Filmpje “Doel voorbij“

Il faut le faire! Minister Reynders zou eerst niet antwoorden op de vragen maar dit overlaten aan premier Herman Van Rompuy maar na de nodige commotie, mede in de hand gewerkt door een partijdige kamervoorzitter, daagde de “pyromaan” dan toch op. Hij maakte er zich mee vanaf dat alle andere Europese landen ook verklaringen hadden afgelegd. Dat deze landen ondertussen wél al een reddingsplan voor hun banken hebben en men hier in België nog de experts bij mekaar moet roepen (waar zijn deze trouwens voor nodig?) bewijst nog maar eens de kwaliteiten van de heer Reynders.

Het werd helemaal compleet toen de PS (tamelijk sterk) en ook de cdH (iets vriendelijker), beide regeringspartijen, hun afkeur voor de demarche van Reynders niet onder stoelen of banken staken. De verkiezingen zijn blijkbaar al bezig!

VRAK staat voor Kunstkring voor Vlaamse amateur kunstenaars uit de Rand en werd opgericht door Simone Demol en Marc Lemmens. De bedoeling van deze kunstkring is om in en rond de Rand tentoonstellingen te organiseren met onderstaande doelstellingen en moto:

• Samenbrengen van kunstenaars uit de Rand rond Brussel en promoten van Vlaamse amateurkunstenaars uit de rand.
• Open staan voor niet-Vlaamse kunstenaars, zolang zij zich aanpassen aan het Vlaams karakter van de groep, de taal respecteren en trachten te praten. Daarom ook zal de gevoerde publiciteit en al hetgeen verband houdt met deze groep ofwel eentalig Nederlands of viertalig zijn.
• Bewaren van het Vlaams karakter van de groep.
• Organiseren van tentoonstellingen in Culturele Centra of geschikte tentoonstellingsruimten in en rond de Rand.
• Werken met een vaste kern kunstenaars, maar tegelijkertijd en indien mogelijk lokale kunstenaars bij de tentoonstellingen betrekken.
• Anderstalige kunstenaars aantrekken.
• Openstaan voor elke kunstvorm.

Het peterschap werd opgenomen door Luk Van Biesen.

Op de tentoonstelling vind je werk van Marc Lemmens (plastische keramiek), Bob van Damme (olieverf), Christiane Sleewaegen (acryl), Joëlle Van Oers (acryl, mixed media), Roland Kirchner (aquarel, pentekeningen), Marie Jeanne Smets (fotografie), Magda Calleeuw (aquarel, mixed, acryl), Inge Hernalsteen (plastische keramiek), Piet Onneweer (acryl) en Simone Demol (steen, glaskunst, PC tekenen). Verder heeft het “Aquarelatelier GC de Lijsterbes” uit Kraainem, onder leiding van Magda Calleeuw, zich bereid getoond om met een dertigtal werken deel te nemen.

De tentoonstelling loopt van vrijdag 9 januari t.e.m. zaterdag 31 januari in Cultuurcentrum Den Blank te Overijse.

De aanval kwam er na de zoveelste weigering van Kony om vredesgesprekken aan te knopen zodat de Noord-Oegandezen e.a. nu eindelijk van een normaal leven kunnen genieten.

Blijkbaar proberen de rebellen van het LRA door nu massaal te moorden, de geallieerde strijdkrachten op andere gedachten te brengen maar deze laatsten voelen nu dat de strop rond de nek van Kony stilaan dicht gaat.

Laat ons hopen dat alles nu snel genoeg gaat zodat onschuldige burgerslachtoffers zoveel mogelijk vermeden worden.

Langs de ene kant had je de “Triple Entente” met Engeland, Frankrijk en Rusland en aan de andere kant Duitsland met Oostenrijk-Hongarije.

Gedurende dagen, weken en maanden verbleven de militairen in hun loopgraven, dikwijls ononderbroken gebombardeerd. Nogal wat militairen kregen hierdoor psychische problemen. Later plakte men hier de term van “shell-shock” op.

Spijtig genoeg zijn nogal wat militairen die hier last van hadden langs beide kanten koudweg terechtgesteld en dit terwijl de Griek Herodotus reeds de symtomen van oorlogsneurose had beschreven.

Vele nabestaanden trachten dan ook om hun (voor)ouders de plaats te gunnen die ze verdienen, al is het maar een naamplaatje op een monument. Nogal wat gemeenten (o.a. in Frankrijk) worden nog steeds onder druk van bepaalde kringen gezet om deze mensen niet te “rehabiliteren”.

Ik wil namens de natie zeggen dat veel van de geëxecuteerden niet eerloos waren, niet lafhartig maar dat ze de uiterste grens van hun krachten hadden bereikt. Het lijden van hun vrouw, hun kinderen, was even ontroerend als het lijden van alle weduwen en wezen van deze nietsontziende oorlog.

