de mogelijke tocht maar vooral aan welke regels we ons moesten houden. Zieke mensen mochten niet mee (natuurlijk was iedereen kerngezond…), je mocht de gorilla’s niet aanraken, drank en eten werden net voor je de gorilla’s zou bezoeken achtergelaten, …
Om 8.37 uur was het dan zover: de tocht der tochten kon beginnen! Op aanraden (maar licht tegen mijn zin) van Alfred had ik een drager gehuurd (10.000 UGX) voor mijn zware fotorugzak. Eerst ging het steil een helling af (die zouden we straks dus ook omhoog moeten…) en vervolgens ging het langs een grindpad naar het regenwoud. Het was soms oppassen voor wegglijden maar echte problemen bleven gelukkig uit. De rangers hadden regelmatig contact met de vooruitgestuurde spoorzoekers zodat we min of meer wisten in welke richting we ons moesten begeven. We passeerden het basiskamp van de rangers en kregen plots goed nieuws: men had de gorilla’s gevonden en ze waren zelfs niet ver meer af (dit kon soms wel eens anders zijn…)! Ik vermoed dat ik niet de enige was bij wie het hart enkele slagen oversloeg… Iets verder stootten we op de spoorzoekers. Al het voedsel, drank en stokken werden achtergelaten en weg waren we. We hadden ons nog maar net door wat hoger struikgewas begeven of… daar zat er één! Woorden schieten tekort om te beschrijven wat je voelt: indrukwekkend, overweldigend, veel emoties, .. Plots: nog één en nog één, het bleef maar duren. Ze trokken rakelings langs ons heen naar een open plek om wat te rusten, te eten en te spelen. Toen de zilverrug passeerde, werd de bewondering alleen nog maar groter. Wat een verschijning zeg! Ik nam de ene na de andere foto, hierbij dankbaar gebruik makend van mijn twee toestellen. Mijn 2 GB kaartjes geraakten al snel vol, zeker toen de kleinste de aap begon uit te hangen. Nieuwe kaartjes erin en verder genieten, vooral heel veel genieten. De verwachte tranen kwamen er dus maar ik heb zo’n stil vermoeden dat er achter mijn rug nog waren…
“Ten minutes!” Wat? Nu al? De ranger maakte ons erop attent dat het uur bijna achter de rug was. “Five minutes!” Iedereen nam nog snel wat fotoâ’s. Ik groette hen emotioneel en ging terug naar de anderen die ook zwaar onder de indruk waren. Hoe mooi was dit geweest en hoe menselijk waren deze dieren! Je kunt echt niet vatten dat er idioten zijn die deze dieren kwaad doen.
Het werd een stille tocht terug naar het basiskamp van de rangers. Ik vermoed dat iedereen alles op zijn eigen manier verwerkte. In het kamp lunchten we en kwamen de tongen los. Iedereen was het erover eens: dit was uniek en zeer aangrijpend.
Nadat we allemaal terug min of meer op onze positieven waren gekomen, volgde nog het laatste steile stuk bergop. Ik trok op mijn eigen tempo naar boven, vergezeld van mijn drager. Natuurlijk kletsten we wat: over de gorilla’s, Oeganda, reizen, …
Stipt om 12.00 uur kwamen we boven aan. Nadat iedereen was toegekomen, kregen we nog een aangename verrassing. Ieder op zijn beurt werd naar voren geroepen en kreeg een diploma waar op stond welke groep we gezien hadden. Als eerste aan de beurt: “Rudy T.F. Engels”. Applaus van de rest en emo-moment nummer zoveel…
Buiten had ik ook kennis gemaakt met die twee gekke fietsers van gisteren waarheen ik nog respectvol mijn duim naar had opgestoken. Het bleken… Belgen te zijn en ze waren hier al drie weken aan het fietsen. Zelf vonden ze het nog allemaal wel meevallen wat mij in mijn “luxepositie” wel even deed slikken! Ze bleken bovendien zowat de stichters te zijn van de fietsbeurs in Retie. Deze sympathieke avonturiers zal ik dus nog wel eens tegenkomen!
Om 12.30 uur deed Alfred teken dat het tijd was om te vertrekken. De Belgen en ik wensten mekaar nog veel geluk toe en weg waren we.
Rond 14.00 uur was ik opnieuw op mijn prachtige logeerplaats en natuurlijk werden de kaartjes met foto’s onmiddellijk gedownload. Gezien de hoeveelheid nam dit heel wat meer tijd in beslag dan gewoonlijk… Samen met Rinus en Jopie bekeek ik ze. Er zaten wat mislukte tussen maar vooral heel wat blijvers en misschien zelfs enkele toppers! We werden er opnieuw stil van.
Na afscheid te hebben genomen van deze mensen (ze gingen in Rwanda ook nog naar de berggorilla’s…) trok ik naar het hoofdgebouw om daar verder aan de foto’s te werken. De Aussies kwamen ook binnen en al snel was ik hun (en een deel van de mijne) foto’s op cd-r aan het branden. Iets later kwam men ons nog uitnodigen voor een dans gebracht door enkele dorpelingen waar ik pas naar het eind toe wat van meepikte. De dag was al perfect genoeg geweest en er kon niets meer in mijn hoofd bij.
Samen met de Aussies nam ik nog het, opnieuw, schitterende avondmaal bestaande uit spinagesoup, stuffed green pepper, porc “Mgahinga”, mushed potatoes, green beans, carrot salad en crèpes passion als afsluiter. De Aussies zaten hier ook al enkele maanden en hielpen o.a. in scholen. Ik praatte nog wat na met de eigenares en ging dan meer dan overgelukkig slapen…
P.S.: gezien de zeer vele foto’s van de gorilla’s gaan deze helemaal op het eind komen…

