D-Eye's Weblog

Iets voor tienen vertrok ik om een kleine 600 km te overbruggen naar Cuxhaven. De reis verliep, mede dankzij TomTom, zeer voorspoedig. Het lijkt echter dat men in gans Europa bezig is met wegenwerken. Met de traditionele kaart zou het niet zo evident geweest zijn om mijn bestemming  (Hotel Neuses) te bereiken na 5. 30 uur. Bij aankomst was er nog niemand. Net toen ik achteraan wou bellen kwam Claus buiten. Terwijl hij iemand aan het station ging ophalen, kon ik alvast inchecken. Er was om 19.00 uur afgesproken voor het avondmaal en een korte briefing. De groep van acht bestaat uit Claus, drie Nederlanders, een Amerikaanse Zwitser, een Engelsman, mezelf en… een Australiër! We dronken eerst een bier(tje) en gingen dan aan tafel. Johnny, de Amerikaan, trakteerde ons op zelf meegebrachte pineau. Het eten was verrassend lekker. Ik had een Nordseelimandes ( 16,50 EUR) met daarbij twee cola’s van 0,4 l (3,50 EUR/stuk). Ik eindigde met een cappuccino (1,90 EUR). De briefing ging er vooral over wanneer we morgen vertrokken (met een catamaran i.p.v. een gewone overzetboot) en met welke toestellen, lenzen en statieven we gaan werken. Verder gaf Claus nog een korte uitleg over Helgoland. De grote briefing komt op het eiland zelf. Hierna ging ik maar naar de kamer omdat de vermoeidheid van de reis er toch wat inzat.

Hoe moet deze vakantie nu worden geëvalueerd? Wel, ik ben nu iets meer dan een week thuis en ik weet het eigenlijk nog niet goed.
Het alleen reizen is me heel goed bevallen; hierdoor heb ik heel veel leuke en interessante mensen leren kennen. De dagen dat ik moederziel alleen was, maakten het soms wel moeilijk. Ik denk dan ook dat de ideale formule zou zijn om dit samen met een tweede persoon te doen wiens interesses ongeveer gelijk lopen.
Ik had op voorhand aan de reisorganisatie gezegd dat ik geen superluxe wou. Op sommige momenten vond ik de accommodatie wel iets té basic.
Ook zaten er wat “lege” dagen tussen maar omdat ik te kennen had gegeven om zoveel mogelijk van het land te zien, kon dit vermoedelijk niet anders. Moest ik opnieuw gaan, zou ik iets meer tijd in de Parken doorbrengen en iets minder reizen.
De chauffeur/gids Alfred was zeer goed: heel vriendelijk, heel voorzichtig (dat leer je daar wel appreciëren) en steeds bereid tot dialoog. Niets op aan te merken!
Over sommige plaatsen heb ik gemengde gevoelens: zo is Lake Bunyonyi een prachtige plaats voor ornithologen en om tot rust te komen. Misschien lag het aan het moment en mezelf maar twee dagen en nachten was voor mij iets teveel. Het kan natuurlijk ook met mijn onrustige aard te maken hebben… Lake Mburo als afsluiter vond ik wat een afknapper. Hier moet wel de kanttekening bij gemaakt worden dat twee weken reizen toch stilaan zijn tol begon te eisen en, hoe verwend dit ook mag klinken, je wat aan het dierenleven gewoon begon te geraken. Ik vermoed echter dat het vooral de accommodatie was die een grote rol speelde in deze analyse.
Ik zit ook met de gedachte dat ik iets teveel bezig ben geweest met de fotografie waardoor ik niet alles heb kunnen appreciëren zoals het hoort.
Tot slot zou ik nog willen zeggen dat ik het mentaal een zware reis vond. Dit is niet nieuw voor mij; ik dompel me soms wat te diep onder. Maar ga je enkel naar een land als toerist of wil je ook wat meer weten over het land en zijn inwoners en wat er allemaal gaande is? Ik ga in ieder geval Oeganda wat blijven volgen en speel met de gedachte om een kleine tentoonstelling te houden en de opbrengst hiervan in één of ander project te steken (scholen, latrines, …).
Conclusie: een absolute aanrader maar niet te vergelijken met Kenia, Tanzania, … Het is allemaal wat kleinschaliger maar maakt het, in mijn ogen althans, wat interessanter. Ik houd er in ieder geval zeer goeie en intense herinneringen aan over!