Vandaar ook het belang van de toespraak van de Franse president Sarkozy. Hopelijk kan hierdoor ook een minder fris deel van de geschiedenis zijn correcte plaats krijgen…

“Maar het was een foute inschatting om deze documentaire in een reeks te plaatsen waarin alle andere protagonisten beroemdheden zijn in de positieve zin van het woord, zoals Roald Dahl en Jacques Brel. Daardoor is ten onrechte de perceptie ontstaan dat het programma Hitler zou vermenselijken of – erger nog- zou verheerlijken.”

Op de VRT-site blijkt duidelijk dat de overgrote meerderheid van de kijkers het hier niet mee eens is. Ik dus ook niet. Ik beslis zelf graag of ik al dan niet naar een uitzending kijk en of deze, binnen de perken van het goed fatsoen, aanstootgevend is. Als het visgerecht van Hitler, al is het maar 0,001%, mij iets wijzer maakt dan prefereer ik dit boven het stilzwijgen ervan.

Nadat moslims het gedaan krijgen om westerse boeken te verbieden, krijgen we nu een nieuwe censuur te verwerken vanuit een andere hoek.

Mogen wij, als democratisch land, aan andere groepen vragen om onze democratische principes te aanvaarden en niet trachten om hun democratie ervan te maken?

P.S.: Na het schrijven van dit artikel was er ‘s avonds tijdens “Phara” een debat over. Ik dacht niet van het ooit nog mee te maken maar zowaar zei Yves Desmet van De Morgen voor een groot deel hetzelfde als ik hierboven, nl. dat de vrijheid van meningsuiting heilig is en dat hij zelf wel graag beslist of iets “erover” is of niet. Wat Yves Desmet ervan vindt (en o.a. Luc Van der Kelen en Luckas Vander Taelen ) vinden jullie hier terug. Misschien moet ik wel van krant veranderen…

Jackson, uit Georgetown, een betere buurt in Washington DC, werd als 25-jarige zelf verkracht en kon hierdoor beter de omstandigheden vatten waarin deze vrouwen zich momenteel bevinden.

Het was ronduit schokkend om zien hoe weinig eraan gedaan wordt maar vooral hoe gemakkelijk de daders ermee omgingen. “Ze hadden al te lang in de jungle gezeten”, “Ze moesten dit doen om hun toverdrank te laten werken”, “Het was in het belang van het land”…

Toen men een meisje van drie jaar liet zien, werd het me even teveel.

Het wordt de hoogste tijd dat we werk maken om dit soort toestanden aan te klagen en sterk veroordelen zonder enige vorm van clementie. Men moet ook dringend werk maken om her en der uit te leggen dat verkrachte vrouwen geen slechte vrouwen zijn maar slachtoffers die alle steun kunnen gebruiken. Misschien nog belangrijker dan financiële steun is de betrokken mannen het besef proberen bij te brengen dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor de teloorgang van hun toekomst en bij uitbreiding hun land.

Het is dan ook lovenswaardig dat verschillende mensen dit proberen te tonen maar laat ons niet vergeten dat dit niet enkel in Congo gebeurt (waar we o zo graag over berichten) maar dat er bv. ook in Oeganda zulke zaken gebeuren en waar men er niet in slaagt om de hoofdschuldige voor het internationaal oorlogstribunaal te brengen.

Anderhalf jaar geleden zag ik met eigen ogen een vluchtelingenkamp met enkele tienduizenden vluchtelingen (jawel, vooral vrouwen uit Oost-Congo) maar dit geraakt zelfs niet in de (internationale) pers…

Worden we het allemaal wat gewoon? Ik in ieder geval niet en ben heel tevreden dat Canvas deze reportage getoond heeft!

Iets na de middag hoorden we voor de zoveelste keer brandweerwagens, … richting luchthaven rijden. Nu valt dit meer dan eens voor maar deze keer bleven de wagens maar aanrijden.

Op teletekst las ik dan dat er een extra journaal aankwam omstreeks 14.30 uur zodat ik me onmiddellijk realiseerde dat het serieus was. Een vrachtvliegtuig van Kalitta Air was er blijkbaar niet in geslaagd om op te stijgen en was de baan afgetaxied en vervolgens in tweeën gebroken. Gelukkig waren er geen zwaargewonden of doden.

Een ongeluk op de luchthaven maar waar? Ik gokte op Zaventem/Nossegem en het klopte nog ook. Ondertussen stond Zaventem op stelten want zowat iedereen van het dorp maar vooral van daarbuiten wou natuurlijk een glimp opvangen van dit vliegtuig.

De politie hield ondertussen iedereen tegen omdat er een perimeter was ingesteld. “Gelukkig” waren er nog wat sluipwegen zodat ik risicoloos foto’s kon nemen. Deze nam ik enkel omdat er geen doden waren, anders was ik er zelfs nog niet naartoe geweest.

Het was in ieder geval spectaculair maar het mag voor mij natuurlijk bij deze keer blijven!

P.S.: voor een duidelijk begrip, de foto’s zijn wel degelijk genomen van buiten de perimeter maar vanop plaatsen waar je toen nog geraakte (o.a. Imbroekstraat en veld achteraan). De foto’s van dag 2 zijn genomen vanop een plaats waar toen geen politie meer stond en je vrij geraakte.

Album: hier.