Dit week-end vond in de sporthal van Kessel-Lo het provinciaal kampioenschap jeugd en veteranen plaats.

In tegenstelling tot vroeger schreef ik dit seizoen weinig of geen verslagen. Reden? Ik heb aan niet al teveel tornooien deelgenomen omdat ik nog maar eens geplaagd werd door allerhande blessures. Net op het ogenblik dat ik dacht dat alle ellende achter de rug was (tornooi BACSS van 28-29/10/2012) werd ik nog maar eens geconfronteerd met een volledig geblokkeerde rug. Er werd nog geprobeerd om het provinciaal kampioenschap te halen van 3 en 4 november 2012 maar helaas.

Maanden van soms pijnlijke kine werd er bij kinepraktijk Lauwers aan de revalidatie gewerkt.

Ik kon stilaan terug op dinsdag spelen maar zag de dagen erna nog steeds af. En plots, naar het einde van de kine toe, werd het beter. Ik kon nog steeds niet pijnvrij spelen (vooral de knie en schouder blijven voor problemen zorgen) maar met de rug ging het alvast beter.

Na Nieuwjaar speelde ik zowat een tornooi per maand waarbij er traditiegetrouw niet geënkeld werd. Er werden zowaar redelijk goede prestaties behaald met als uitschieters een finaleplaats in het gemengd dubbel in Tienen en een overwinning in het heren dubbel in Merchtem.

Ik besloot dan maar om een echt doel te stellen: het PK jeugd en veteranen van 18 en 19 mei. Normaal zou ik gemengd dubbel en heren dubbel spelen maar omdat ik niemand vond om gemengd dubbel te spelen, werd zowaar het heren enkel aan de uitdaging toegevoegd.

Dit betekende dus conditie opbouwen wat gebeurde door te gaan lopen en fietsen. Dagelijks werden de door de kine opgelegde oefeningen uitgevoerd, de nodige rust ingebouwd en er werd zelfs op eten en drinken gelet…

Zaterdag om 9.50 uur begon ik dan met het heren enkel tegen… clubgenoot Hans Van Aerschot. Ik stond al snel 7-1 achter maar panikeerde niet echt (het heren enkel was niet echt mijn prioriteit). Iets later stond het 8-8 en dit bracht een soort trigger in beweging: “Ik kon deze wedstrijd misschien winnen!” Na gelijkopgaand spel won ik de eerste set met 21-17. Vanaf dan speelde ik bevrijd en won de tweede set met 21-8.

De tweede wedstrijd ging tegen Bart Van Brussel en werd gewonnen met 21-8/21-13. Bart bleek de vader van de mij beter gekende Julie Van Brussel…

Tegen de derde wedstrijd keek ik wat op. Tegenstander was immers clubgenoot Marc “Max” Van Hemelrijck die ik heel goed kende en die verdomd lastig kan spelen. In de eerste set liep het nog redelijk vlot maar in de tweede trok Max alle registers open en kwam ik 16-13 achter. Met de beslissende wedstrijd tegen Johan Jaques voor de boeg, had ik niet veel zin in een derde set. Een verhoging van tempo leverde uiteindelijk een 21-16 overwinning op.

De beslissende wedstrijd ging dus tegen Johan Jaques. Wie deze wedstrijd won, werd provinciaal kampioen. Ik besloot om de eerste set tegen een heel hoog tempo te spelen in de hoop van deze te winnen. De tweede set zou ik iets kalmer aandoen met een eventuele derde set op het oog. Tot zover het plan… De eerste set lukte het perfect en werd gewonnen met 21-8. De tweede set ging meer gelijk op tot er zich een klein incident voordeed. Omdat ik geconcentreerd wou blijven, riep ik er even de hoofdscheidsrechter bij. Hierna werd het een echte thriller. Ik kreeg op 19-20 zelfs een setpunt tegen maar kon uiteindelijk toch nog met 22-20 winnen.

Wat enkele weken geleden nog een utopie was geweest, werd in een discipline die ik zelfs amper speel plots waarheid; ik speelde en won (en vooral bijna pijnvrij).

Op zondag was het dus heren dubbel geblazen. Ik speelde deze keer met Albert Reszczynski. Onze eerste wedstrijd tegen de broertjes Van Hemelrijck werd gewonnen met 21-5/21-8. Tegen Johan Jaques/Marc Van Nieuwenhuyse ging het ook vlot: 21-11/21-6. Dan kwamen de twee zware wedstrijden. Tegen Johan Sijmens/Benny Van Buyten werd het verrassend 21-14/21-11 al stond het geluk in deze wedstrijd volledig aan onze kant. Voor onze laatste wedstrijd tegen Johan Blockx/Hans Van Aerschot bleek dat we al de winnaars waren. Op zich natuurlijk ok maar voor de concentratie natuurlijk niet goed… De eerste set werd gewonnen met 21-17 maar in de tweede set maakten we teveel fouten. Uiteindelijk verloren we met 21-23. Albert en ik besloten om er vol voor te gaan maar opnieuw werd het een thriller. We kwamen zelfs redelijk achter maar plots kantelde de wedstrijd en wonnen we nog met 21-19. Dit betekende dus zowel voor Albert (hij had net het gemengd dubbel gewonnen) als mezelf een tweede titel!

Nadien kreeg ik links en rechts de vraag of ik nu meer tornooien ging spelen en vooral of ik opnieuw ging enkelen. Neen dus. Ik ga nog af en toe een tornooi spelen maar in principe wordt het mijn laatste competitief jaar.

Een dag later heb ik enkel last van de knieën en wat lichte schouderpijn maar voorlopig mag ik dus niet klagen…