P.S.: de dagverslagen gaan nu nog wat worden verbeterd, aangevuld, … Tevens komen er nog foto’s bij op de site en zal het verslag ook beschikbaar worden gesteld in pdf-formaat (zowel in het Nederlands als het Engels). Mensen die naar Oeganda willen reizen en met vragen zitten, kunnen zonder problemen bij mij terecht. Ik zal helpen waar mogelijk is.

Om 7.30 uur was ik opnieuw klaarwakker. We namen nog een ontbijt (Spanish omelette + chapati) en vertrokken om 8.47 uur uit het Park. De gate werd om 9.07 uur bereikt en de grote baan om 9.38 uur.
Alfred nam de tijd om wat boodschappen te doen en om 9.55 uur vertrokken we dan voor het laatste stuk richting Kampala. Onderweg passeerden we nogmaals de evenaar maar gezien de drukte wou ik er geen foto’s nemen.
Om 11.15 uur stopten we nog aan de “Highway Takeaway” te Masaka. Na de krant wat gelezen te hebben vertrokken we hier om omstreeks 14.00 uur Kampala te bereiken. Wat een shock zeg! Het was er verschrikkelijk druk (we zaten voortdurend in de file), de lucht sneedt je adem af, kortom: een verschrikking na de laatste twee weken! We stopten hier eigenlijk enkel om wat te lunchen en eventueel wat inkopen te doen maar toen de hemelsluizen opengingen was voor mij de maat vol: weg hier!
Om 15.46 uur waren we al op weg naar Entebbe waar we om 15.55 uur aankwamen. We zouden avondmalen in het chique “Windsor Lake Hotel”. Na wat onderhandelen en het betalen van 2000 UGX mocht ik gebruik maken van de douche aan het zwembad. Het deed deugd. Fris en monter ging ik dan terug naar Alfred die in de tuin op de bagage aan het passen was. Ik herschikte alles wat en nam nog één en ander door met Alfred. Ik gaf Alfred voor het prima geleverde werk nog een goeie fooi wat hij zeer apprecieerde.
Iets na zevenen was het dan smullen geblazen met het buffet: wortelen, bonen, rijst en dit allemaal zeer lekker bereid. Ik nam nog wat pudding en fruit als dessert. Dit alles kostte wel 15.000 UGX en voor een fruitsapje betaalden we hier mar liefst 3000 UGX.
Iets voor achten voerde Alfred me naar de luchthaven. We namen afscheid met de belofte van contact te houden en dan kon ik naar binnen. Onmiddellijk een onplezierige verrassing: de vlucht was met anderhalf uur verlaat! We zouden pas om 1.30 uur vertrekken. De meer dan 5 uur wachttijd werden dan maar opgevuld met het annoteren van foto’s, lezen en dit verslag schrijven.
Toen we check-in waren gepasseerd, zag ik Els terug en het zal wel evident zijn dat we onze belevenissen doornamen.
Om 1.41 uur vertrokken we tenslotte om in Zaventem aan te komen omstreeks 9.21 uur (7.21 uur lokale tijd). Het was over…

