D-Eye's Weblog

Gisteren ging het in Panorama op Canvas over Doel. Reden om Doel opnieuw in het nieuws te plaatsen is dat vandaag een einde komt aan het woonrecht in Doel; al wie er nog iets huurt, moet weg.
Wat opviel was dat nogal wat economen vonden dat doel niet weg moest/moet. Enerzijds omdat je ook andere economische activiteiten zou kunnen ontplooien (toerisme?) die misschien nog meer zouden opbrengen maar vooral omdat de huidige economische realiteit vragen stelt bij de aanleg van het Saeftinghedok.
Zeer pijnlijk was wel de aanleg van het Doeldok; miljarden heeft dit gekost en het is nooit gebruikt. Momenteel is men de “put” zelfs opnieuw aan het dicht gooien.
De enigen, maar dit mag niet verwonderen, die achter het verdwijnen van Doel blijven staan waren de verantwoordelijke van het havenbedrijf en iemand van de sociale huisvestingsmaatschappij. Bij deze laatste zijn beweegredenen stel ik me toch de nodige vragen. Kans voor serieuze onderzoeksjournalistiek?
Ik hoop van harte dat de kille economie het niet haalt en dat de mensen van Doel gewoonweg kunnen blijven!

Filmpje “Doel voorbij“

Dinsdag doet onze Minister van Financiën Didier Reynders (MR) een uitspraak die er, vermoedelijk, mede voor zorgt dat het KBC-aandeel in vrije val gaat. Vandaag kreeg je dan te horen dat de Vlaamse Regering KBC te hulp schiet en (voorlopig) de problemen van de baan zijn. Dan kijk je naar het vragenuurtje van de Kamer en krijgt daar, via Peter Vanvelthoven (sp.a), te horen dat KBC eerst bij de federale regering zou hebben aangeklopt maar daar een njet op het rekwest kreeg.

Il faut le faire! Minister Reynders zou eerst niet antwoorden op de vragen maar dit overlaten aan premier Herman Van Rompuy maar na de nodige commotie, mede in de hand gewerkt door een partijdige kamervoorzitter, daagde de “pyromaan” dan toch op. Hij maakte er zich mee vanaf dat alle andere Europese landen ook verklaringen hadden afgelegd. Dat deze landen ondertussen wél al een reddingsplan voor hun banken hebben en men hier in België nog de experts bij mekaar moet roepen (waar zijn deze trouwens voor nodig?) bewijst nog maar eens de kwaliteiten van de heer Reynders.

Het werd helemaal compleet toen de PS (tamelijk sterk) en ook de cdH (iets vriendelijker), beide regeringspartijen, hun afkeur voor de demarche van Reynders niet onder stoelen of banken staken. De verkiezingen zijn blijkbaar al bezig!

Gisteren was ik uitgenodigd door Marie Jeanne Smets op de persvoorstelling van de tentoonstelling welke Kunstkring VRAK houdt in GCC Den Blank te Overijse.

VRAK staat voor Kunstkring voor Vlaamse amateur kunstenaars uit de Rand en werd opgericht door Simone Demol en Marc Lemmens. De bedoeling van deze kunstkring is om in en rond de Rand tentoonstellingen te organiseren met onderstaande doelstellingen en moto:

• Samenbrengen van kunstenaars uit de Rand rond Brussel en promoten van Vlaamse amateurkunstenaars uit de rand.
• Open staan voor niet-Vlaamse kunstenaars, zolang zij zich aanpassen aan het Vlaams karakter van de groep, de taal respecteren en trachten te praten. Daarom ook zal de gevoerde publiciteit en al hetgeen verband houdt met deze groep ofwel eentalig Nederlands of viertalig zijn.
• Bewaren van het Vlaams karakter van de groep.
• Organiseren van tentoonstellingen in Culturele Centra of geschikte tentoonstellingsruimten in en rond de Rand.
• Werken met een vaste kern kunstenaars, maar tegelijkertijd en indien mogelijk lokale kunstenaars bij de tentoonstellingen betrekken.
• Anderstalige kunstenaars aantrekken.
• Openstaan voor elke kunstvorm.

