D-Eye's Weblog » Concerten

Absolute Revolting Neon Maniacs

Rudy Engels — Sun, 08 Jun 2008 16:00:20 +0000

4103

Op uitnodiging van Peter Mastbooms ben ik gisteren naar de verjaardagsparty van Dirk Ivens en Peter zelf geweest.

Om het leuk te maken, hadden ze er niets beters op gevonden dan de groten van de Belgische EBM samen op een podium te zetten en vervolgens mekaars nummers te spelen. Waren van de partij: Eric Van Wonterghem, Dirk Ivens, Luc Van Acker, Dirk Da Davo en Gin Devo.

Wat maakte het nog leuker? Na (tientallen) jaren de vrienden van weleer nog eens terug gezien, o.a. Luc, Gert, Kris e.a. Dat er serieus wat werd afgebabbeld, zal wel niemand verwonderen zeker?

Na het optreden van al dit moois was er nog een miniconcert van Portion Control en werd de nacht ingegaan met een fuif. De stilaan verroeste benen vonden hun weg nog eens naar de dansvloer maar om 02.30 uur was “de pijp uit”.

Vandaag is het dan uitrusten geblazen…

Concert: Lisa Gerrard

Rudy Engels — Wed, 18 Apr 2007 17:26:18 +0000

17 maart 2005. Saint Patrick’s Day en de voorbode van iets unieks. In het Paleis voor Schone Kunsten te Brussel treedt Dead Can Dance op. Na het optreden totale ontreddering: de absolute perfectie bestaat: perfecte akoestiek, perfecte geluidsmix en een foutloze groepsperformance. Alles optredens nadien werden vooraf al gebrandmerkt: “Hoe benader je dit, laat staan evenaren?” Gisteren was het aan de zangeres zelve: Lisa Gerrard. Zeg tegen 100 mensen dat je naar het optreden van Lisa Gerrard bent geweest en de kans is groot dat 99 gaan zeggen: “Wie?” Wanneer ik dan “Gladiator” vernoem, knikken ze vaag maar daar blijft het meestal bij. Om te beginnen: ik hou niet zo van het Koninklijk Circus (want daar ging het gisteren door); de akoestiek durft het nogal eens laten afweten en als je pech hebt, zit je heel slecht. Dit was gisteren min of meer het geval en dit ondanks de 41,50 EUR… Toen Lisa begon, kreeg ik vrijwel onmiddellijk kippevel van haar stem maar even later werd mijn euforie reeds getemperd door een slechte geluidsmix. Wat uiteindelijk nog het meest stoorde waren de overvloedige samples; tijdens het optreden van Dead Can Dance waren er dan ook meer muzikanten op de scène. Lisa had bovendien serieus last van evenwichtsstoornissen, iets waar ze zich trouwens voor verontschuldigde. “Was het dan slecht?”, hoor ik jullie al vragen. Neen, daarvoor waren er voldoende kippevelmomenten en het niveau van de uitvoerders te hoog maar duidelijk is wel dat Dead Can Dance en dan vooral de magie tussen de bandleden iets unieks is. Of hoe een topperformance ervoor zorgt dat niets meer hetzelfde is…

Sisters of Mercy

Rudy Engels — Fri, 28 Apr 2006 16:53:35 +0000

Zwak, zeer zwak! De die-hard fans zullen het er natuurlijk mee oneens zijn maar wat we gisteren in de AB hebben meegemaakt… De voorgroep was slecht. Dan begon pas de ellende: rook, rook en nog eens rook. Voor de verdere duur van het concert zaten we op één rookgordijn te kijken met af en toe een glimp van een silhouet. Men had evengoed een pop kunnen neerzetten en een bandrecorder; niemand zou het hebben opgemerkt! Hierbij kwam dan nog dat de klank ook allesbehalve was. De zang stond veel te stil wat alleen maar grafkelder gewauwel opleverde. Toen ze aan de bisnummers begonnen, vonden wij het welletjes: voor het eerst gingen we voor het einde weg. We waren niet de eersten want voor ons waren er ook al tamelijk die er de brui aan gaven. Of hoe een avondje ontspanning resulteerde in één grote frustratie… Tot nader order het slechtste concert van de laatste jaren!

Bauhaus.

Rudy Engels — Mon, 06 Feb 2006 16:57:50 +0000

Gisterenavond met “Fabi” en “Father H” in de AB naar Bauhaus geweest. Bij het binnenkomen waande ik me terug twintig jaar en meer jonger. Er liep serieus wat gothic volk (echt dan) rond. Het begin van het concert was wat slordig door een slechte geluidsmixing maar toen dit in orde was, bleek toch wel dat Bauhaus kan beschouwd worden als de pioniers van de “zwarte” muziek. Memorabel was het nummer “Severance” van Dead Can Dance, een cover van Joy Division en natuurlijk Ziggy Stardust van David Bowie. Er werd in stijl afgesloten met Bela Lugosi’s Dead of wat dacht u…