Overnachting
“Travellers Rest Hotel”, Bunagana Rd, Kisoro
tel.: + 256 772 44 58 05
fax: + 256 41 32 32 89
gsm: + 256 772 37 02 63
e-mail: postmaster@gorillatours.com
website: www.traveluganda.co.ug/travellersrestkisoro

Dag 10: woensdag 13 december 2006

Rudy Engels — Wed, 27 Dec 2006 18:54:56 +0000

Het heeft nogal wat geduurd eer ik kon slapen want het ging er hier nogal luidruchtig aan toe: tv en radio loeiendhard tot middernacht. Eens het lawaai gedaan heb ik toch nog goed geslapen in een zeer goed bed. Deze ochtend moest en zou ik echter om 7.00 uur opstaan, zoveel rumoer was er weer! Op een bepaald moment dacht ik dat men aan het boren was! Me dan maar klaargemaakt en ontbeten (fruit, fruitsap en koffie). Met z’n vieren stonden ze op mij alleen te kijken, verbaasd omdat ik geen eieren had besteld. Op het ogenblik dat ik mijn vork neerlegde, werd dit al weggenomen. Een aandachtige lezer zal ondertussen al wel begrepen hebben dat ik deze plaats niet echt aanbeveel…
Om 8.45 uur vertrokken we dan en deden wat inkopen (waaronder vooral water). De weg naar Kisoro was tamelijk slecht en stoffig. Heuvel op, heuvel af, vandaar dat deze streek dan ook het “Zwitserland van Afrika” wordt genoemd.
Net voor we Kisoro binnen reden: een shock! Ik zag een vluchtelingenkamp met Congolezen (ze waren Oost-Congo ontvlucht voor rebellenleider Laurent Nkunda). Het doet heel raar wanneer je dit voor het eerst in het echt ziet. Het doet onwezenlijk aan!
Iets verder stopten we tot mijn verbijstering aan het “Virungahotel” (Alfred had dit op zijn papieren staan). Eén: ik had me al dagen voorbereid en verheugd op het “Travellers Rest Hotel” waar o.a. Dian Fossey had verbleven maar twee: dit was wel heel erg basic! Rond een kleine koer waren wat (niet te nette) kamers en toen ik binnenkeek, zag ik als matras o.a. een gewoon stuk piepschuim met daarop een te kort laken! En hier zou ik twee nachten moeten doorbrengen? Ik overlegde even met Alfred en stelde voor om naar het “Travellers Rest Hotel” te gaan en dat ik eventueel de opleg zou bijbetalen. Hij probeerde op zijn beurt van Coen te bereiken om te horen wat er fout was gelopen. Het was namelijk zo dat Matoke Tours zijn klanten meestal in het “Travellers Rest Hotel” huisvestte. Daar aangekomen, zag ik het helemaal niet meer zitten om nog terug te keren. Deze plaats was namelijk subliem! Toen we aan de eigenares vroegen of er nog plaats was, bleek dat er een kamer was geboekt op naam van… Matoke Tours! Ik praatte meer dan een half uur met de eigenares over het reilen en zeilen in Oeganda en kwam zo o.a. te weten dat er hier enkele maanden geleden (tien)duizenden vluchtelingen waren geweest, hoofdzakelijk vrouwen. Het was een zeer interessant gesprek.

Om 14.00 uur lunchte ik: tomatensoep en een tonijnsandwich. Heerlijk! Voor het diner staat het volgende op het programma: avocado vinaigrette, vegetable soup, mixed salad, fish exotico/spinach, potato gratin/grilled tomato en fruit salad! Ik kan me best inbeelden dat hier zoveel (belangrijke) mensen naartoe komen. Bovenal is het niet overdreven duur: 40 tot 50 USD voor een kamer. De prijzen van het eten weet ik echter niet.
Ze hebben er ook een omvangrijke bibliotheek met o.a. boeken over gorilla’s. Uit “Gorilla Doctors” met als ondertitel “Saving Endangered Great Apes” van Pamela S. Turner (ISBN 0-618-44555-2) citeer ik graag volgende passage: “Scientists didn’t know about mountain gorillas until 1902, when German officer Robert von Beringe shot two in the Virunga mountains. The mountain gorilla’s scientific name is Gorilla beringei beringei, after von Beringe”.
Het is hier nu 16.30 uur en ik zit nog steeds in het salon, te lezen. Een kwartier geleden is hier een echte stortbui losgebarsten (en hierdoor de elektriciteit weg). Laat dit a.u.b. tegen morgen over zijn!
Na wat gerust te hebben ging ik tegen zessen opnieuw naar het salon om verder te lezen. Ik geraakte er aan de praat met de eigenaar wat weer heel interessante informatie opleverde. Ook maakte ik een praatje met twee Nederlanders uit Vlissingen, Rinus en Jopie, die morgen ook de gorillatracking zullen doen. Van een andere Nederlander die vandaag naar de gorilla’s was geweest, kwamen we te weten dat het zeer de moeite is maar ook vermoeiend.
Om 19.30 uur mochten we aan tafel. Samen met een Canadese die op de ambassade in Kenia werkt, mocht ik aanschuiven aan de tafel van de eigenaars! We praatten vooral over de Afrikaanse politiek en iets mindere mate het reizen. Over het eten kan ik kort zijn: subliem! Dit is zonder enige twijfel één van de plaatsen (niet enkel in Oeganda) waar ik al het best heb gegeten! Een perfecte avond! Ik praatte nog wat na met de Canadese en Rinus en kroop dan om 22.00 uur in bed want morgen is het dé grote dag…