D-Eye's Weblog

Eind van het jaar betekent meestal lijstjestijd. Ik ga het houden bij wat me zoal is bijgebleven zonder echt diep na te denken…

Het jaar begon met de revalidatie van de rechterschouder en is geëindigd met de revalidatie van de rechterknie. Er zat dus duidelijk continuïteit in 2011…

Snode plannen werden gesmeed om de eerste fietstocht te maken en dit naar Parijs. Tweedegraads brandwonden van niet in te smeren maar vooral een pijnlijke knie zorgden ervoor dat de reis voortijdig werd beëindigd…

Het badmintonnen was door alle blessures en het steeds opnieuw van nul moeten beginnen niet veel soeps zodat hier rustig van een annus horribilis kan gesproken worden… Wat dan wel redelijk positief is uitgedraaid, is het coachingwerk. Af en toe kon ik toch wat bijdragen aan een overwinning.

Hét negatieve feit was echter toch wel mijn ontslag bij het gemeentebestuur Machelen. Enigszins onverwacht werd mijn “proefperiode” niet verlengd. De zoektocht naar werk gaat ondertussen onverminderd voort.

Wanneer ik dit allemaal lees is het vooral kommer en kwel geweest maar één ding heeft er toch voor gezorgd dat het zelfvertrouwen toch nog enigszins overeind blijft; eind juni kreeg ik te horen dat mijn postgraduaat internationale research journalistiek beloond werd met de hoogste onderscheiding. Samen met Carmen De Rudder werkte ik aan een artikel over de hygiëne in de horeca en een gedeelte ervan kwam zelfs in Knack terecht!

Voor de rest zijn er me heel veel zaken bijgebleven maar deze vinden jullie zeker ook terug in de vele eindejaarslijstjes…

Laat me eindigen met jullie allemaal een voorspoedig 2012 toe te wensen met niet teveel zorgen en alles wat jullie verder wensen!

Deze ochtend was het dan zover: de langverwachte knieoperatie. Plaats van het gebeuren: AZ Sint-Maarten Campus Zwartzustervest.

Om 5.45 uur ben ik wakker geworden en om 6.30 uur zat ik al in de wagen van mijn nicht Viviane. Twintig minuten later zaten we al aan het onthaal.

Ik moest naar de vierde verdieping waar alles zeer voorspoedig verliep. Eerst wat administratie en dan kwam men mijn knie scheren. Ik mocht ook een kalmerend middel in nemen (niet dat dit nodig was…).

Vrij snel kwam men mij halen om onder narcose te brengen. Ik had voor een volledige narcose gekozen. Net zoals vorige keer zag ik nog net het “zuurstofmasker”…

Ik vermoed dat het 10.30 uur was toen ik opnieuw richting kamer werd gebracht. Iets na de middag kreeg ik een watertje en even later het eten; drie sandwiches, paté, confituur, een yoghurt en een kannetje koffie. Het smaakte me nog redelijk ook!

Even later kwam Dr. Kris Van Crombrugge al langs om uit te leggen wat hij gedaan had en wat er nu nog moest gebeuren. Blijkbaar was alles voorspoedig verlopen. Hij had volgende zaken gecontroleerd/aangepakt bij de artroscopie van de rechterknie:

• retropatellair: normaal
• med comp: achterhoorn scheur – partiële menisectomie – chondropathie gr l
• lat comp: normaal

Ik moet nu 5 dagen met krukken lopen, 2 Brufen forte 600/dag nemen, 10 inspuitingen Clexane 40 mg toedienen en 18x kine volgen (3x/week). Voor de kine heb ik deze keer gekozen voor Kinsesitherapiepraktijk Krista Lauwers uit Veltem-Beisem. Zij hebben enkele weken geleden een bijscholing over stabilisatieoefeningen bij badmintontraining gegeven en hun manier van werken sprak me wel aan.

Tegen februari zou ik graag terug op de badmintonvelden staan en nu zonder knie- of schouderpijn. U weze gewaarschuwd

Gisteren mocht ik naar dokter Kris Van Crombrugge voor het resultaat van de twee nmr’s.

Bij de schouder blijkt het te gaan om wat “ruis” en ontstekingen. Oefeningen zouden hier soelaas moeten bieden.

De knie is wat anders. Hier blijkt een kijkoperatie noodzakelijk omdat mijn meniscus nogal geraakt blijkt te zijn. De kniepijn die ik al geruime tijd voelde en die er onder andere voor gezorgd heeft dat mijn fietsreis naar Parijs moest worden afgebroken, was er blijkbaar niet zomaar.