Het peterschap werd opgenomen door Luk Van Biesen.

Op de tentoonstelling vind je werk van Marc Lemmens (plastische keramiek), Bob van Damme (olieverf), Christiane Sleewaegen (acryl), Joëlle Van Oers (acryl, mixed media), Roland Kirchner (aquarel, pentekeningen), Marie Jeanne Smets (fotografie), Magda Calleeuw (aquarel, mixed, acryl), Inge Hernalsteen (plastische keramiek), Piet Onneweer (acryl) en Simone Demol (steen, glaskunst, PC tekenen). Verder heeft het “Aquarelatelier GC de Lijsterbes” uit Kraainem, onder leiding van Magda Calleeuw, zich bereid getoond om met een dertigtal werken deel te nemen.

De tentoonstelling loopt van vrijdag 9 januari t.e.m. zaterdag 31 januari in Cultuurcentrum Den Blank te Overijse.

De afgelopen dagen volgde ik met meer dan gezonde belangstelling de ontwikkelingen rond Joseph Kony. Het UPDF (Uganda People’s Defense Forces), samen met het Soedanese SPLA (Sudan People’s Liberation Army) en het Congolese leger, heeft een serieuze aanval ingezet op de rebellen van het LRA (Lord’s Resistance Army). Deze vluchten nu halsoverkop maar moorden alles en iedereen wat ze op hun weg tegen komen. Zo zouden ze vandaag 45 onschuldige mensen, hoofdzakelijk vrouwen, oudere mensen en kinderen die zich in een kerk schuil hielden, met o.a. de machete hebben afgeslacht. Dit brengt het totale dodental de laatste vier dagen al op 90, enkel en alleen in de DR Congo. Het gezamenlijke leger zou vervolgens, na een achtervolging, 13 van de moordenaars hebben gedood.

De aanval kwam er na de zoveelste weigering van Kony om vredesgesprekken aan te knopen zodat de Noord-Oegandezen e.a. nu eindelijk van een normaal leven kunnen genieten.

Blijkbaar proberen de rebellen van het LRA door nu massaal te moorden, de geallieerde strijdkrachten op andere gedachten te brengen maar deze laatsten voelen nu dat de strop rond de nek van Kony stilaan dicht gaat.

Laat ons hopen dat alles nu snel genoeg gaat zodat onschuldige burgerslachtoffers zoveel mogelijk vermeden worden.

Exact 90 jaar geleden kwam er een einde aan de Eerste Wereldoorlog. Het was voor de eerste maal dat een oorlog op zo’n grote schaal werd gevoerd.

Langs de ene kant had je de “Triple Entente” met Engeland, Frankrijk en Rusland en aan de andere kant Duitsland met Oostenrijk-Hongarije.

Gedurende dagen, weken en maanden verbleven de militairen in hun loopgraven, dikwijls ononderbroken gebombardeerd. Nogal wat militairen kregen hierdoor psychische problemen. Later plakte men hier de term van “shell-shock” op.

Spijtig genoeg zijn nogal wat militairen die hier last van hadden langs beide kanten koudweg terechtgesteld en dit terwijl de Griek Herodotus reeds de symtomen van oorlogsneurose had beschreven.

Vele nabestaanden trachten dan ook om hun (voor)ouders de plaats te gunnen die ze verdienen, al is het maar een naamplaatje op een monument. Nogal wat gemeenten (o.a. in Frankrijk) worden nog steeds onder druk van bepaalde kringen gezet om deze mensen niet te “rehabiliteren”.

Ik wil namens de natie zeggen dat veel van de geëxecuteerden niet eerloos waren, niet lafhartig maar dat ze de uiterste grens van hun krachten hadden bereikt. Het lijden van hun vrouw, hun kinderen, was even ontroerend als het lijden van alle weduwen en wezen van deze nietsontziende oorlog.

Vandaar ook het belang van de toespraak van de Franse president Sarkozy. Hopelijk kan hierdoor ook een minder fris deel van de geschiedenis zijn correcte plaats krijgen…