Op zich een goede nachtrust gehad; zoals steeds af en toe wakker maar alle bij mekaar toch goed geslapen.
Om 6.45 uur ging de wekker af want we zouden een ochtendlijke wandeling doen. Lake Mburo National Park is één van de weinige, zoniet het enige park waar dit mogelijk is. Onder begeleiding van een gewapende ranger (vooral in geval dat er buffels zouden aanvallen…) reden we naar het vertrekpunt van de wandeling. Het was nog wachten op een Amerikaanse familie. Er ging ook een jonge stagiair mee. Nadat de Amerikanen waren aangekomen, gingen we op weg. Iets verder moest de gids al tot stilte aanmanen (verrassing…).
We merkten al snel zebra’s op die echter ongewoon schuw waren. Iets verder vonden we de vermoedelijke oorzaak: sporen van hyena’s. Ik kon gelukkig toch wat foto’s nemen al werd ik wat gehinderd door een flashende Amerikaanse… De gids was heel goed: hij gaf een zeer degelijke uitleg over de dieren, hun omgeving, … Verder zagen we impala’s (o.a. te onderscheiden van Kobs door hun zwarte strepen), oribi’s en buffels. Deze laatsten konden we wel heel erg dicht benaderen.
Iets voor tienen was ook dit ten einde zodat we konden gaan ontbijten (Spanish omelette à 6000 UGX). Hierna was het rusten en ordende ik mijn reiszak wat. Na het lezen van de krant kon ik dan aan de lunch (spaghetti à 6000 UGX). Eigenlijk had ik beter niets gegeten want omdat het ontbijt tamelijk laat was geweest, had ik niet echt veel honger en liet praktisch alles staan. Ik had dan weer een serieuze babbel met Alfred. Ditmaal ging het vooral over het schoolsysteem. Het systeem is gebaseerd op het Engelse en kreeg wat aanpassingen na de onafhankelijkheid in 1962. Het schoolsysteem verloopt volgens de 7-4-2 structuur. Dit betekent dat een kind zeven jaar doorbrengt in het lager onderwijs, vier in het secundair en twee jaar in het hoger vooraleer eventueel naar de universiteit te gaan. Het schoolonderricht start normaal wanneer iemand zeven jaar is maar dit is in vele gevallen niet zo. Wegens ziekte, tekort aan scholen of omdat de ouders willen dat ze thuis of op het veld meehelpen. Soms moeten de kinderen werken om het inschrijvingsgeld te betalen omdat hun ouders het financieel niet aan kunnen. Als er veel kinderen in een gezin zijn, is het meestal zo dat niet iedereen naar school gaat.. Op dit ogenblik betaalt de Staat het onderricht voor vier kinderen terwijl een gemiddeld gezin er acht heeft. Momenteel is het lager onderwijs gratis en men heeft beloofd dat dit volgend jaar ook het geval gaat zijn voor het middelbaar. Het schooljaar is ingedeeld in drie. Een termijn duurt ongeveer drie maand, gevolgd door drie weken vakantie. Het schooljaar begint in februari en eindigt in december. Per termijn wordt er volgens Alfred in de gewone scholen gemakkelijk 300.000 UGX betaald. In de privé-scholen met betere accommodatie, eten en leraars ligt dit bedrag nog beduidend hoger. Laat ons hopen dat het middelbaar onderwijs volgend jaar dus effectief gratis wordt zodat nog meer kinderen kunnen verder studeren!
Ik kocht nog drie boeken: “Uganda’s Great Rift Valley” à 20.0000 UGX, “Lake Mburo National Park Guidebook” à  10.000 UGX en “Bwindi Impenetrable National Park” à  10.000 UGX. Alfred bleek zeer geïnteresseerd in het eerste boek zodat ik besloot om hem dit alvast cadeau te doen.
Toen ik aan het lezen was, kwam één van de rangers naast me zitten. We praatten, zoals wel meer het geval was, over vanalles en nog wat maar wat hij op het einde vertelde, is niet bestemd voor gevoelige lezers… Hij was afkomstig van de streek rond Lira en heeft met eigen ogen gezien hoe een deel van zijn familie en dorp door de rebellen van Koni werden afgeslacht. Van zijn vader werd de penis afgesneden en deze staken de rebellen vervolgens in hun mond… Zijn jongste zusje werd onthoofd en het hoofdje werd vervolgens met anderen in de bomen gehangen… Ik heb lang getwijfeld of ik dit wel zou schrijven omdat ik het ten eerste niet kan valideren (uit andere gesprekken bleek in ieder geval dat deze praktijken gebeurd zijn) maar vooral: het gruwelijke hiervan. Maar zeggen: “Ich habe es nicht gewusst”, is dan weer heel makkelijk.
Om 17.30 uur gingen we dan nog een laatste gamedrive doen om het af te leren maar de gids liet wat op zich wachten zodat het tegen zessen liep eer we vertrokken. We namen de “Eland-track” om dit dier proberen te zien maar we hadden spijtig genoeg geen geluk. Wel was het licht prachtig en zagen we zebra’s, waterbucks, impala’s, …
Rond 18.45 uur kwamen we in het pikkedonker aan waarna Alfred en ikzelf nog een soepje aten (kippensoep à 4000 UGX). Dan zou hopelijk nog een laatste goede nachtrust volgen…