Op dinsdag 29 november 2011 ga ik in het Sint-Maartenziekenhuis (campus Zwartzustersvest) onder het mes. Dan volgt de zoveelste revalidatie.

Ik hoop van tegen februari terug te kunnen badmintonnen…

Dinsdagnamiddag had ik een vergadering met de gemeentesecretaris en een schepen georganiseerd om één en ander op IT-vlak door te nemen.

Ik moest echter niet aan mijn uitleg beginnen daar ik te horen kreeg dat men niet meer van mijn diensten gebruik wenste te maken.

Het inhoudelijke van het gesprek moet hier niet vermeld worden maar wel wil ik een poging ondernemen om de veranderingen in het IT-landschap proberen te duiden én vooral: begrijpen!

Toen ik iets meer dan twintig jaar geleden kennis maakte met IT had je drie programma’s: WordPerfect, dBase III en Lotus 1-2-3. Ik noemde hen al snel de heilige drievuldigheid. Over netwerken (neen geen sociale), e-mail, … was er nog even geen sprake.

Ik moest één magazine per maand kopen en ik bleef moeiteloos bij. Na verloop van tijd had ik het magazine zelfs niet meer nodig (want dit werd ook gemaakt door mensen die overal hun weg aan het zoeken waren).

Het was een leuke tijd; je deed aan pionierswerk. Zelf zaken uitvlooien, collega’s hiervan laten meegenieten, … Het was ook nog een tijd toen je als “specialist” zowat op hetzelfde niveau als een onderwijzer vroeger werd gezet. Men had respect voor wat je deed (al kon je toen zowat aan iedereen alles wijsmaken…).

Beetje bij beetje evolueerde de IT; meer pc’s, de eerste netwerken werden in gebruik genomen en e-mail deed voorzichtig zijn intrede. Mensen begonnen meer en meer met de pc te werken en enkelingen konden het zich ook veroorloven om er thuis één te hebben.

De jaren gingen pijlsnel vooruit en “spijtig” genoeg ook de programma’s. “Spijtig” gaat u zich ongetwijfeld afvragen? Jawel, ik heb thuis bv. nog steeds een oude pc staan met hierop de heilige drievuldigheid en ik durf menigeen uitdagen om nu met bv. Word, Excel en Access even veel of meer te doen. De PC’s kregen Windows en moesten hierdoor ook steeds krachtiger worden. Dat ik nu, twintig jaar later, merk dat heel veel gebruikers nog knal hetzelfde doen (of zelfs minder) stemt wel tot nadenken.

Bij mijn vorige werkgever werd WordPerfect bv. zeer intensief gebruikt; er werd met stijlen gewerkt, inhoudsopgaven gegenereerd, … Sedert de opkomst van e-mail zie ik meer en meer mensen rechtstreeks mails typen en wordt Word meer en meer een veredelde typmachine.

Wat ook sterk veranderd is, is de houding van mensen t.o.v. pc’s en bij uitbreiding IT. Velen zijn thuis beter uitgerust dan op de werkvloer waarbij men dan wel even vergeet dat er zonder netwerk, … gewerkt wordt en dat men zijn/haar internetlijn voor zichzelf heeft. Er wordt heel wat geëxperimenteerd met het installeren van vanalles en nog wat tot de pc crashed. Dan wordt de hulp ingeroepen van gespecialiseerd personeel met de opmerking: “Hij doet het plots niet meer!” Dat je vervolgens enkele uren kunt nodig hebben om het euvel te vinden, wordt met een meewarige blik bekeken.

En hier wringt voor mij uiteindelijk het schoentje. Een gewone gebruiker verstaat niet meer dat er binnen IT problemen kunnen opduiken. Alles moet en zal werken. Hoe is hun probleem niet, jij bent immers de specialist. Dat die specialist ondertussen al lang niet meer kan bijbenen in de “overload” aan informatie wordt helemaal niet meer begrepen. Het is iets wat ik de laatste tijd op tal van plaatsen hoor: je bent als IT’er bijna uitsluitend de gebeten hond en bij velen is het plezier er al lang af. Vandaar ook dat ik een ongelooflijk respect heb voor helpdeskmedewerkers en IT’ers die het blijven volhouden.

Eén ding mag echter niet vergeten worden: het zijn ook maar mensen…