Overnachting
Lake Mburo National Park

Hier is het dus over. Nog alles rustig bij mekaar gepakt en het ontbijt genomen: opnieuw de overheerlijke bananenpannenkoeken. Dan was het wachten tot 10.00 uur op de kano. Tijdens het wachten was het Frans-Zwitsers koppel bij me komen zitten. Zij gingen nu mijn tent overnemen (ze hadden tot nu toe in één van de cottages verbleven). Om 10.30 uur was er nog steeds geen boot. Het koppel nam afscheid en ging hun spullen halen. Iets voor 11.00 uur nog steeds niemand te zien. Net op het moment dat men vanuit hier alternatief vervoer wou regelen, belde de man van de kano dat hij onderweg was. Uiteindelijk vertrok ik anderhalf uur later dan gepland, om 11.25 uur, richting vasteland.
Om 12.25 uur stond Alfred me verontschuldigend op te wachten. Hij stond hier al vanaf 10.00 uur… Onderweg werd de vaart er goed in gehouden. Op een bepaald ogenblik deed een van de taxi’s voor ons een zeer gevaarlijk manoeuvre waardoor een oudere fietser ten val kwam. We konden deze man maar net vermijden!
Om 15.15 uur stopten we in Mbarara aan het “Agip Motel” om te lunchen. Het was voor het eerst dat ik eigenlijk een stad zag zoals ik het me voorstelde. We bestelden ons eten (ik hamburger met friet) en toen ik aan Alfred zei dat ik straks nog een krant wou kopen, bood hij natuurlijk aan om er achter te gaan. Hij bleef echter zeer lang weg zodat ik wat ongerust werd, je weet maar nooit! Na een kleine drie kwartier kwam hij uiteindelijk opdagen in het gezelschap van zijn neef. Alfred vertelde dat hij helemaal buiten de stad had moeten gaan (terwijl ik een paar honderd meter verder meerdere krantenverkopers had gezien…). Ik vermoed dat hij gewoon iets met zijn neef moest regelen…
Om 16.32 uur vertrokken we richting “Lake Mburo National Park” om er om 18.03 uur aan te komen. Ik had min of meer gehoopt van de laatste twee nachten wat een comfortabele accommodatie te hebben zodat ik alles rustig kon uit- en inpakken en we degelijk verfrissen maar dit bleek niet het geval. Ik kreeg een kleine hut waar praktisch geen plaats was om je te bewegen en waar je de voordeur moest open laten indien je wat licht wou. Toch wel een tegenvaller! De kantine is bovendien een km verder en je moet steeds met een chauffeur of een ranger naar beneden.
Ik hield met Alfred een korte, voorlopige, nabespreking waarbij ik dit alvast meldde. Alfred vond het ook wel beter om vooral de laatste nacht ergens door te brengen waar je rustig kunt douchen, je klaar maken, …

Overnachting
Lake Mburo National Park